Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2016

Ο Ρίχτερ, ο Τσακυράκης και ο αόρατος δυνάστης της Ελευθερίας μας

Κατηγορία Γνώμες
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Γνώμες web only
Καλοκαίρι 2012. Ο καθηγητής Σταύρος Τσακυράκης (καθιστός δεξιά) και ο καθηγητής Φίλιππος Σπυρόπουλος έχουν μεταφέρει το μάθημα και διδάσκουν τους φοιτητές τους στο Ζάππειο, διότι δεν είχαν δυνατότητα να κάνουν μάθημα στην κατειλημμένη Νομική. Καλοκαίρι 2012. Ο καθηγητής Σταύρος Τσακυράκης (καθιστός δεξιά) και ο καθηγητής Φίλιππος Σπυρόπουλος έχουν μεταφέρει το μάθημα και διδάσκουν τους φοιτητές τους στο Ζάππειο, διότι δεν είχαν δυνατότητα να κάνουν μάθημα στην κατειλημμένη Νομική. Αρχείο The Books' Journal

Έχουμε υποχρέωση να μη φοβόμαστε, έστω και αν παραμονεύουν μηνύσεις, έστω και αν καραδοκούν διώξεις, ακόμα και αν φαινόμαστε τόσο μικροί και αδύναμοι απέναντι στο κράτος που θέλει να επιβάλει σιγή ασυρμάτου στην αντίθετη άποψη. Είναι μεγάλη ιδέα η ελευθερία για να τη θυσιάσουμε στο φόβο ή στο βωμό μιας άδειας καναλιού. Ένα ακορντεόν ακούγεται πιο δυνατά από όλα τα κανάλια μαζί, γιατί δεν έχει μάθει να υπακούει όταν του υπαγορεύουν το σκοπό. 

Ένας Εισαγγελέας ασκεί ποινική δίωξη σε έναν καθηγητή Ιστορίας επειδή δεν είναι αρεστό το προϊόν της επιστημονικής του έρευνας. Ένας υπουργός απευθύνει συστάσεις στους δημοσιογράφους γιατί δεν του αρέσουν οι ερωτήσεις που του υποβάλλουν. Ένας άλλος υπουργός θεωρεί παθογένεια της δημοκρατίας την αυτονόμηση των ΜΜΕ από την κυβέρνηση. Σε ένα τρίτο υπουργείο εργάζονται πυρετωδώς για να σφραγίσουν το στόμα στα μισά κανάλια της ελληνικής τηλεόρασης. Η πρόεδρος του Αρείου Πάγου καταθέτει μήνυση σε βάρος καθηγητή συνταγματικού δικαίου γιατί δέχθηκε κριτική για την απερίσκεπτη επιλογή της να δώσει πολιτική ανταπόκριση από την Ελλάδα στους ομολόγους της στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Σταματάς. Κοιτάς έξω από το παράθυρο. Είσαι ακόμα στην Ελλάδα και όχι σε κάποια τριτοκοσμική χώρα. Ένας κόμπος ανεβαίνει και πνίγει το λαιμό σου. Πώς καταντήσαμε έτσι; Όλα αυτά τα περιστατικά φτιάχνουν ένα μεγάλο ψηφιδωτό, αποκρουστικό για την ελευθερία. Για την ελευθερία του λόγου, της έκφρασης, της σκέψης. Το σκηνικό έχει γίνει πλέον σχεδόν ασφυκτικό.

Αν δούμε κάθε ένα από αυτά τα γεγονότα μεμονωμένα, χάνουμε τη μεγάλη εικόνα. Σίγουρα, ο Σταύρος Τσακυράκης δεν διέπραξε εξύβριση με το άρθρο του στο προσωπικό του blog. Αυτό θα σας το πει και ένας φοιτητής νομικής με στοιχειώδεις γνώσεις ποινικού δικαίου. Θα σας το πει και η κοινή λογική που εσχάτως απουσιάζει από την καρέκλα του Προέδρου του Αρείου Πάγου. Θα το συνομολογήσει και το δημοκρατικό αίσθημα κάθε πολίτη. Ούτε περιύβριση αρχής διαπράχθηκε εξ άλλου. Όχι μόνον διότι το αδίκημα αυτό έχει καταργηθεί αλλά για έναν υπέρτερο λόγο που η Πρόεδρος του Αρείου Πάγου, μετά από τόσα χρόνια στα δικαστικά έδρανα, θα όφειλε να γνωρίζει. Διότι το κύρος και την εκτίμηση την κερδίζει ένας δικαστής με το ήθος του και τη συμπεριφορά του. Ο σεβασμός κερδίζεται καθημερινά και δεν επιβάλλεται από το όποιο αξίωμα ή την όποια σπουδαία θέση. Τούτο το στοίχημα, έχει δυστυχώς για τη Δικαιοσύνη χαθεί. Όσες μηνύσεις και να ασκηθούν, κανείς νομικός δεν πρόκειται να νιώσει εκβιασμένη εκτίμηση για κανέναν δικαστή ο οποίος με τη συμπεριφορά του απαξιώνει το λειτούργημα που ασκεί. Αντιθέτως, όλοι θα αισθανθούμε περήφανοι που υπήρξαμε φοιτητές του Τσακυράκη. Μας δίδαξε για παρρησία και με παρρησία υποστήριξε τις απόψεις του.

Η μεγάλη εικόνα δείχνει, όμως, το πρόσωπο του φόβου. Καμία δίωξη δεν θα φέρει αποτέλεσμα. Αλλά ποιος να μπλέκει τώρα με μηνύσεις, καλύτερα να μην πολυμιλάς. Είμαστε για να τρέχουμε στα δικαστήρια; Και κάπως έτσι, μεταξύ Ρίχτερ και Τσακυράκη, παρέπεσαν τα δικαιώματά μας. Αυτή τη σκέψη που ερεθίζει τη βόλεψή μας είναι που πρέπει να ξορκίσουμε. Έχουμε υποχρέωση να μη φοβόμαστε, έστω και αν παραμονεύουν μηνύσεις, έστω και αν καραδοκούν διώξεις, ακόμα και αν φαινόμαστε τόσο μικροί και αδύναμοι απέναντι στο κράτος που θέλει να επιβάλει σιγή ασυρμάτου στην αντίθετη άποψη. Είναι μεγάλη ιδέα η ελευθερία για να τη θυσιάσουμε στο φόβο ή στο βωμό μιας άδειας καναλιού. Ένα ακορντεόν ακούγεται πιο δυνατά από όλα τα κανάλια μαζί, γιατί δεν έχει μάθει να υπακούει όταν του υπαγορεύουν το σκοπό. Ξέρει μόνο να παίζει στο σκοπό της ελευθερίας. Όλοι οι πολίτες έχουν χρέος απέναντι στον τόπο που γέννησε τη Δημοκρατία να μιλάνε ελεύθερα και να μη σωπαίνουν, να μη ρωτάνε σαν τους ρήτορες-δημαγωγούς της Αρχαίας Αθήνας «τι επιθυμείτε; τι να εισηγηθώ; ποια χάρη να σας κάνω;».

Αυτή η σκέψη του φόβου, ο φόβος μην μπλέξουμε, μην είμαστε εμείς οι επόμενοι, είναι που αναγνωρίζει στον άγνωστο δυνάστη μας το δικαίωμα να μας ελέγχει και να μας στερεί την ελευθερία. Δεν χωράει όμως χαλινός στον τράχηλό μας. Κάθε φορά που θα απειλείται η ελευθερία του Ρίχτερ, του Τσακυράκη, ενός δημοσιογράφου, η δική μας, θα συνεχίζουμε να χαμογελάμε και να πατάμε «enter», με αρετή και τόλμη. Όπως ακριβώς μας δίδαξε και ο δάσκαλός μας στα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη.

 

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Σκοταδισμός Μπροστά o φράχτης, πίσω η άβυσσος

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά