Κυριακή, 20 Μαρτίου 2016

Η έρημος, ο άραβας εργολάβος και η αξιοπρέπεια των μεταναστών

Κατηγορία Γνώμες
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Γνώμες
Το συγκρότημα που φιλοξενεί τους εργαζόμενους οι οποίοι χτίζουν μια καινούργια πόλη στο νότο της Σαουδικής Αραβίας. Το συγκρότημα που φιλοξενεί τους εργαζόμενους οι οποίοι χτίζουν μια καινούργια πόλη στο νότο της Σαουδικής Αραβίας. AECOM Arabia Ltd.

60.000 εργαζόμενοι όλων των ειδικοτήτων, πολλών εθνοτήτων και πολλών θρησκειών στεγάζονται σε ένα οργανωμένο combound στο νότο της Σαουδικής Αραβίας, όπου χτίζεται από το μηδέν μια καινούργια πόλη μέσα στην έρημο. Όλοι οι εργαζόμενοι εκεί διατηρούν το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια. Τους το παρέχει ένα αυταρχικό καθεστώς όπως η Σαουδική Αραβία. Η δημοκρατική και πολιτισμένη Ελλάδα τι μπορεί άραγε να εγγυηθεί στους διωγμένους ανθρώπους που βρέθηκαν σε campus ή και σε υπαίθρια στρατόπεδα της ντροπής; [ΤΒJ]

Για τους αρχαίους Αιγύπτιους κόλαση στις εικαστικές αναπαραστάσεις της ζωής τους πριν και μετά το θάνατο δεν υπήρχε.  Ήταν η μεγαλύτερη απορία μου όταν πηγαινοερχόμουν για το μεταπτυχιακό μου στο Κάιρο. Την εξήγηση την πήρα χρόνια μετά, από μια φίλη αιγυπτιολόγο: απλά γιατί η Κόλαση ήταν γύρω τους: η Έρημος.

Εδώ και πολλά χρόνια, ειδικά μετά την αύξηση της τιμής του πετρελαίου από τη δεκαετία του 1990 και μετά, χώρες σαν τη Σαουδική Αραβία, τη Λιβύη, τα Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα αλλά και άλλες βάλθηκαν να αλλάξουν κάτι που φαίνεται μεταφυσικό.  Να αναπτύξουν τις χώρες τους επεκτείνοντας την ανθρώπινη δραστηριότητα μέσα στην Έρημο. 

Σε ένα τέτοιο φαραωνικό έργο βρέθηκα να δουλεύω τους τελευταίους μήνες.  Στο νότο της Σαουδικής Αραβίας, μέσα στην έρημο και με μέτωπο στην Ερυθρά Θάλασσα, η κυβέρνηση αποφάσισε να αναπτύξει μια νέα πόλη από το μηδέν, με την υποστήριξη της κρατικής εταιρείας διαχείρισης των πετρελαίων. Σε μια έκταση που αντιστοιχεί στο ¼ του λεκανοπεδίου της Αθήνας (14 χιλιόμετρα μήκος επί 9 χιλιόμετρα πλάτος) σχεδιάστηκε μια πόλη 70.000 περίπου κατοίκων και το έργο ξεκίνησε από ένα μεγάλο διϋλιστήριο μαζί με το λιμάνι, λειτουργικά αναπόσπαστο τμήμα της ανάπτυξης (κάτι σαν την Ελευσίνα και τον Ασπρόπυργο της μεταπολεμικής περιόδου με περισσότερη οργάνωση και τάξη).  Δρόμοι, υποδομές σε δίκτυα, όλα μοιάζουν να είναι υπό εξέλιξη.  Και οι εργασίες θα κρατήσουν χρόνια.

Παρά το εντυπωσιακό του εγχειρήματος, το άρθρο αυτό δεν αφορά καθεαυτή την ανάπτυξη της πόλης, αλλά τη διαχείριση ενός ανθρώπινου δυναμικού 60.000 εργαζομένων όλων των ειδικοτήτων και όλων των επιπέδων.  Ανάμεσά τους συναντά κανείς ακριβοπληρωμένους μάνατζερ, μηχανικούς έξπερτ στους τομείς τους, νεότερους μηχανικούς που αποκτούν τώρα την εμπειρία τέτοιων έργων αλλά και πολλούς εργάτες, τεχνίτες, άλλους εργαζόμενους σε τομείς που παρέχουν υπηρεσίες για τη διαβίωση όλων αυτών.  Γιατί, όπως καταλαβαίνετε, οι 60.000 εργαζόμενοι χρειάζονται μέσα στην έρημο, στα campus ή compound όπου ζουν, όλα όσα χρειάζεται και ένας απλός κάτοικος μιας πόλης.  Είναι λοιπόν η διαχείριση αυτών των υπηρεσιών προς τους εργαζόμενους που μου κέντρισε το ενδιαφέρον, ειδικά δε που τον τελευταίο καιρό από τις ειδήσεις έχουμε αποκτήσει όλες αυτές τις εικόνες για τα αντίστοιχα campus προσφύγων που συνεχώς ξεφυτρώνουν στην περιοχή μας και που, δυστυχώς, δεν φαίνεται να μπορούμε να διαχειριστούμε την οργάνωση μιας ανθρώπινης ζωής για αυτούς τους ανθρώπους.

Το compound στο οποίο ζούμε είναι ιδιωτικό.  Ανήκει σε μια μεγάλη εταιρεία real estate η οποία διαχειρίζεται και αντίστοιχα συγκροτήματα σε άλλες περιοχές της Μέσης Ανατολής όπου γίνονται έργα.  Μέσα σε αυτό διαμένουν, σιτίζονται και διαβιώνουν ειρηνικά όλες οι οικονομικές τάξεις, όλων των εθνοτήτων, όλων των επαγγελματικών κατηγοριών. Τα κοντέινερ στα οποία κατοικούν χωρίζονται και αυτά σε κατηγορίες, σύμφωνα με το μέγεθος των δωματίων, τον αριθμό των κατοίκων ανά δωμάτιο ή διαμέρισμα, τις παροχές για καθαριότητα, πλύσιμο και σιδέρωμα ρούχων, την ύπαρξη ή όχι ιδιωτικού χώρου υγιεινής.  Όσο η κατηγορία ανεβαίνει τόσο οι παροχές είναι καλύτερες και η διαμονή ευκολότερη.  Πέραν της κατοικίας, οι διαχειριστές παρέχουν και χώρους κοινωνικής ζωής, εστιατόρια (και αυτά χωρισμένα ανά κατηγορία), καθημερινό ή με άλλη συχνότητα καθαρισμό δωματίων, πισίνες, γήπεδα κ.λπ. Υπάρχουν ορισμένα μαγαζιά όπως μίνι μάρκετ, κουρείο καθώς επίσης και χώρος λατρείας για τους μουσουλμάνους, αφού αυτοί αποτελούν τη συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού που διαμένει σε αυτό.

Μέσα στο χώρο των εγκαταστάσεων υπάρχουν και οι απαραίτητες υποδομές όπως ο βιολογικός καθαρισμός, από το επεξεργασμένο νερό του οποίου ποτίζεται και το συγκρότημα (κήποι και γήπεδο), καθώς και οι ηλεκτρογεννήτριες οι οποίες είναι απαραίτητες για την ενέργεια που καταναλώνεται για όλες τις χρήσεις (φωτισμός, κλιματισμός, διατροφή, κ.λπ.).  Υπάρχουν επίσης και δορυφορικά πιάτα για πάνω από 200 κανάλια τηλεόρασης από όλες τις χώρες καταγωγής των εργαζομένων (Φιλιππίνες, Κίνα, Πακιστάν, Αυγανιστάν, Ινδία, Μπαγκλαντές, Μέση Ανατολή, Ευρώπη, Νότια Αφρική, υπόλοιπη Αφρική κ.λπ.).

To compound είναι περιφραγμένο εξωτερικά και φυλάσσεται από ιδιωτική ασφάλεια. Εσωτερικά, όμως, όλα τα τμήματα που φιλοξενούν τους διαφορετικής καταγωγής και οικονομικής θέσης εργαζόμενους είναι ανοιχτά σε όλους και όλοι έχουν την αίσθηση του σεβασμού και της αξιοπρέπειας του καθενός από όλους.  Είναι μια οργανωμένη κοινωνία, (από μια ιδιωτική εταιρεία έστω), σε μικρό μέγεθος αλλά που, συγκριτικά με μια μέση ελληνική κωμόπολη που δεν ξεπερνά τους 1.500-2.000 κατοίκους, έχει κανόνες, πειθαρχία και, πάνω απ’ όλα, διαφυλάσσει την αξιοπρέπεια όλων. Και το πιο σημαντικό: είτε κερδίζεις 3.000 ευρώ το μήνα είτε 30.000 ευρώ το μήνα, το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και το σεβασμό της προσωπικότητας του καθενός είναι αναφαίρετο και σεβαστό ακόμα και σε ένα αυταρχικό καθεστώς όπως αυτό της Σαουδικής Αραβίας.

Κι εδώ είναι το ερώτημα που τελικά βασανίζει όλους μας.  Εμείς εδώ, στην Ελλάδα, τι μπορούμε να εγγυηθούμε στους ανθρώπους που τυχαία η μοίρα τούς έριξε στα χέρια μας; Ακόμα και με ξένα (ευρωπαϊκά) χρήματα.  Μπορούμε να τους εγγυηθούμε αξιοπρέπεια; Υγιεινή διαβίωση; Σωστή εστίαση;  Γιατί δεν μπορούμε να τους εξασφαλίσουμε αυτά που εξασφαλίζει σε εμάς ο άραβας εργολάβος;  Δυστυχώς όχι, τίποτα δεν μπορούμε να τους εξασφαλίσουμε, και αυτό είναι αβάσταχτο για όποιον θεωρεί την Ελλάδα αναπόσπαστο τμήμα του πολιτισμένου κόσμου. 


Χάρης Σαββίδης

Aρχιτέκτονας, Design Manager στην εταιρεία AECOM, εργάζεται στη Σαουδική Αραβία για την πόλη Jazan Economic City.

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά