Κυριακή, 15 Μαΐου 2016

Ο Πρόεδρος, η Ελλάδα και το Διεθνές Δίκαιο

Κατηγορία Γνώμες
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Γνώμες web only
O Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, στην Κομοτηνή. Η φωτογραφία προέρχεται από την κάλυψη της κρατικής τηλεόρασης. O Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, στην Κομοτηνή. Η φωτογραφία προέρχεται από την κάλυψη της κρατικής τηλεόρασης. ΕΡΤ

"Σεβόμαστε το Διεθνές Δίκαιο" είπε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, στην Κομοτηνή, αναφερόμενος στη μειονότητα. Τι αγνόησε και παρέλειψε να πει. 

Επειδή αναφέρθηκα στον μεγάλο σεβασμό που επιδεικνύει η Ελλάδα στο ευρωπαϊκό αλλά και στο διεθνές κεκτημένο, δράττομαι της ευκαιρίας να τεκμηριώσω την διαπίστωση αυτή, ακριβώς με βάση το Ευρωπαϊκό και το Διεθνές Δίκαιο, φυσικά στο σύνολό του, αναφορικά με το καθεστώς των συμπολιτών μας Μουσουλμάνων. Το καθεστώς της μουσουλμανικής μειονότητας προσδιορίζεται από την Συνθήκη της Λωζάνης, η οποία από το 1923 δεσμεύει, στο ακέραιο, τόσο την Ελλάδα όσο και την Τουρκία. Η Συνθήκη της Λωζάνης βασίζεται στην αμοιβαιότητα αφού αναφέρεται, ρητώς και κατηγορηματικώς, στους Μουσουλμάνους της Θράκης και τους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου. 'Άρα, πάντα κατά την Συνθήκη της Λωζάνης, στην μεν Ελλάδα υπάρχει μουσουλμανική μειονότητα, ενώ στην Τουρκία εθνική -και δη Ελληνική- μειονότητα. Το ότι η Ελλάδα, το 1991, αναγνώρισε το δικαίωμα ατομικού αυτοπροσδιορισμού, τούτο δεν σημαίνει ότι το δικαίωμα αυτό μπορεί ν' ασκείται κατά τρόπο που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και, επομένως, την Συνθήκη της Λωζάνης.[1]

 

Τα παραπάνω είπε χθες, 14/5/2016, μεταξύ άλλων, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (ΠτΔ) Προκόπης Παυλόπουλος, «στη διάρκεια της αντιφώνησης του, κατά την ανακήρυξή του σε επίτιμο δημότη Κομοτηνής».

Το διεθνές κεκτημένο περιλαμβάνει και τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ). Στην απόφαση της 27 Μαρτίου 2008 στην υπόθεση Τουρκική Ένωση Ξάνθης κατά Ελλάδας το ΕΔΔΑ καταδίκασε την Ελλάδα για παραβίαση του διεθνούς δικαίου επειδή με βάση το σκεπτικό που παρουσίασε και σήμερα ο ΠτΔ η Ελλάδα είχε διαλύσει την Τουρκική Ένωση Ξάνθης:

 

50. Σε ό,τι αφορά τους στόχους του πρώτου προσφεύγοντος, όπως αυτοί προκύπτουν από το καταστατικό του, το ∆ικαστήριο σηµειώνει ότι τα εθνικά δικαστήρια έκριναν ότι η αναφορά του όρου «τουρκικός» στον τίτλο και στο καταστατικό του, καθώς και η αναφορά των ιδεωδών του Μουσταφά Κεµάλ Ατατούρκ, αντέβαιναν στην δηµόσια τάξη. Ειδικότερα, το Εφετείο εκτίµησε ότι, µέσω αυτών, το πρώτο προσφεύγον θεωρούσε τα µέλη του ως Τούρκους και όχι ως «Μουσουλµάνους ελληνικής υπηκοότητας», όπως αναγνωρίζει η Συνθήκη της Λωζάνης. 51. Το ∆ικαστήριο εκτιµά ότι δεν είναι της αρµοδιότητάς του να αξιολογήσει την σηµασία που δίνει το εναγόµενο Κράτος στα ζητήµατα που σχετίζονται µε την µουσουλµανική µειονότητα στην ∆υτική Θράκη. ∆εν θεωρεί όµως ότι µόνον ο τίτλος και η χρήση του όρου «τουρκικός» µέσα στο καταστατικό του πρώτου προσφεύγοντος αρκούσαν, στην προκειµένη περίπτωση, για να εξαχθεί το συµπέρασµα της επικινδυνότητας του σωµατείου για την δηµόσια τάξη. Το ∆ικαστήριο σηµειώνει στο σηµείο αυτό ότι τα εθνικά δικαστήρια δεν έθεσαν την χρήση των όρων αυτών µέσα στο πλαίσιό της, έτσι όπως αυτό προκύπτει από το ίδιο το καταστατικό του σωµατείου. Πράγµατι, ο σκοπός του επιδίκου σωµατείου, όπως αναφέρει το καταστατικό του, συνίστατο στην προώθηση και την ανάπτυξη της κουλτούρας των «Τούρκων της ∆υτικής Θράκης» και στην δηµιουργία δεσµών φιλίας και αλληλεγγύης µεταξύ τους. Για την επίτευξη του στόχου αυτού, το σωµατείο είχε επίσης θεσπίσει πολιτιστικές και αθλητικές δραστηριότητες. Κατά συνέπεια, από το καταστατικό του πρώτου προσφεύγοντος προκύπτει ότι αυτό επεδίωκε ειρηνικούς σκοπούς που στόχευαν στην ενίσχυση των πολιτιστικών δεσµών µεταξύ των µελών µιας µειονότητας. Στο σηµείο αυτό, το ∆ικαστήριο σηµειώνει ότι έχει ήδη δεχθεί ότι η εδαφική ακεραιότητα, η εθνική ασφάλεια και η δηµόσια τάξη δεν θα µπορούσαν να απειληθούν από την λειτουργία ενός σωµατείου, ο σκοπός του οποίου είναι να ευνοήσει τον πολιτισµό µιας περιοχής, ακόµη και αν στοχεύει επίσης εν µέρει την προώθηση της κουλτούρας µιας µειονότητας. Η ύπαρξη µειονοτήτων και διαφορετικών πολιτισµών µέσα σε µία χώρα συνιστά ιστορικό γεγονός που µία δηµοκρατική κοινωνία θα πρέπει να ανέχεται, και ακόµη και να προστατεύει και να υποστηρίζει σύµφωνα µε τις αρχές του διεθνούς δικαίου (πιο πάνω αναφερόµενη Σιδηρόπουλος και λοιποί κατά Ελλάδας, σελ. 1615, § 41). 52. Εξάλλου, δεν διαλανθάνει της προσοχής του ∆ικαστηρίου το γεγονός ότι το πρώτο προσφεύγον είχε συσταθεί το 1927 µε τον τίτλο «Οίκος της τουρκικής νεολαίας της Ξάνθης» και ότι, στην συνέχεια, το 1936, το Μονοµελές Πρωτοδικείο Ξάνθης έκανε δεκτή την αίτησή του να τροποποιήσει την επωνυµία του σε «Τουρκική Ένωση Ξάνθης». Το ∆ικαστήριο σηµειώνει επίσης ότι, τον καιρό εκείνο, τα εθνικά δικαστήρια δεν διαπίστωσαν κάποιο στοιχείο, που να προκύπτει είτε από τον τίτλο είτε από το καταστατικό του πρώτου προσφεύγοντος, ικανό να διαταρράξει την δηµόσια τάξη. Επιπλέον, το πρώτο προσφεύγον συνέχισε, επί µισό αιώνα περίπου, τις δραστηριότητές του χωρίς κανένα εµπόδιο µέχρι την διάλυσή του δια της δικαστικής οδού το έτος 1983. Έτσι, δεν είναι χωρίς σηµασία ότι σε ολόκληρη την διάρκεια της ύπαρξης του πρώτου προσφεύγοντος, τίποτα δεν άφηνε να φανεί ότι το καταστατικό του απέκρυπτε διαφορετικούς στόχους και προθέσεις από εκείνους που δήλωνε δηµοσίως. 53. Πράγµατι, το ∆ικαστήριο εκτιµά ότι, ακόµη και αν ο πραγµατικός και µοναδικός σκοπός του σωµατείου ήταν να προωθήσει την ιδέα ότι στην Ελλάδα υπάρχει µία εθνική µειονότητα, τούτο δεν θα µπορούσε να θεωρηθεί αφ’εαυτού ως απειλή για µία δηµοκρατική κοινωνία, ακόµη περισσότερο αφού τίποτα µέσα στο καταστατικό του σωµατείου δεν υποδήλωνε ότι τα µέλη του εκθείαζαν την προσφυγή στην βία ή σε αντιδηµοκρατικά ή αντισυνταγµατικά µέσα. (…) 57. Υπό το φως των προεκτεθέντων, το ∆ικαστήριο συµπεραίνει ότι οι εθνικές αρχές υπερέβησαν την διακριτική ευχέρειά τους και ότι η διάλυση του πρώτου προσφεύγοντος δεν ήταν αναγκαία µέσα σε µία δηµοκρατική κοινωνία. Εποµένως, υπήρξε παραβίαση του άρθρου 11 της Σύµβασης. [2]

 

Ανάλογες καταδικαστικές αποφάσεις έχουν βγει από το ΕΔΔΑ για άλλα δύο σωματεία μειονοτικών Τούρκων και για ένα σωματείο μειονοτικών Μακεδόνων για το οποίο η Ελλάδα καταδικάστηκε ήδη δύο φορές. Άρα ο ΠτΔ σήμερα είπε ψέματα για δήθεν σεβασμό από την Ελλάδα του διεθνούς δικαίου το οποίο διαστρέβλωσε προκειμένου να θεμελιώσει το ψέμα του, όπως κάνει κάθε αντιδημοκρατικός ηγέτης ή πολιτικός.  

Άλλωστε μόλις στις 11 Μαρτίου 2016 η Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης υιοθέτησε αυστηρότατη απόφαση για την άρνηση της Ελλάδας να εφαρμόσει τις καταδικαστικές αποφάσεις για τα τουρκικά μειονοτικά σωματεία αλλά ακόμα και να ενημερώσει την ίδια την Επιτροπή για τις όποιες εξελίξεις, όπως είχε υποχρέωση μετά από προηγούμενη απόφαση του Ιουνίου 2014. Η Ελλάδα δηλαδή όχι μόνο δεν σέβεται το διεθνές δίκαιο, όχι μόνο δεν σέβεται τις δικαστικές αποφάσεις, αλλά δεν σέβεται καν την υποχρέωσή της να ενημερώνει το ανώτατο διυπουργικό όργανο του Συμβουλίου της Ευρώπης… 

Η πρόσφατη απόφαση στα αγγλικά:[3]

 

Bekir-Ousta and others group v. Greece (Application No. 35151/05)

Supervision of the execution of the Court’s judgments

CM/Del/OJ/DH(2014)1201/8,CM/ResDH(2014)84,DH-DD(2013)1288,DH-DD(2013)1224,DH-DD(2013)1177, more information on thewebsiteof the Execution department

Decisions

The Deputies

1.         regretted that there has been no response to the interim resolution adopted at the Committee’s 1201st meeting;

2.         urged the Greek authorities to take, without any further delay, all necessary measures to allow the applicants to benefit from proceedings in compliance with the Convention, and to provide the Committee with tangible information on the measures taken or envisaged to achieve the aforementioned goal and in line with the interim resolution, accompanied by an indicative calendar for their adoption;

3.         regretted that, despite the information provided by the Greek authorities at the Committee’s 1172nd meeting to the effect that other avenues were being explored, including an amendment to the non-contentious procedure provided in the Code of Civil Procedure, no tangible result has been achieved so far in the execution of these judgments;

4.         took note with interest of the information provided by the Greek authorities during the meeting according to which a procedure has started aiming at establishing a special structure responsible for the execution of the Court’s judgments;

5.         strongly urged the Greek authorities, in the light of the European Court’s findings notably in its recent inadmissibility decision of 17 November 2015, to take all necessary measures, without further delay, including, if necessary, legislative measures to allow the reopening of proceedings in civil matters and to ensure that the requests of the applicants’ associations for registration are subjected to re-examination on the merits;

6.         called upon the Greek authorities to provide updated information regarding the domestic courts’ decisions examining requests for registration by associations in the Thrace region;

7.         decided to resume consideration of this question at their DH meeting in March 2017 at the latest in order to make a substantive assessment of the developments.

 


Παναγιώτης Δημητράς

Εκπρόσωπος του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ), μέλος της Γραμματείας της Ένωσης Ουμανιστών Ελλάδας (ΕΝΩ.ΟΥΜ.Ε.), μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου της Ευρωπαϊκής Ουμανιστικής Ομοσπονδίας και μέλος της Συνέλευσης Εκπροσώπων της Παγκόσμιας Οργάνωσης Κατά των Βασανιστηρίων (OMCT). Συγγραφέας του βιβλίου Αναζητώντας τα χαμένα δικαιώματα στην Ελλάδα. Η σκοτεινή πλευρά της ελληνικής δημοκρατίας (2007).

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά