Κυριακή, 05 Ιουλίου 2015

Προσχώρηση στο ρεαλισμό

Κατηγορία Γνώμες
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Γνώμες web only
H πρόεδρος της Βουλήςκαταλαμβάνουσα τα θερινά ανάκτορα. Ο ρεαλισμός της Ζωής Κωνσταντοπούλου είναι ο δικός της. H πρόεδρος της Βουλήςκαταλαμβάνουσα τα θερινά ανάκτορα. Ο ρεαλισμός της Ζωής Κωνσταντοπούλου είναι ο δικός της.

Το ΝΑΙ από το ΟΧΙ χωρίζουν ελάχιστες διαφορές, αν πραγματικά πιστέψουμε ότι το αντικείμενο του δημοψηφίσματος είναι το κείμενο που μας έδωσαν οι θεσμοί. Η ελληνική κυβέρνηση έχει ήδη συμφωνήσει στο 95% αυτού του κειμένου και δήθεν διεκδικεί μία αναβολή στη σταδιακή κατάργηση του ΕΚΑΣ, τη διατήρηση της έκπτωσης του 30% στο ΦΠΑ των νησιών και μία καθυστέρηση στην αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης. Αυτές είναι και οι τυπικές διαφορές του ΟΧΙ από το ΝΑΙ. Η ουσιαστική διαφορά, όμως, έγκειται αλλού.


Το ΟΧΙ αντιπροσωπεύει πάνω από όλα την αγωνιώδη προσπάθεια της κυβέρνησης να βρει στήριξη. Το ΟΧΙ δείχνει εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση να διαπραγματευτεί σωστά και να φέρει σε πέρας τις προεκλογικές της υποσχέσεις βασισμένη στο υπερφίαλο δόγμα Βαρουφάκη: Όσο πιο χρεοκοπημένοι, τόσο μεγαλύτερη η διαπραγματευτική μας δύναμη. Βεβαίως, στο στρατόπεδο του ΟΧΙ, υπάρχουν πολλές δυνάμεις που ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν για τις υποσχέσεις της κυβέρνησης και ποτέ δε στήριξαν το ΣΥΡΙΖΑ ή τους ΑΝΕΛ. Υπάρχουν, για παράδειγμα, πολλές αφίσες του ΟΧΙ που καλούν για έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπάρχει η στήριξη της Χρυσής Αυγής στο ΟΧΙ, που κάθε άλλο παρά φιλοκυβερνητική είναι, ακόμη κι αν οι θέσεις τους τελευταία ταυτίζονται (ειδικά στην εθνικολαϊκιστική διεκδίκηση της «εθνικής αξιοπρέπειας»). Οι δυνάμεις αυτές συγκροτούν ένα εξαιρετικά ανομοιογενές και επικίνδυνο εθνικά μέτωπο το οποίο ευαγγελίζεται ότι η συνέχιση της ρήξης θα οδηγήσει τελικά σε καλύτερες μέρες, είτε μέσα στην Ευρώπη, είτε έξω από την Ευρώπη.

Από την άλλη, το στρατόπεδο του ΝΑΙ. Οι υποστηρικτές του δεν είναι πρόθυμοι να δώσουν στήριξη στην κυβέρνηση. Στην πλειοψηφία τους δεν είναι ιδεολογικά ορμώμενοι άνθρωποι και δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα να το κάνουν αν μπορούσαν να την εμπιστευτούν. Δεν μπορούν όμως πια τον στρουθοκαμηλισμό που ενισχύει την πεποίθηση ότι υπάρχει ένας εύκολος δρόμος που δεν έχει ακολουθηθεί, ή την άποψη ότι οι μισθοί και οι συντάξεις μπορούν να προστατευθούν. Δεν αντέχουν την επίρριψη ευθυνών στην Ευρώπη, ως το μοναδικό φταίχτη της κρίσης. Στο σημείο που φτάσαμε, δεν αντέχουν κυρίως το δόγμα Βαρουφάκη ότι η συνεχιζόμενη σύγκρουση με την Ευρώπη αυξάνει την πιθανότητα συμφωνίας.

Οι υποστηρικτές του ΝΑΙ δεν ψηφίζουν με την ελπίδα ότι σε περίπτωση νίκης τους θα δουν καλύτερες μέρες. Ψηφίζουν με την επίγνωση ότι πρέπει να παρθούν δύσκολα μέτρα. Καταλαβαίνουν ότι πρέπει να γίνουν μεταρρυθμίσεις. Είναι μάλιστα η πρώτη φορά στην ιστορία της μεταπολίτευσης που συγκροτείται ένα μέτωπο που έχει στόχο να αναλάβει την ευθύνη της διακυβέρνησης του τόπου και να πάψει να ρίχνει τις ευθύνες αλλού. Ψηφίζει ΝΑΙ ώστε να συνεχιστεί η υπεύθυνη πορεία της χώρας μας στην Ευρώπη, πορεία αναπόσπαστη από τις δύσκολες αλλαγές που πρέπει να γίνουν. 

Το ΝΑΙ, εν τέλει, αντιπροσωπεύει το μέρος της κοινωνίας μας που προσχωρεί στο ρεαλισμό και τις δύσκολες αποφάσεις που συνεπάγεται. Η πραγματικότητα που έρχεται τις επόμενες βδομάδες θα κάνει και όλο το υπόλοιπο κομμάτι της κοινωνίας να προσχωρήσει στο ρεαλισμό. Εύχομαι μέχρι τότε η κατάσταση να είναι ακόμη -σχετικά- αναστρέψιμη.

Αλέξιος Αρβανίτης

Διδάκτωρ κοινωνικής ψυχολογίας. Διδάσκει στο τμήμα ψυχολογίας του Οικονομικού Κολλεγίου Αθηνών (BCA), στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα κατάρτισης στις διαπραγματεύσεις του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών και στο τμήμα ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά