Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2016

Το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο: νεκρή η ελληνική εξωτερική πολιτική

Κατηγορία Γνώμες
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Γνώμες web only
Ένα πλοιάριο της ελληνικής ακτοφυλακής περισυλλέγει πρόσφυγες κάπου στο Αιγαίο. Τα πολεμικά πλοία που θα αντικαταστήσουν τις ακτοφυλακές Ελλάδας και Τουρκίας και τη FRONTEX υπάρχει κίνδυνος να μεγεθύνουν το ανθρωπιστικό πρόβλημα, ενώ εκφράζονται φόβοι ότι θα χαθούν πολλές ανθρώπινες ζωές. Ένα πλοιάριο της ελληνικής ακτοφυλακής περισυλλέγει πρόσφυγες κάπου στο Αιγαίο. Τα πολεμικά πλοία που θα αντικαταστήσουν τις ακτοφυλακές Ελλάδας και Τουρκίας και τη FRONTEX υπάρχει κίνδυνος να μεγεθύνουν το ανθρωπιστικό πρόβλημα, ενώ εκφράζονται φόβοι ότι θα χαθούν πολλές ανθρώπινες ζωές. Φωτογραφία Αρχείου

Η εμπλοκή του ΝΑΤΟ στην αναχαίτιση των προσφύγων που επιχειρούν να προσεγγίσουν την Ευρώπη από την Τουρκία, μέσω του Αιγαίου, είναι μια δεινή ήττα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Πώς φτάσαμε στην οδυνηρή λύση που επιβλήθηκε στη χώρα μας, ποιες είναι οι συνέπειές της. {ΤΒJ]

 

Να το και το ΝΑΤΟ.  Όχι θα κάτσει να σκάσει.

Η γελοιότητα των πρώτων στιγμών, οι κρίσιμες εκείνες, όσο και άθλιες, δήθεν ευαίσθητες τοποθετήσεις της υπουργού Τασίας Χριστοδουλοπούλου για τα ανοικτά σύνορα, όπως και η λογική κρετίνων που κυριάρχησε, τύπου: «μου δίνεις πρόσφυγες, σου δίνω χρέος», μας έφεραν εδώ που βρισκόμαστε, να περιμένουμε να λυθεί το πρόβλημα με μάγια…  Όλα εδώ πληρώνονται.

Τα πράγματα εμπνέουν ανησυχία. Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα πιο ανησυχητικό, κι έχει να κάνει με τις εξελίξεις στην Τουρκία – για τις οποίες φαίνεται ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική αδρανεί, αφού ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς περί άλλα τυρβάζει και δεν μπορεί φυσικά, το κούτβικο μυαλό του,  να αντιμετωπίσει τέτοιες εμπλοκές… Άλλωστε, οι Ρώσοι βομβαρδίζουν, άρα είναι δεδομένο με ποιους είναι αυτός. Όχι όμως κατ’ ανάγκην και η ελληνική πολιτεία.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η Τουρκία με τη Συρία έχουν συνοριογραμμή περίπου 600 χιλιομέτρων. Στα τελευταία 20 με 30 χιλιόμετρα απ’ αυτά, μόνο στη Βορειοδυτική Συρία, έχουν αρχίσει και μαζεύονται πρόσφυγες. Σε όλη την υπόλοιπη περιοχή κυριαρχούν πλέον οι Κούρδοι ενώ, σε μικρές νησίδες, έχουν σφαίρες επιρροής τζιχαντιστές της Αλ-Κάιντα…

Αλλά  ποιοί πρόσφυγες, ακριβώς;  Χθες ήταν περίπου 40.000, σήμερα έχουν γίνει 50.000 και καθημερινά θα αυξάνονται.  Οι Σύροι έχουν εγκαταλείψει τη χώρα τους, εδώ και οχτώ μήνες. Ιορδανία, Λίβανος Τουρκία,  έχουν υποδεχθεί  εκατομμύρια  από  αυτούς, όπως εξ άλλου και η Ευρώπη.  Όσοι ζούσαν στο Χαλέπι είχαν φροντίσει να φύγουν προς τα μεσογειακά παράλια της Συρίας, αρκετό καιρό τώρα. Ο Ερντογάν μιλάει για Τουρκμένους,  αλλά και αυτοί μεταφέρθηκαν, σχεδόν φρουρούμενοι από τον τουρκικό στρατό, προς Βορρά, έχουν φτάσει μέχρι και στο Τουρκμενιστάν. Οι πρόσφυγες, λοιπόν, που συγκεντρώνονται στη βορειοδυτική Συρία είναι οι οικογένειες  των τζιχαντιστών, πολλοί από χώρες της Ευρώπης, που πολεμούσαν με τον Ισλαμικό Στρατό και τώρα, με την επέλαση των Ρώσων, προσπαθούν να απομακρυνθούν. Σε αυτούς, ο τούρκος πρόεδρος Ερντογάν θέλει να ανοίξει τώρα τα σύνορα του, όχι όμως χωρίς δισταγμούς και φόβο. Τι φοβάται; Μήπως οι τζιχαντιστές πλημμυρίσουν την Τουρκία, με συνέπεια ανεξέλεγκτες καταστάσεις.

Γι’ αυτό, ο Ερντογάν πιέζει τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ να τον αφήσουν να επέμβει στρατιωτικά, να επιτρέψουν δηλαδή στις τουρκικές δυνάμεις να διεισδύσουν μερικά  χιλιόμετρα ενός των ορίων της Βόρειας Συρίας, ούτως ώστε, εάν μπορέσει και το καταφέρει, να φτιάξει μία ζώνη ασφαλείας για τους τζιχαντιστές που έχουν προσέλθει εκεί, προκειμένου να αποτραπεί η είσοδός τους στα τουρκικά εδάφη.

Προφανές είναι, όμως,  ότι κανείς, ούτε οι Αμερικανοί δηλαδή, ούτε οι Ευρωπαίοι και το ΝΑΤΟ θα αποδεχθούν ποτέ την πρότασή του, για να μην έρθουν σε κόντρα με τους Ρώσους. Γιατί, στην ουσία, αυτό ζητάει ο Ερντογάν. Από την άλλη μεριά, πρέπει να γίνει σαφές, επίσης, ότι εάν οι Ρώσοι καθαρίσουν την περιοχή η Τουρκία θα αποκτήσει  600 χιλιόμετρα στα σύνορά της με κουρδικούς πληθυσμούς και μόνο. Είναι αυτό που ο Ερντογάν τρέμει εδώ και χρόνια, αλλά να που τελικά δεν μπόρεσε να το αποτρέψει. Γι’ αυτό, εξ άλλου, έχει ανοίξει αυτόν τον άθλιο εμφύλιο πόλεμο στη χώρα του εναντίον των Κούρδων – έναν εμφύλιο που κανέναν δεν ωφελεί, αλλά συνεχίζεται, επειδή τον θέλει ο Ερντογάν. Ούτε οι προτάσεις 10 σημείων ούτε καμιά άλλη πρωτοβουλία του Νταβούτογλου μπορεί να πιάσει τόπο, όσο συνεχίζεται αυτός ο άδικος και καταστροφικός εμφύλιος στη νοτιοανατολική Τουρκία.

Κι η Ευρώπη; Η Ευρώπη, ή καλύτερα η Άνγκελα Μέρκελ και μόνο, έδειξε από πολύ νωρίς ποιο είναι το ενδιαφέρον της. Παραμονές των εκλογών, η γερμανίδα καγκελάριος πήγε στην Κωνσταντινούπολη και στήριξε τον Ερντογάν ο οποίος πήρε 50%. Όλα τα υπόλοιπα περί κεφαλαίων που ανοίγουν και κλείνουν, περί δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων κ.λπ. πρέπει να τα ακούμε βερεσέ.  Η κ. Μέρκελ πήγε σε μια χώρα με φυλακισμένους δημοσιογράφους όχι για απάτες και ληστείες αλλά επειδή ενημέρωναν τον κόσμο γι’ αυτά που συμβαίνουν. Πήγε σε μια χώρα όπου, επίσης, είναι στη φυλακή περί τους σαράντα καθηγητές πανεπιστημίων,  επειδή τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν και να ζητήσουν δημοσίως, να σταματήσει ο αδελφοκτόνος  εμφύλιος. Σιγά να μην την ένοιαζε. Πήγε και συνεννοήθηκε  με τον Ερντογάν,  μετατρέποντας σε στρατιωτική υπόθεση τη φύλαξη των συνόρων μεταξύ Ελλάδας  και Τουρκίας.

Διότι το πρόβλημα, πέραν των επιπολαιοτήτων της Τασίας Χριστοδουλοπούλου και γενικότερα της κυβέρνησης Τσίπρα, ήταν εξ αρχής να σταματήσει η ανέλεγκτη τελείως λειτουργία του καναλιού που οδηγούσε τους πρόσφυγες προς τα νησιά.  Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόταν να «σφραγιστούν» οι όποιες δίοδοι. Και όσο υπήρχαν η ελληνική ακτοφυλακή, η τουρκική ακτοφυλακή και η FRONTEX, τα πράγματα ήταν πολύ πιο απλά. Η ιστορία γίνεται ππολύ πιο περίπλοκη, τώτα που θα περιπολούν τα πολεμικά πλοία.

Αυτό που γράφαμε, προσφάτως, ότι η Ευρώπη αποφάσισε να φανεί αυστηρότερη και αποφασισμένη και ήθελε αυτό να το μεταφέρει στις πλάτες της ελληνικής ακτοφυλακής, πλέον το αναλαμβάνει σε συνεργασία  με τον Ερντογάν και το ΝΑΤΟ. Και ας δούμε το καινούριο σκηνικό, που δεν ξεκαθαριζει τα πράγματα: Η Μέρκελ υπόσχεται ότι τα 3 δισ. ευρώ προς την Τουρκία, που τώρα δεν υπάρχουν, θα εκταμιευθούν οσονούπω από τα κράτη μέλη.  Η επιτροπή, υπόσχεται επίσης πως αυτά θα δίδονται με βάση σχέδιο που θα το ελέγχει κοινή ομάδα διαχείρισης Τούρκων και Κοινοτικών. Αλλά πώς μπορούν να φτάσουν στους τελικούς αποδέκτες; Μοναδικός αξιόπιστος φορέας στην Τουρκία, σήμερα, για να ασκήσει αυτό το καθήκον και να ολοκληρώσει με επιτυχία  ένα τέτοιο έργο, είναι οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης  Χάσαμε, δυστυχώς, από χέρι. Λόγω του ότι οι Δήμοι της παραλίας, πλην ελαχίστων περιπτώσεων, είναι από το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (Cumhuriyet Halk Partisi, CHP), η δε άλλη περιοχή, όπου βρίσκονται Σύροι, στην νοτιοανατολική Τουρκία, έχει δημάρχους που ανήκουν στο Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών (Halkların Demokratik Partisi, HDP), με το οποίο (κοινοβουλευτικό, παρακαλώ) κόμμα, σημειώστε το, ο Ερντογάν δηλώνει ότι βρίσκεται σε πόλεμο.

Αντί, σε όλη αυτή τη συνθήκη, η δική μας εξωτερική πολιτική και οι πρωτοβουλίες να συγκλίνουν ώστε να βρισκόμαστε μονίμως  παρόντες  στην οργάνωση των επομένων βημάτων, τελικά περιοριζόμαστε  στο ρόλο του κομπάρσου, που νομίζει ότι θα πάρει και Οσκαρ, επειδή  έπαιξε πολύ πειστικά το πτώμα.

Και κάτι τελευταίο. Η στρατιωτική εμπλοκή μπορεί να διευκολύνει φαινομενικά τα πράγματα, τα καθιστά όμως απολύτως επικίνδυνα, γιατί η απώθηση από το λιμενικό ενός σάπιου πλαστικού που πάνω έχει γύρω στις 50 ψυχές, μπορεί απλά να τους κάνει να τραμπαλίζονται για λίγη ώρα, μέχρι να πειστούν να γυρίσουν πίσω – με τα πολεμικά καράβια, όμως, απώθηση, στην ουσία, σημαίνει  βούλιαγμα.

Πάρτε αριθμητήρια και λογαριθμικούς κανόνες, λοιπόν, και να προσεύχεστε να μας βγει σε καλό.

Μιχάλης Τριανταφυλλίδης

Σύμβουλος επιχειρήσεων.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Οι δικαστές και η αφετηρία Χυδαιότητες

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά