Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2015

Zonar’s που μας χρειάζεται

Κατηγορία Γνώμες
Γράφτηκε από την  Δημοσιεύθηκε στο Γνώμες web only
Στα ενδότερα του νέου Zonar's. Στα ενδότερα του νέου Zonar's. twitter

Πριν από λίγες ημέρες, το Zonars, το ιστορικό καφέ στη συμβολή των οδών Πανεπιστημίου και Βουκουρεστίου, άνοιξε για τρίτη φορά. Το αντικείμενο, όμως, συζήτησης των τελευταίων ημερών δεν ήταν αυτό. Αλλά, η φημολογούμενη «πόρτα», ο έλεγχος και η επιλογή, δηλαδή, των επίδοξων πελατών από υπάλληλο του καταστήματος επί τη εισόδω.

Το καφέ φέρει το όνομα του Καρόλου Ζωναρά, ομογενούς με καταγωγή από την Ανατολική Θράκη, ο οποίος έπειτα από τη επιτυχία που γνώρισε η σοκολατοβιομηχανία του στο μακρινό Οχάιο, φιλοδοξούσε να μεταγγίσει κάτι από τον κοσμοπολίτικο αέρα και τις γεύσεις της Αμερικής στην πατρίδα του. Πράγματι, το καφέ-ζαχαροπλαστείο του Ζωναρά, μέχρι το πέρας του βίου του ιδρυτή του, το 1960, γνώρισε δόξες λαμπρές.

Όταν το κτίριο-ορόσημο για την πρωτεύουσα του Μετοχικού Ταμείου Στρατού, στο οποίο στεγάζεται το Zonar’s, θα μεταμορφωνόταν στο εμπορικό συγκρότημα του City Link, το καφέ έκλεισε και επαναλειτούργησε ανακαινισμένο έξι χρόνια μετά, το 2007.  Πολλοί ήταν εκείνοι, που ένιωσαν ανοίκειο και ξένο το δεύτερο Zonar’s, καθώς η διαμόρφωση και η  αισθητική του χώρου, ο τιμοκατάλογος και το μενού δεν θύμιζαν σε πολλά τον ένδοξο προκάτοχό του. Παρά ταύτα, μέσα στην ευφρόσυνη μετα-ολυμπιακή ατμόσφαιρα, στο κατάστημα δύσκολα έπιανε κανείς στασίδι.

Το καλοκαίρι του 2015 το Zonar’s έκλεισε για δεύτερη φορά και μία επιγραφή στη βιτρίνα γνωστοποιούσε ελληνιστί και αγγλιστί τους φίλους και θαμώνες ότι ο νέος ιδιοκτήτης, στα χέρια του οποίου είχε περιέλθει πρόσφατα η επιχείρηση, φιλοδοξούσε να «ξαναγράψει την ιστορία». Προφανώς, αναφερόταν στην ακριβή πελατεία του πρώτου Zonar’s, η οποία προσέδιδε στο κατάστημα κάτι από την αίγλη του LesDeuxMagots ή του Café deFlore στο Παρίσι, του AnticoCafé Greco στη Ρώμη, ή των βιεννέζικων καφέ, με τα οποία το είχε παραλληλίσει, άλλοτε, ο  Δημήτρης Ψαθάς. Μόνο που σε κανένα από τα παραπάνω θρυλικά καφέ δεν υπάρχει υποψία «πόρτας», στο AnticoCafeGreco, απλώς, δεν επιτρέπεται η είσοδος στα κατοικίδια. Εν αντιθέσει, στα πιο αριστοκρατικά καφέ της Βιέννης πρώτα προσφέρουν φρέσκο νερό και κρακεράκια στο σκύλο, και μετά απευθύνονται για παραγγελία στον πελάτη.

Το Zonar’s είναι ένα ευρύχωρο καφέ στο κέντρο της Αθήνας, στο πιο πολύβουο πέρασμα, και ως τέτοιο ανέκαθεν λειτουργούσε. Μαζί με τους εκλεκτούς του πελάτες, είχε δικαίωμα καθένας να ξαποστάσει σε κάποιο φιλόξενο τραπεζάκι του, να δροσιστεί ή να δοκιμάσει μία ξεχωριστή πάστα, καταβάλλοντας πάντα το τσιμπημένο αντίτιμο. Άλλοι είχαν αυτήν τη δυνατότητα συχνάκις, άλλοι πιο σπάνια κι άλλοι ποτέ. Οι μνήμες, ακόμη και αυτές που μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, δουλεύουν υποδόρια στην μνήμη του καθενός. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σφετεριστεί, να απαλλοτριώσει ή να αποκλείσει έναν άνθρωπο από τις μνήμες του ή τη συλλογική μνήμη.

Αυτό που περισσότερο ενόχλησε στο ολοκαίνουργιο, πολυτελές Zonar’s, πέρα από το γεγονός ότι πλέον «λειτουργεί περισσότερο ως μπαρ, εστιατόριο και λάουντζ», ήταν οι λευκές κουρτίνες, που μετέτρεψαν το στέκι σε κάτι άλλο από αυτό που ήταν: Η συνέχεια, η συνέχιση του δρόμου, η ανεμπόδιστη περιπλάνηση του βλέμματος. Το δικαίωμα του ανθρώπου στην πόλη του –πατρίδα είναι η πόλη που σε ξεγελάει για να ζήσεις– είναι αναφαίρετο. Για να θεωρηθεί κάποιος Αθηναίος πούρος, πρέπει να είναι Αθηναίος τρίτης γενιάς. Η καταγωγή, όμως, δεν προσμετράται με τα χρόνια, αλλά με την ένταση και τη διεισδυτικότητα που κάποιος συνοψίζει ή αποτυπώνει το βίωμα και το αίσθημα μίας πόλης. Τα καλά κείμενα έρχονται πάντα από κει που δεν το περιμένεις. Μια πένα από τη Ζάκυνθο, την Καβάλα, την Κύμη ή την Κύπρο ενίοτε αιχμαλωτίζουν την πρωτεύουσα και αποδίδουν τους μύχιους ψιθύρους από τους διαβάτες της, ακριβέστερα από το πιο «αθηναϊκό» τζάκι.

Κι έπειτα με τους Κινέζους, καθώς οι τουρίστες εξ Ανατολής ήσαν πάντα οι συνήθεις πελάτες, τι θα γίνει; Ή, για την ακρίβεια, σε ποια γλώσσα θα γίνεται η συνεννόηση, καθώς εκείνοι μετά τις οργιώδεις τους αγορές από το Attica θα αναζητούν παραζαλισμένοι το πιο κοντινό σημείο ανασύνταξης;

Ζωνάρι που μας χρειάζεται. Σαν εκείνο, που φορούσε προς το τέλος της ζωής του ο μετανοημένος τζογαδόρος και μετέπειτα φλογισμένος γιανσενιστής, BlaisePascal, και που στο εσωτερικό του έφερε καρφιά, ούτως ώστε κάθε φορά που παρεξέκλινε ως προς το ήθος, το θυμικό ή την εγκράτεια, ο πόνος στη σάρκα από το αιχμηρό μέταλλο να τον επαναφέρει στην Port-Royal τάξη.

Σημείωση: Εκ της Διευθύνσεως έχει διευκρινιστεί ότι δεν υπάρχει facecontrolστο κατάστημα. Δεδομένου, όμως, του θορύβου που δημιουργήθηκε, είναι πιθανό κάποιοι νεόκοποι πελάτες να αισθάνθηκαν μία σχετική ψύχρα.

Μυρένα Σερβιτζόγλου

Μυρένα Σερβιτζόγλου. Σύμβουλος Επικοινωνίας στην Πρεσβεία της Ελλάδος στα Τίρανα.

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά