Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2016

Ένα μεγάλο μπράβο στους συγγενείς θυμάτων της τρομοκρατίας

Κατηγορία Γνώμες
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Γνώμες web only
Ο Σάββας Ξηρός στο εδώλιο - εκεί όπου έδωσε τη μεγάλη παράσταση της ζωής του με ακροατήριο ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Ο Σάββας Ξηρός στο εδώλιο - εκεί όπου έδωσε τη μεγάλη παράσταση της ζωής του με ακροατήριο ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Φωτογραφία Αρχείου

Θα μπορούσαν άραγε οι βασανιστές της χούντας να παρουσιάζουν τα σωψυχά τους κάθε βράδυ στο κρατικό κανάλι; Θα έπρεπε το Εθνικό Τυπογραφείο να τυπώσει τα απομνημονεύματα του Κοεμτζή γιατί αυτός έχει δικαίωμα να γράψει; Μπορεί να υπάρχει ελευθερία λόγου, αλλά αυτό δεν σημαίνει ούτε ότι εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να ακούσουμε τι έχουν να πουν ούτε να τους πληρώσουμε την ντουντούκα τους για να μας ενοχλούν καλύτερα. Δεν είναι τόσο δύσκολες αυτές οι διακρίσεις. Το ότι ο Τερλέγκας δεν εξασκεί τις φωνητικές του χορδές στην Εθνική Λυρική Σκηνή δεν χαρακτηρίστηκε, ώς σήμερα τουλάχιστον, λογοκρισία. Ένα κείμενο με αφορμή τη ματαίωση της παράστασης με το έργο που στηρίχθηκε και σε κείμενα του Σάββα Ξηρού.

 

Εν μέσω ατέρμονων συζητήσεων για τα όρια της Τέχνης, τι είναι και τι δεν είναι λογοκρισία, αν πρέπει να μπαίνουν όρια στον Καλλιτέχνη, το Εθνικό Θέατρο εξαναγκάστηκε να δει κατάματα την πραγματικότητα. Βέβαια δεν αναγνώρισε το σφάλμα του αλλά αντιθέτως βγαίνει στην αντεπίθεση με τη σημαία του θιγμένου, του λογοκριμένου, που κάποιοι ακραίοι θέλουν δήθεν να περιορίσουν την καλλιτεχνική  ελευθερία.

Σπεύδουν λοιπόν να μιλήσουν για λογοκρισία. Λογοκρισία είναι όταν απαγορεύεις στον άλλο να εκφράζεται. Οι καλλιτέχνες της εν λόγω παράστασης, ας τους λέμε έτσι για τις ανάγκες της συζήτησης, έχουν κάθε δικαίωμα να ανεβάσουν αυτό το έργο σε όποιο ιδιωτικό θέατρο θέλουν. Μπορούν μάλιστα να εμπλουτίσουν το δημιούργημά τους και με τις σημειώσεις άλλων τρομοκρατών ή καταδίκων, καμία κρατική παρέμβαση δεν θα τους εμποδίσει. Δεν μπορούμε όμως να αξιώνουμε από το κράτος να δίδει τη σφραγίδα της εγκυρότητας του σε ένα τέτοιο θεατρικό έργο. Δεν είναι δυνατό το κράτος να χρηματοδοτεί τέτοιες περιθωριακές δημιουργίες και να τις αναδεικνύει ως κεντρική καλλιτεχνική πρόταση.  

Θα μπορούσαν άραγε οι βασανιστές της χούντας να παρουσιάζουν τα σωψυχά τους κάθε βράδυ στο κρατικό κανάλι; Θα έπρεπε το Εθνικό Τυπογραφείο να τυπώσει τα απομνημονεύματα του Κοεμτζή γιατί αυτός έχει δικαίωμα να γράψει; Μπορεί να υπάρχει ελευθερία λόγου, αλλά αυτό δεν σημαίνει ούτε ότι εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να ακούσουμε τι έχουν να πουν ούτε να τους πληρώσουμε την ντουντούκα τους για να μας ενοχλούν καλύτερα. Δεν είναι τόσο δύσκολες αυτές οι διακρίσεις. Το ότι ο Τερλέγκας δεν εξασκεί τις φωνητικές του χορδές στην Εθνική Λυρική Σκηνή δεν χαρακτηρίστηκε, ώς σήμερα τουλάχιστον, λογοκρισία. Δεν ξέρω τι άλλαξε και ψάχνουμε τα αυτονόητα ξανά.

Επί της ουσίας, η καλλιτεχνική επιλογή του Εθνικού Θεάτρου ήταν πολλαπλώς άστοχη. Από όλες τις παραστάσεις θεατρικών ομάδων, που ψάχνουν διακαώς και εναγωνίως κάποιο χώρο να δείξουν τη δουλειά τους, το Εθνικό επέλεξε αυτήν που προβάλλει τους μύχιους και σίγουρα βαθείς προβληματισμούς του Σάββα Ξηρού. Χάθηκαν οι καλλιτέχνες και έπρεπε να γεννηθούν νέοι μέσα από τη φυλακή και μάλιστα να προβληθούν στη λαμπρότερη θεατρική σκηνή της πόλης μας; Τι ωφελεί μια παράσταση που θα δείχνει την οπτική του Σάββα Ξηρού; Το ηθικό δίδαγμα ότι ο Ξηρός είναι ένας παραπλανημένος ιδεολόγος που χρησιμοποίησε λάθος μέσα είναι μια πολύ ωραία ιστορία την οποία ακούσαμε όταν την αφηγήθηκε από το σκαμνί του κατηγορουμένου, δεν θέλουμε να την ξανακούσουμε από το σανίδι του Εθνικού, ενός θεάτρου με μεγάλη ιστορία. Ας ψάξουν λοιπόν να βρουν ένα θεατρικό indymedia για να εκφράσουν τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες.

Πρέπει συνεπώς να πούμε ένα πολύ μεγάλο μπράβο στους συγγενείς των θυμάτων της τρομοκρατίας. Δεν συγκεντρώθηκαν έξω από το θέατρο να εμποδίσουν την παράσταση, παρά το γεγονός ότι τους εξόργιζε και τους λυπούσε. Στάθηκαν με αξιοπρέπεια, προβάλλοντας το παράπονό τους με λογικά επιχειρήματα. Η διεκδίκηση με επιχειρήματα καμιά φορά φέρνει καρπούς σε αυτόν τον τόπο. Ας τους λέει ακραίους και δογματικούς η ανακοίνωση του Εθνικού Θεάτρου που εξαντλεί ξανά, με αυτήν την επονείδιστη ανακοίνωση, την υπομονή της ελληνικής κοινωνίας. Μια συγγνώμη θα αρκούσε, έστω και αν κάποιοι δεν θα τη βρίσκανε αρκετά καλλιτεχνική.

 

6 σχολια

  • Ο Συριζα παραμυθιαζει τον Ξηρο,μια με την αποφυλακιση,τωρα με το θεατρο γιατι φαινεται φοβουνται μην ανοιξει το στομα του!!!!

    Συνδεσμος σχολιου
    incognito incognito Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2016 16:51
  • Το ΕΘ πρέπει να λειτουργεί σύμφωνα με το καταστατικό του και όχι σύμφωνα με ό,τι αρέσει ή όχι, βρίσκει αντιρρήσεις ηθικές ή όχι. Πολύ θα ήθελα να ξέρω αν το καταστατικό του θα το εμπόδιζε να ανεβάσει την εν λόγω παράσταση.

    Συνδεσμος σχολιου
    Κατερίνα Κατερίνα Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2016 13:06
  • κ. Ροδόπουλε την παράσταση την έχετε δει;
    Γράφετε " Τι ωφελεί μια παράσταση που θα δείχνει την οπτική του Σάββα Ξηρού;". Το βασικό μήνυμα της παράστασης όμως είναι ότι στο όνομα καμίας ιδέας δεν μπορεί κάποιος να αφαιρεί μια ανθρώπινη ζωή. Για να περάσεις ένα τελικό μήνυμα μπορεί να χρησιμοποιήσεις και κείμενα της αντίθετης πλευράς δεν σημαίνει ότι εκθειάζεις την αντίθετη άποψη.
    Γράφετε "Λογοκρισία είναι όταν απαγορεύεις στον άλλο να εκφράζεται", δηλαδή στους καλλιτέχνες τώρα θεωρείτε ότι επιτρέπουν να εκφράζονται άρα δεν είναι λογοκρισία αυτό;
    Και το πρόβλημα επίσης ποιο είναι ότι ανεβαίνει στο εθνικό; Δηλαδή όπως λέτε σε οποιοδήποτε άλλο θέατρο δεν θα ξυπνούσε μνήμες στους συγγενείς;
    Δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει αλλά η παράσταση δεν είναι ύμνος στις πράξεις και στη δράση του κ. Ξηρού.

    Συνδεσμος σχολιου
    Μαρίτα Μαρίτα Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2016 10:30
  • Θα σας αναφέρω 2 παραδείγματα σχετικά:
    1) Αυτό είναι ένας θεατρικός μονόλογος του 1978 του Dario Fo (έχει πάρει νόμπελ λογοτεχνίας) και της Franca Rame βασισμένο στην Ουλρίκε Μάινχοφ, ηγετικό στέλεχος της ένοπλης ακροαριστερής οργάνωσης RAF που δρούσε επί 30 χρόνια στη Γερμανία. Παίζει σε θέατρο της Βαρκελώνης και θεωρείται τέχνη. Δημοσιογράφοι δεν γαβγίζουν και πολιτικοί που κάναν καριέρα από εκτελέσεις συζύγων τους δεν κλαψουρίζουν ζητώντας τα κεφάλια των συντελεστών. Προφανώς το ‪#‎MenoumeEvropi‬ αναφέρεται στην κουλτούρα, τις τέχνες και τον πολιτισμό του Ιράν και του Αφγανιστάν και όχι της Βαρκελώνης.
    https://www.youtube.com/watch?v=zqZ12e_B9wc

    2) Το 1983, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσίασε το έργο «Μπρεχτ-Χίτλερ». Ηταν μια πρωτότυπη σύνθεση του Μάριου Πλωρίτη, ο οποίος επιχειρούσε έναν συνδυασμό ντοκουμέντου, επικού θεάτρου και αυτοβιογραφίας, χρησιμοποιώντας κείμενα από το βιβλίο του Χίτλερ «Ο Αγών μου», ιστορικό υλικό από την άνοδο και πτώση του Ναζισμού, καθώς και υλικό από το έργο του Μπέρτολτ Μπρέχτ. Φαντάσου να ανέβαινε σήμερα η παράσταση, τι κακός χαμός θα γινόταν.

    Συνδεσμος σχολιου
    Michael Parissis Michael Parissis Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2016 07:12
  • Είναι τουλάχιστο φαιδρό να δημοσιεύονται αρθρα με αυτή τη διαλεκτική. Προσοχή, δεν κρίνω την τοποθέτηση, που είναι θεσμική και σεβαστή. Κρίνω τα επιχειρήματα που είναι το λιγότερο άστοχα, δίχως ίχνος στοιχειοθέτησης. Σαφώς και η στάση των συγγενών επικροτείται, αλλά το γεγονός και μόνο δε στηρίζει μια κάκιστη τοποθέτηση, όπου ο Β.Τερλέγκας μπλέκεται με τους βασανιστές της χούντας και την τρομοκρατία της μεταπολίτευσης.

    Συνδεσμος σχολιου
    Τάσος Τάσος Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2016 00:38
  • Αυτό δεν είναι το έντυπο που διαμαρτύρεται ενάντια στη φίμωση του Ρίχτερ; Τελικά η λογοκρισία μπορεί να είναι και καλή;

    Συνδεσμος σχολιου
    Αχιλλέας Καλαμάρας Αχιλλέας Καλαμάρας Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2016 22:58

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά