Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2015

Αριστερίστικη φαλλοκρατία

Κατηγορία Γνώμες
Γράφτηκε από την  Δημοσιεύθηκε στο Γνώμες web only
Σκηνή από το προεκλογικό σποτ της ΑΝΤΑΡΣΥΑς. Σκηνή από το προεκλογικό σποτ της ΑΝΤΑΡΣΥΑς. YouTube

Βαθιά συντήρηση, στερεότυπα και κιτς, υποβάθμιση της γυναίκας και της νοημοσύνης των θεατών είναι τα υλικά της νέας, απαράδεκτης (και όχι μόνο από φεμινίστριες) τηλεοπτικής διαφήμισης του ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Θα πει κανείς, άραγε, ποτέ κάτι αριστερό;

 

Καθώς ο άνδρας κατεβαίνει τις σκάλες προς το υπόγειο, βλέπουμε μόνο την πλάτη του. Στο background o Νότης Σφακιανάκης τραγουδάει «Ο αετός πεθαίνει στον αέρα». Ανοίγει την πόρτα, για να διακρίνουμε τρεις γυναίκες ξαπλωμένες σε ντιβάνια εκστρατείας. Μια από αυτές τον κοιτάει, εκείνος πετάει ένα δίσκο με τρία πιάτα φαγητό πάνω σε ένα τραπεζάκι και πιάνει το κινητό του. Όσο κανονίζει ένα ραντεβού για το ίδιο βράδυ, μια από τις γυναίκες μοιάζει να πειραματίζεται με τη σκέψη να το σκάσει από τη φυλακή της. Μέχρι εδώ έχουμε ήδη καταλάβει ότι είναι θύμα κυκλώματος trafficking. «Κι αν φύγεις πού θα πας;» της λέει o μαστρωπός, αρπάζοντάς την από τον καρπό.

Αλλαγή πλάνου και μουσικής υπόκρουσης: «Διαλέγουμε το δρόμο της ανατροπής, ΟΧΙ μέχρι το τέλος σε μνημόνια - χρέος - ευρώ/ΕΕ/κεφάλαιο»

Το πήραμε το μήνυμα και τώρα παρακολουθούμε το ευτυχές αποτέλεσμα της αλλαγής νοοτροπίας (!) της γυναίκας: χαρούμενη, απολαμβάνει στο πρόσωπό της τον άνεμο της ελευθερίας, μέσα σε ένα αυτοκίνητο που τρέχει προς το μέλλον της.

Εάν οι εμπνευστές και οι δημιουργοί αυτού του προεκλογικού σποτ της Ανταρσύας είναι δώδεκα ετών και ζουν στο Μπέβερλι Χιλς, η μόνη λογική αντίδραση είναι να τους μαζέψει κανείς σε ένα δωμάτιο και να τους κάνει ένα σεμινάριο γύρω από το trafficking και τη σεξουαλική βία κατά των γυναικών και των παιδιών. Έχουμε, όμως, κάθε λόγο να υποθέτουμε ότι πρόκειται για ενήλικα πρόσωπα που ζουν στην Ελλάδα και θεωρούν τους εαυτούς τους ευαισθητοποιημένους σε θέματα παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πράγμα που σημαίνει ότι η απόφασή τους να επιχειρήσουν αναλογίες ανάμεσα στη συμμετοχή της χώρας στην ΕΕ και την εμπορία ανθρώπων, είναι συνειδητή.

Θα μπορούσε κανείς να προσπεράσει χωρίς δεύτερη σκέψη αυτό το σύντομο κινηματογραφικό δημιούργημα έστω και μόνο γιατί είναι τόσο απροκάλυπτα κιτς και απλοϊκό. Όμως έχοντας τόσες φορές απαξιώσει να ασχοληθούμε με το trash, φτάσαμε σήμερα να πνιγόμαστε στις λάσπες του. Κι αυτό που κάποτε περιγελούσαμε σαν περιθωριακό, στο μεταξύ έγινε μέινστριμ και καταλαμβάνει όλο κι απειλητικότερα τον ζωτικό μας χώρο. Η κακογουστιά της αναπαράστασης -ο αξύριστος άνδρας, η μελαχρινή γυναίκα με τα σέξι ρούχα και το τατουάζ στον αστράγαλο, το υπόγειο, η φωνή του ακροδεξιού Σφακιανάκη- κανονικά θα προκαλούσε γέλιο. Αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πολιτικό κόμμα που συγκρίνει την Ελλάδα με μια σεξουαλικά κακοποιημένη γυναίκα. Όπως κάποιοι ιδεολογικά συγγενείς τους έχουν επανειλημμένα συγκρίνει τα μνημόνια με τα ναζιστικά στρατόπεδα θανάτου - και το έχουν κάνει με άρθρα, με γελοιογραφίες, με κραυγές και με φωτομοντάζ που έγιναν viral στα social media.

Δεν αποκλείεται και αυτό το φτηνιάρικο, εύπεπτο σποτάκι να γίνει viral. Ήδη το αναπαράγουν αρκετά μέσα ενημέρωσης: Στο Huffington Post έχουν ενθουσιαστεί (τίτλος: Το προεκλογικό σποτ της Ανταρσύας "τα σπάει": ο νταβατζής, οι εκδιδόμενες και το ringtone με Νότη Σφακιανάκη), στο tvxs το παρουσιάζουν ασχολίαστο, ενώ στην Εφημερίδα των Συντακτών μάς το εξηγούν μήπως και δεν το πιάσουμε («Προβάλλεται και το νέο προεκλογικό σποτ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΕΕΚ, με θέμα την αντίσταση στα μνημόνια. Το σενάριο παρομοιάζει την εμπλοκή της Ελλάδας σε αυτά με τις σχέσεις γυναικών με προαγωγούς, από τους οποίους πρέπει να ξεφύγουν και να αναπνεύσουν ελεύθερες αέρα»).

Ο πλουραλισμός προϋποθέτει ότι παρουσιάζονται τα πάντα άκριτα; Από πότε έχουν εξελιχθεί τα μέσα ενημέρωσης σε πλατφόρμες όπου μπορεί να δημοσιευτεί οτιδήποτε; Θα έκαναν το ίδιο με ένα σποτ της Χρυσής Αυγής; Παίρνοντας την απόφαση να αναπαράγουν ένα προεκλογικό φιλμ που σχετικοποιεί το έγκλημα του trafficking, αυτομάτως και εμπράκτως ενστερνίζονται και επικροτούν το σκεπτικό των δημιουργών του. Από την άλλη, βέβαια, η αναπαραγωγή του συγκεκριμένου φιλμ δεν κάνει τίποτε άλλο από το να επιβεβαιώνει πως η διακηρυγμένη ευαισθησία τους για τα θέματα διακρίσεων κατά των γυναικών δεν είναι παρά το πρόσχημα που αναζητούν προκειμένου να υπερασπιστούν συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα. Υπό αυτήν την έννοια η επιλογή τους δεν εκπλήσσει.

Αν κάτι είναι αληθινά θλιβερό, αυτό αφορά τις νεαρές γυναίκες και τον άνδρα που πρωταγωνιστούν στο σποτάκι. Η ελαφρότητα και η επιπολαιότητα με την οποία καταπιάνονται ως ηθοποιοί με ένα τόσο οδυνηρό θέμα, σοκάρει. Να σκέφτονταν ότι κάνουν τέχνη και πολιτική μαζί; Και μόνη η σύγκριση ανάμεσα σε μια χώρα κι ένα πρόσωπο μαρτυρά έναν απελπιστικά στενό ορίζοντα. Και περιέχει ήδη το σπέρμα του ολοκληρωτισμού.

Να σκέφτονταν ότι κάνουν τέχνη; Τόσο το χειρότερο. Το θέμα της σεξουαλικής βίας δεν είναι ταμπού. Κανένα θέμα δεν είναι ταμπού όταν προσεγγίζεται με γνώση, ευαισθησία, τόλμη και ταλέντο - κυρίως, όμως, προϋποθέτει την έκθεση του καλλιτέχνη με τρόπους πολύ πιο γενναίους και στοχαστικούς από έναν τατουάζ στον αστράγαλο ή ένα τρομαγμένο βλέμμα.

 

 

LINK

https://www.youtube.com/watch?v=Xr698yhF5tA

 

 

Κατερίνα Οικονομάκου

Ανεξάρτητη δημοσιογράφος με έδρα το Βερολίνο. Είναι υπεύθυνη για το μπλογκ Berlin Interviews.

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά