Κυριακή, 13 Μαρτίου 2016

Ειδομένη: η Σκύλα και η Χάρυβδη των προσφύγων

Κατηγορία Γνώμες
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Γνώμες web only
Γελοιογραφία του Δημήτρη Χαντζόπουλου που δημοσιεύεται στην Καθημερινή. Γελοιογραφία του Δημήτρη Χαντζόπουλου που δημοσιεύεται στην Καθημερινή. Δημήτρης Χαντζόπουλος / Καθημερινή

Τα δυτικά κράτη ακολουθούν πολιτική αποτροπής σε επίπεδο συνόρων και πολιτική ανθρωπισμού σε επίπεδο ατόμων. Δεν δέχονται τους πάντες αλλά αν τελικά φτάσει κάποιος στη χώρα τους θα του φερθούν αξιοπρεπώς. Η Ελλάδα, το αντίθετο. Ανθρωπιστές στα σύνορα και απάνθρωποι στους ανθρώπους.

Στην Ραψωδία Μ της Οδύσσειας, η Κίρκη δίνει συμβουλές στον Οδυσσέα για το πώς θα διέλθει αλώβητος από το κακόφημο θαλάσσιο στενό, χωρίς το καράβι του να υποκύψει στα μανιασμένα κύματα που προκαλούν τα τέρατα της φύσης. Η Κίρκη διηγείται στον ομηρικό ήρωα τι θα ανταμώσει στο ταξίδι του: όταν θα έχει περάσει τις Σειρήνες, μπροστά του ανοίγονται δυο στράτες: «ποιαν θα πάρεις μη με ρωτήσεις, την απόφαση να πάρεις πρέπει μοναχός σου, εγώ θα πω το τι σου μέλλεται να βρεις στις δυο τις στράτες». Ωστόσο, η μια από τις δύο στράτες σέρνει μαζί της την φήμη των μυθογράφων, φήμη φοβερή, τρομαχτική και αποτρεπτική για τους ναυτικούς. Απ’ όσα εκεί βρεθούν πλεούμενα, κανένα δεν γλιτώνει, προειδοποιεί η Κίρκη, σε τόνο κοφτό και αυστηρό, τον αιώνιο ναυαγό Οδυσσέα. Στην πραγματικότητα, κανείς δεν εμποδίζεται να ταξιδέψει εκεί, γνωρίζει όμως ότι, αν το κάνει, η Σκύλα και η Χάρυβδη θα του χαρίσουν το λυτρωμό του θανάτου.

Κάπως έτσι είναι και η Ειδομένη, στο κατά τ’ άλλα σύγχρονο ευρωπαϊκό μας κράτος. Μια Σκύλα και μια Χάρυβδη μαζί. Ένας γεωγραφικός χώρος προκλητικά αποξενωμένος από την ελληνική πολιτεία. Στο έλεος του καιρού και των κάθε λογής εκμεταλλευτών ανήμπορων προσφύγων. Μπορείς να ταξιδέψεις στην Ειδομένη, κανείς δεν θα σε εμποδίσει. Μόνο νουθεσίες να μην αποτολμήσεις το ταξίδι σου θα ακούσεις. Αν φτάσεις εκεί όμως, θα σε περιμένει μια άνιση μάχη για επιβίωση. Πρώτα πρώτα ο καιρός. Αν καταφέρεις να στήσεις μια σκηνή στις λάσπες, μετά πρέπει να αναζητήσεις τροφή. Γι' αυτή φροντίζουν, ευτυχώς, εθελοντές και κάποιες ΜΚΟ. Θα πρέπει να επιβιώσεις από όσους θα προσπαθήσουν να σου αρπάξουν τα τελευταία σου χρήματα για ένα κομμάτι ψωμί ή θα σου υποσχεθούν να σε περάσουν απέναντι. Και το κράτος; Προκλητικά απόν. Εκκωφαντικά απόν. Σ’ αυτή τη λωρίδα γης μόνο ο νόμος της ζούγκλας επικρατεί.

Η πολιτική λύση που προτείνουμε εν τοις πράγμασι για να ανακόψουμε τις μεταναστευτικές ροές είναι το στήσιμο ενός Γολγοθά. Τι πιο αποδοτικό από τον άμεσο παραδειγματισμό; Τα σύνορά μας είναι ανοιχτά αλλά αν μπεις θα ζήσεις μια Οδύσσεια. Στάθμισέ τα καλά αυτά πριν ταξιδέψεις κατά δω. Πολιτική που μάλλον περίμενες να ακούσεις από εκπροσώπους ακροδεξιών κομμάτων, γίνεται επίσημη πολιτική του ελληνικού κράτους. Χωρίς πανηγυρικές εξαγγελίες, με τη δύναμη της εικόνας από την Ειδομένη να κραυγάζει όσα ντρεπόμαστε να παραδεχθούμε: Ελλάδα ίσον βίος αβίωτος.

Αφού απορρίψαμε προτάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για συνεργασία με την Τουρκία, αφού απορρίψαμε συστάσεις ξένων κρατών για πιο συστηματικούς ελέγχους στα σύνορά μας, αφού χαλαρώσαμε αρκετά την ανοχή μας στις εισροές μεταναστών, αφού εξαγγείλαμε ότι στην Ελλάδα θα φιλοξενήσουμε τους πάντες σε διαδρόμους υπουργείων, ανοίξαμε τους φράχτες και γκρεμίσαμε στα λόγια Αμυγδαλέζες, ήρθε η ίδια η πραγματικότητα να θέσει τα όρια στην αναρχία της λογικής. Αρνηθήκαμε όλες τις φραγκολεβαντίνικες λύσεις ως απάνθρωπες και, όταν μας έπνιξαν οι λάσπες της Ειδομένης, αποδεχθήκαμε τις χειρότερες από αυτές με κραυγές ενθουσιασμού.  

Πέρυσι το καλοκαίρι η Γερμανίδα Καγκελάριος λοιδορήθηκε για τον κυνισμό της, επειδή ομολόγησε στη μικρή προσφυγοπούλα, την Ριμ, ότι αν προσκαλέσουν όλους από τον Λίβανο ή την Παλαιστίνη να επισκεφτούν τη Γερμανία, στο τέλος η κατάσταση δεν θα είναι διαχειρίσιμη. Η Μέρκελ παραδέχθηκε το πεπερασμένο των δυνάμεών της. Η Γερμανία θα βοηθήσει μόνο όσους αντέχει. Το ίδιο έκανε και η Αυστρία που έχει ώς σήμερα υποδεχθεί πολύ μεγάλο αριθμό προσφύγων. Η Ελλάδα επιχείρησε το αντίθετο. Θα τους βοηθήσει όλους, δεν έβαλε όρια αντοχής, οι πρόσφυγες δεν μετρήθηκαν και έτσι κατέληξε να μην μπορεί να βοηθήσει κανέναν. Τα δυτικά κράτη ακολουθούν πολιτική αποτροπής σε επίπεδο συνόρων και πολιτική ανθρωπισμού σε επίπεδο ατόμων. Δεν δέχονται τους πάντες αλλά αν τελικά φτάσει κάποιος στη χώρα τους θα του φερθούν αξιοπρεπώς. Η Ελλάδα, το αντίθετο. Ανθρωπιστές στα σύνορα και απάνθρωποι στους ανθρώπους.

Αυτή η πολιτική αποτροπής, η βάρβαρη και κτηνώδης, όπου μεταχειριζόμαστε ανθρώπους ως μέσα για να εκπέμψουμε το σήμα «μην μπαίνετε στα χωράφια της Ελλάδας γιατί σας περιμένει μια Ειδομένη» δεν είναι  λύση. Κάθε λύση δεν είναι και λύση αποδεκτή στα πολιτισμένα έθνη. Η Ελλάδα πρέπει να αναζητήσει λύσεις πιο δυτικές και πιο ανθρώπινες, σαν αυτές τις «κυνικές» της Γερμανίας. Όποιος βοηθάει αυτούς τους κατατρεγμένους ανθρώπους, όποιος νιώθει οίκτο γι’ αυτούς, δεν υπηρετεί πολιτική ανοιχτών συνόρων, υπηρετεί πολιτική πολιτισμένων κρατών. Ούτε η συνδρομή στο συνάνθρωπο είναι αποκλειστικό μονοπώλιο της Αριστεράς ή της Δεξιάς. Είναι μονοπώλιο της ανθρώπινης φύσης.

 

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά