Σάββατο, 06 Φεβρουαρίου 2016

H Λαγκάρντ, o προϋπολογισμός, το ασφαλιστικό

Κατηγορία Γνώμες
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Γνώμες web only
Η γενική διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Κριστίν Λαγκάρντ. Η γενική διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Κριστίν Λαγκάρντ. Φωτογραφία Αρχείου

Ενώπιον δύσκολου διλήμματος θέτει η Kριστίν Λαγκάρντ την Ευρωζώνη και την Ελλάδα, όσον αφορά τη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος. Σε απάντηση δημοσιογραφικού ερωτήματος την Πέμπτη, δήλωσε ότι η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος συνδέεται άρρηκτα με τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους. "Αν η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος δεν είναι σημαντική, ουσιαστική και βαθειά, τότε αυτό θα σημαίνει ότι απαιτείται περισσότερη ελάφρυνση χρέους".

Η Λαγκάρντ εστίασε στη μη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού, λέγοντας ότι ο ελληνικός προϋπολογισμός συνεισφέρει στο ασφαλιστικό σύστημα με ποσό που αντιστοιχεί στο 10% του ελληνικού ΑΕΠ [σσ.: στην πραγματικότητα είναι 9%], ενώ στην υπόλοιπη Ευρώπη είναι κατά μέσο όρο 2,5%.

 

Οικονομικά σωστό, πολιτικά μη βιώσιμο

Με την ευθεία σύνδεση που κάνει η Λαγκάρντ ανάμεσα στη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού (ουσιαστικά στο ύψος των περικοπών) και τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους θέτει ουσιαστικά τις Κυβερνήσεις της Ευρωζώνης ενώπιον ενός δύσκολου πολιτικού διλήμματος: Σκληρή προσαρμογή του ασφαλιστικού με μεγάλες περικοπές και μικρότερη ελάφρυνση του χρέους ή ηπιότερη προσαρμογή και μεγαλύτερη ελάφρυνση.

Είναι προφανές ότι αν τεθεί έτσι το δίλημμα στα Κοινοβούλια της Ευρωζώνης, η δεύτερη επιλογή δεν έχει καμία τύχη. Οικονομοτεχνικά είναι απόλυτα σωστή αυτή η προσέγγιση καθώς το ετήσιο ύψος της επιχορήγησης του ασφαλιστικού συστήματος από τον κρατικό προϋπολογισμό επηρεάζει αμεσότατα και το δημόσιο χρέος, άρα και τη βιωσιμότητά του. Πολιτικά όμως μπορεί να το χαρακτηρίσει κανείς ως ψευδοδίλημμα, καθώς οποιαδήποτε μεταρρύθμιση για να πετύχει και να έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα θα πρέπει να είναι και κοινωνικά και πολιτικά βιώσιμη και εφαρμόσιμη.

Το ζητούμενο άρα είναι να βρεθεί εκείνη η ισορροπία που θα καθιστά τη μεταρρύθμιση (και τις περικοπές) ουσιαστική και από οικονομοτεχνική πλευρά αλλά και από κοινωνικοπολιτική. Σε αυτό το σημείο το ΔΝΤ δεν έχει δίκαιο να προτάσσει τη βιωσιμότητα του χρέους ως πρώτη προτεραιότητα, καθώς γνωρίζουμε ότι αυτό αρχίζει να αποκτά χαρακτηριστικά μη βιωσιμότητα μετά το 2022. Αυτό που απαιτείται αυτήν τη στιγμή είναι ένας εξορθολογισμός του ασφαλιστικού, ο οποίος θα ανακουφίζει μεν τον κρατικό προϋπολογισμό και δεν θα επιβαρύνει τους νέους ασφαλισμένους και την αγορά εργασίας αλλά και που θα είναι κοινωνικά και πολιτικά βιώσιμος και εφαρμόσιμος. Πρόκειται για δύσκολη πολυπαραγοντική εξίσωση αλλά απόλυτα εφικτή. Το πρόβλημα βρίσκεται στο ότι μια τέτοια λύση απαιτεί χειρισμούς από επιδέξιους αλλά και ειλικρινείς και ενάρετους πολιτικούς που θα καταφέρουν να πείσουν την κοινωνία και την Οικονομία. Αυτοί δυστυχώς λείπουν.

Η δήλωση της Λαγκάρντ εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=xrgt7K3-xMk

 

Γιάννης Κουτσομύτης

Σκηνοθέτης-παραγωγός. Από το 2010 αρθρογραφεί για την ευρωπαϊκή κρίση και το ευρώ.

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά