Τρίτη, 22 Μαρτίου 2016

Πονάμε για τους νεκρούς, προστατεύουμε τους ζωντανούς

Κατηγορία Γνώμες
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Γνώμες web only
Σχέδιο του Baudry, που κυκλοφόρησε μετά τα τρομοκρατικά κτυπήματα της 22ας Μαρτίου στις Βρυξέλλες. Ζητούμενο για τη Δύση παραμένει η αποτελεσματική απάντηση στις συστηματικές και κλιμακούμενες πολεμικές ενέργειες των τζιχαντιστών. Σχέδιο του Baudry, που κυκλοφόρησε μετά τα τρομοκρατικά κτυπήματα της 22ας Μαρτίου στις Βρυξέλλες. Ζητούμενο για τη Δύση παραμένει η αποτελεσματική απάντηση στις συστηματικές και κλιμακούμενες πολεμικές ενέργειες των τζιχαντιστών. Baudry

Η ιστορική αδυναμία των ευρωπαϊκών ηγεσιών να υπερασπιστούν την κοσμικότητα αφήνει την Ευρώπη στο έλεος των βομβών. Ο μιθριδατισμός στους νεκρούς, στους τραυματίες, στους ομήρους και στα νεκροτομεία αρχίζει να λαμβάνει χαρακτηριστικά κανονικότητας. Ο φανατισμός είναι κακός σύμβουλος το ίδιο όμως και η αδράνεια

Σαν να τους ακούω. Μη μιλάτε και για το ριζοσπαστικό Ισλάμ θα ενισχύσετε την άκρα Δεξιά. Η Ευρώπη πληρώνει την αποικιοκρατία, τον μιλιταριστικό ιμπεριαλισμό, τον καταπιεστικό της χαρακτήρα, τον αποκλεισμό, τη μη αναδιανομή του πλούτου. Η φτώχεια τους κάνει εγκληματίες. Οι ανισότητες γεννούν ανισότητες. Τα πάντα είναι οικονομία. Ο αντιεπιστημονικός αναγωγισμός σε πλήρη διάσταση.

Συνεχίζουν, ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός είναι ο νέος κώδικας του παγκόσμιου προλεταριάτου. Κουβέντα για ενσωμάτωση, κουβέντα για αφομοίωση. Ο κοινοτισμός, η πλήρης αφαίρεση της ατομικότητας, ο κοινωνικός κατατεμαχισμός, παραμένουν ο ιδεότυπος ενσωμάτωσης. Η πολυπολιτισμικότητα πέτυχε, ο πλουραλισμός στο απόσπασμα. 

Η Γηραιά Ήπειρος είναι ο θύτης και θα πληρώσει.

Ακούω όμως και άλλους. Η φιλελεύθερη δημοκρατία δεν φοβάται, οι αξίες της (από μόνες τους) την προστατεύουν. Γράμματα, λέξεις, προτάσεις κενού νοήματος. Ευχολόγια της ήττας σε μία Ευρώπη που βομβαρδίζεται. Καμία εξήγηση, κανένας όρος υπέρβασης της δυστοπικής κατάστασης. Φόβος υπεράσπισης της Δύσης. Αδυναμία εξήγησης των ευρωπαϊκών όρων υποδοχής, των θεμελίων της ελευθερίας που τη γιγάντωσαν.

Δεν υπάρχουν ακραίες εκδοχές του Ισλάμ, μόνο το μετριοπαθές. Η τρομοκρατική ερμηνεία οφείλεται στην ισλαμοφοβία. Με αυτόν τον τρόπο, όμως, οι εξτρεμιστές απενοχοποιούνται μέσα από μία διαλεκτική αθώωση η οποία, ενώ φαινομενικά, μέσω της ρητορικής της εμφανίζεται να προστατεύει τον εαυτό της, στην ουσία, μη αναγνωρίζοντας το πρόβλημα, δεν τον υπερασπίζεται. Η βαναυσότητα των δραστών σχετικοποιείται. Η συνωμοσιολαγνεία είναι το επόμενο βήμα: ποιος κρύβεται από πίσω και θέλετε να τα βάλετε με τους αδύναμους;  Τρόμος να καταδικαστεί με έργα ο ισλαμοφασισμός. Ούτε καν κατονομάζεται ως τέτοιος. Ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός δεν αναγνωρίζεται ως ιδεολογία μίσους αλλά υποτιμάται εντέχνως, σχεδόν αποϋποκειμενικοποιείται από το ολοκληρωτικό του όραμα. Οι δράστες, ή καλύτερα οι εξεγερμένοι στην αργκό του μιζεραμπιλισμού, έκαναν απλά ένα λάθος. Για άλλους είναι ο νέος διαφωτισμός. Η κοσμική διασάλευση στην ολότητά της.

Τούτες τις ώρες είναι εξαιρετικά δύσκολο να εξορθολογίσουμε τη σκέψη μας σε μία ήπειρο που διάλεξε να συμπεριφέρεται ανορθολογικά, κρίνεται όμως απαραίτητο. Ορθές αλλά πλέον κοινότοπες οι αναγνώσεις αναφορικά με την ελευθερία, την καθημερινότητα και το μη στρατευμένο δυτικό καταναλωτικό πλαίσιο που λυσσαλέα οι εκτελεστές του μίσους αντιμάχονται.  Βρισκόμαστε στο επόμενο στάδιο, μήνες τώρα.

Το ριζοσπαστικό Ισλάμ είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο και αυτή τη στιγμή μας πολεμά. Η δημοκρατική απάντηση πρέπει να είναι ανάλογη.

Έλεγχος, αστυνόμευση, ασφάλεια, κατάσταση ανάγκης και δικαιώματα θα ενταθούν στις συζητήσεις των επόμενων ημερών. Δεν είμαι υπέρ της αυτοσυγκράτησης, καθ’ ότι τα αποτελέσματα της πολιτικής της στασιμότητας και του κομφορμισμού του εφησυχασμού ορμητικά στρέφονται εναντίον μας, θα είναι όμως μοιραίο λάθος να ταυτιστούν οι πρόσφυγες με την τρομοκρατία. Και οι πρώτοι ανήκουν στα θύματα αυτής της ασύμμετρης απειλής.

Απαραίτητη βέβαια η αστυνόμευση και η ταυτοποίησή τους. Επί πλέον, ο λόγος της αφομοίωσης οφείλει να εξειδικευτεί. Τώρα πια κανείς δεν δικαιούται να δηλώσει άγνοια. Είναι μία σημαντική ευκαιρία, για την ακρίβεια άλλη μία, μία από τις τελευταίες, να σπάσει ο κοινοτισμός του αποκλεισμού, η κουλτούρα της ανελευθερίας, της αφομοιωτικής υστέρησης και της απομόνωσης.

Η ιστορική αδυναμία των ευρωπαϊκών ηγεσιών να υπερασπιστούν την κοσμικότητα αφήνει την Ευρώπη στο έλεος των βομβών. Ο μιθριδατισμός στους νεκρούς, στους τραυματίες, στους ομήρους και στα νεκροτομεία αρχίζει να λαμβάνει χαρακτηριστικά κανονικότητας. Ο φανατισμός είναι κακός σύμβουλος το ίδιο όμως και η αδράνεια. Δεν μαχόμαστε για το δημοκρατικό κεκτημένο, απαρνούμαστε την ίδια την νεωτερικότητα. Μόνη λύση το κέντρο να ριζοσπαστικοποιηθεί και αυτό, λυπάμαι, αλλά δεν θα γίνει με προσευχές.       

Σπύρος Πανταζής

Πολιτικός και νομικός επιστήμονας με εξειδίκευση σε ζητήματα ατομικών δικαιωμάτων στο Πανεπιστήμιο του Nottingham. 

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά