Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2015

Παρίσι: οργή και αντίσταση, όχι μόνο δάκρυα

Κατηγορία Γνώμες
Γράφτηκε από  Τέλης Σαμαντάς Δημοσιεύθηκε στο Γνώμες web only
13 Νοεμβρίου 2015. Το πτώμα ενός εκ των θυμάτων της ισλαμικής τρομοκρατίας, έξω από ένα εστιατόριο του Παρισιού. 13 Νοεμβρίου 2015. Το πτώμα ενός εκ των θυμάτων της ισλαμικής τρομοκρατίας, έξω από ένα εστιατόριο του Παρισιού. Thibault Camus / ΑΡ

Έξι θέσεις για τα γεγονότα στο Παρίσι και για την υποχρέωση του δυτικού κόσμου να μην ανέχεται αλλά να αντιστρατεύεται τους εχθρούς της δημοκρατίας και της ανοιχτής κοινωνίας. 

1. Ούτε απλώς θλίψη ούτε απλώς συμπαράσταση ούτε βέβαια φόβος: οργή και πάλι οργή. Οργή εναντίον αυτών που θεωρούν εχθρό τους τον πολιτισμό, εναντίον αυτών που θεωρούν εχθρό τους τη διαφορετικότητα, εναντίον του ισλαμικού ρατσισμού, εναντίον αυτών που λατρεύουν το θάνατο. «Δεν μπορείς να έχεις Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη χωρίς Ασφάλεια. Είναι καιρός να είναι κάποιος περισότερο οργισμένος παρά θλιμμένος», γράφει ο Γκάρι Κασπάροφ.

2. Το ότι όλοι οι μουσουλμάνοι δεν είναι τρομοκράτες είναι προφανές – το ίδιο προφανές με το ότι όλοι οι χριστιανοί δεν είναι ρατσιστές και ναζί. Αρκεί όμως αυτή η διαπίστωση; Ή, μήπως η απλοϊκή αυτή λογική οδηγεί τελικά στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα; Στο να αφήνει, δηλαδή, ελεύθερο το πεδίο δράσης του επιθετικού, μηδενιστικού ισλαμισμού μέσα στο θρησκευτικό πλαίσιο του μουσουλμανισμού;

3. Είναι προφανές, όπως γράφει ο Μιχάλης Μητσός[1], πως: «Αυτό που βλέπουμε δεν είναι ένας πόλεμος θρησκειών ούτε ένας πόλεμος πολιτισμών. Ο φανατισμός δεν έχει χρώμα ούτε ιδεολογία. Το Κοράνι δεν κηρύσσει τον πόλεμο εναντίον των “απίστων” [εδώ ας μου επιτραπεί να διαφωνήσω με τον Μητσό, διότι πολλά λέει το Κοράνι, το θέμα είναι τι επιλέγεις και πώς το χρησιμοποιείς]. Η πιο καταστροφική συνέπεια του νέου μακελειού θα είναι τα αντίποινα εναντίον των προσφύγων, εναντίον εκείνων ακριβώς δηλαδή που χρειάζονται σήμερα τη μεγαλύτερη προστασία. Η Μαρίν Λεπέν και οι ανά την Ευρώπη ακροδεξιοί τρίβουν τα χέρια τους μετά τις χθεσινές εξελίξεις. Τους πρόσφυγες λοιπόν και τα μάτια μας!»

4.Το ζήτημα, όμως, δεν είναι σε τελική ανάλυση το να προσκαλείς απλώς σε αυτοσυγκράτηση και στη μη αντεκδίκηση που στοχεύει το σύνολο του μουσουλμανικού πληθυσμού. Το ότι οι τρομοκρατικές επιθέσεις είναι ψωμί στο βούτυρο των ρατσιστικών δυνάμεων στις χώρες της Δύσης είναι σαφές. Στην πραγματικότητα οδηγούν –και έχουν, άλλωστε, στόχο– τη μετωπική σύγκρουση μεταξύ δύο ολοκληρωτισμών – με θύμα αυτής της σύγκρουσης τις ανθρωπιστικές αντιλήψεις και τη λογική της συνύπαρξης από τη μία και από την άλλη πλευρά.

5. Για να αποφευχθεί ωστόσο αυτή η σύγκρουση και τα τραγικά αποτελέσματά της, αυτό που προέχει άμεσα είναι να παρθούν όλα εκείνα τα ιδεολογικά, πολιτικά αλλά –και κυρίως– επιχειρησιακά μέτρα –και καταστολής– που θα συντείνουν στη διαφοροποίηση, στη σαφή διάκριση μεταξύ του πολεμικού ισλαμισμού και του ειρηνόφιλου μουσουλμανισμού. Σε  συνεννόηση με τους μουσουλμάνους ηγέτες που είναι αντίθετοι με την τρομοκρατία και στην άμεση δίωξη και καταστολή των ηγετών εκείνων που υπό την κάλυψη της θρησκείας αναπτύσουν τη ρητορική του μίσους.

Ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσεις την αναμενόμενη «δυτική» ρατσιστική παλίρροια είναι να επιτεθείς πρώτος και να εξουδετερώσεις τους πυρήνες του ισλαμιστικού ρατσισμού. 

(Ένα απλό παράδειγμα : οι τρόποι με τους οποίους αντιμετωπίζονται οι νεοναζιστικοί πυρήνες και τα κέντρα τους –με όση αποτελεσματικότητα– πρέπει να επεκταθούν άμεσα και στα μουσουλμανικά εκείνα κέντρα απ’ όπου εκπέμπονται τα μισαλλόδοξα μηνύματα. Και τότε θα αποδειχθεί ποιοι ).    

6.Ο αγώνας της δημοκρατίας και του ανθρωπισμού, πάει να πει,  εναντίον του επιθετικού ισλαμισμού και η αποτελεσματικότητά του, συνδέεται άμεσα με τον αγώνα κατά του δυτικού ρατσισμού και νεοναζισμού. 

«Το δίλημμα είναι σήμερα ανάμεσα στη δημοκρατία και τη βαρβαρότητα, την ελευθερία και τον σκοταδισμό, τον ανθρωπισμό και την κτηνωδία, τη ζωή και την υποδούλωση», καταλήγει στο ιδιαίτερα ψύχραιμο κείμενό του ο Μιχάλης Μητσός με το οποίο συμφωνώ  –όπως συμφωνώ και με τη φράση του Νικόλα Σεβαστάκη:  «Έχουμε πόλεμο. Πρέπει να συντριβούν. Και στρατιωτικά. Αλληλεγγύη στον γαλλικό λαό».


Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά