Ηλίας Κανέλλης

Ηλίας Κανέλλης

Δημοσιογράφος και κριτικός κινηματογράφου. Πρόσφατα βιβλία του, Εθνοχουλιγκανισμός (2005), Σταύρος Τσιώλης (2006). Ετοιμάζεται το βιβλίο του, Κι αυτοί ήταν η Ελλάδα.

William Shakespeare, Τα σονέτα, μετάφραση από τα αγγλικά: Λένια Ζαφειροπούλου, Gutenberg, Αθήνα 2016, 344 σελ.

 

Το μικρό βιβλίο με τη μετάφραση των Σονέτων του Σαίξπηρ από τον Βασίλη Ρώτα ήταν ένα από τα πρώιμα αναγνώσματά της – και την καθόρισε. Όταν αποφάσισε να μεταφράσει εκείνη τα ίδια ποιήματα, ωστόσο, ήξερε πολύ καλά το λόγο για τον οποίο η μετάφραση του Ρώτα δεν είναι λειτουργική στο σύγχρονο γλωσσικό περιβάλλον: ο Ρώτας, λέει η Λένια Ζαφειροπούλου, μεταγράφοντας τον Σαίξπηρ στα ελληνικά τον ενέτασσε στη χορεία των δημοτικιστών, τον έθετε στην υπηρεσία μιας γλωσσικής, δηλαδή μιας πολιτικής διαμάχης. Ενώ ο Σαίξπηρ δεν είναι προπαγανδιστής, στο ιδίωμά του εκφράζονται το ίδιο κι ο βασιλιάς κι ο δούλος. Τι άλλο παρατήρησε η Λένια Ζαφειροπούλου στη σχέση της με τον Σαίξπηρ και τα κείμενά του, όσο εργαζόταν για την πλήρη μετάφραση των Σονέτων, που μόλις κυκλοφόρησαν; Αναδημοσίευση από το Books’ Journal 66, Mάιος 2016.

Σήμερα, ο καθηγητής συνταγματικού δικαίου της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Νίκος Κ. Αλιβιζάτος, παρέδωσε το τελευταίο μάθημα στους φοιτητές του, αφού βρίσκεται σε ηλικία συνταξιοδοτήσεως. Δάσκαλος, παρεμβατικός διανοούμενος, ιστορικός του Δικαίου, σπουδαίος νομικός, δρων δικηγόρος, οξύνους πολιτικά, ακέραιος, ο Νίκος Αλιβιζάτος είναι μια πολύτιμη προσωπικότητα στη σύγχρονη Ελλάδα. Το Books' Journal, που ο καθηγητής το τιμά με τη συνεργασία του, εύχεται μακροημέρευση και πολλές ουσιαστικές δημιουργικές και μαχητικές παρεμβάσεις επ' ωφελεία μιας χώρας, που δεν της ταιριάζει η σημερινή εικόνα της. 

H Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών τείνει να γίνει συνώνυμη του εξευτελισμού του δημοσιογραφικού συνδικαλισμού - που χρόνια τώρα δοξάζει τη μετριότητα, τα κλισέ, την αδαημοσύνη, την κατάργηση της τάξης του λόγου.

Η απόφαση (της τοπικής αστυνομίας;) να απαγορευθεί η προσέγγιση δημοσιογράφων στους προσφυγικούς καταυλισμούς της Ειδομένης, όπου από σήμερα το πρωί γίνεται αστυνομική επιχείρηση εκκένωσής τους, συνιστά μείζονα αντιδημοκρατική εκτροπή.

H Εφημερίδα των Συντακτών λογόκρινε και δεν δημοσίευσε ένα σκίτσο του Πέτρου Ζερβού, επειδή έθιγε τη μνημονιακή στροφή του Αλέξη Τσίπρα. Ώστε υπάρχουν όρια; Ώστε είμαστε όλοι Σαρλί, υπό προϋποθέσεις;

Από σήμερα το πρωί, και για όσο διάστημα χρειαστεί, η ιστοσελίδα του Books' Journal λειτουργεί και ως ειδησεογραφική. Πρόκειται για στοιχειώδη ανταπόκριση στην ανάγκη των πολιτών που πρέπει να είναι πληροφορημένοι τις τόσο κρίσιμες ώρες, εν όψει της δύσκολης ψηφοφορίας το σαββατοκύριακο στη Βουλή ενός ασφαλιστικού νομοσχεδίου (το οποίο δεν φαίνεται να έχει τη συναίνεση των εταίρων) και μιας επώδυνης "διαπραγμάτευσης" αμέσως μετά στο Eurogroup, τη Δευτέρα,

 που προοιωνίζεται πολιτικές εξελίξεις.

 

Ένας Δημήτρης Κανελλόπουλος από το μπλογκ του διαστρεβλώνει εσκεμμένα τα γεγονότα. Ισχυρίζεται ότι η αμοιβή μου από τη δουλειά μου για το περιοδικό του Φεστιβάλ Αθηνών για να βγάζω το περιοδικό Books' Journal. Η πραγματικότητα, αυτό έχω «ομολογήσει» άλλωστε, είναι ότι η αμοιβή μου, για το περιοδικό του Φεστιβάλ, δεν κατέληγε στο λογαριασμό μου, αλλά διοχετευόταν στο περιοδικό προκειμένου να αντιμετωπιστεί το κόστος της έκδοσης (με εξαίρεση μια χρονιά, που δεν έλαβα την αμοιβή μου, παραχωρώντας τη στο Φεστιβάλ, το οποίο αντιμετώπιζε δυσκολίες ρευστότητας λόγω της κρίσης).

Τα δημοσιογραφικά σωματεία πουλάνε και τα ασφαλιστικά ταμεία των δημοσιογράφων και τις καλύτερες υπηρεσίες προς την κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου, στην προσπάθειά τους να περάσουν όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα τα μέτρα του τρίτου Μνημονίου, plus ένα μνημόνιο ακόμα. Προσωπικώς, δηλώνω έτοιμος να λάβω μέρος σε οποιαδήποτε προσπάθεια να αντιμετωπιστεί και να σπάσει η καταστροφική πρωτίστως για τους έλληνες πολίτες απεργία των ΜΜΕ (αλλά και για τους δημοσιογράφους). Και για αρχή, δηλώνω ότι η ιστοσελίδα του περιοδικού που εκδίδω, booksjournal.gr, θα είναι ανοιχτή και, εκτός από αναλύσεις, θα φιλοξενεί και την τρέχουσα ειδησεογραφία, τουλάχιστον στα μεγάλα θέματα τα οποία είμαστε αναγκασμένοι να αποκρύψουμε. Η προσπάθεια φίμωσης της ελεύθερης έκφρασης δεν πρέπει να περάσει.

"Η δημοσίευσις είναι η ψυχή της δικαιοσύνης". Η φράση του Μάγιερ κοσμεί την αίθουσα συνεδριάσεων της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών. Αλλά στην ΕΣΗΕΑ, σήμερα, δεν πιστεύουν (ή, ακριβέστερα, δεν πιστεύει η πλειοψηφία του διοικητικού συμβουλίου και δεν πιστεύουν οι συμμετέχοντες στα λεγόμενα πειθαρχικά) στη μεγαλοσύνη της δημοσίευσης, αλλά στο φίμωμα των αντιφρονούντων στην κυβέρνηση και στην αντιμνημονιακή κοινοτοπία. Όμως δεν γίνεται να επιτρέψουμε στις δυνάμεις της ανελευθερίας, της λογοκρισίας, της συκοφαντίας του δημοκρατικού διαλόγου να επιβάλουν τους αυταρχισμούς τους. Μπορούμε και οφείλουμε να τους πολεμήσουμε.

Σε ένα από τα πρώτα φύλλα της εφημερίδας του ΚΚΕ εσωτερικού Α.Α., Η Εποχή, στην τελευταία σελίδα, όπου έγραφαν οι Μπουκάλας, Κοροπούλης, Ξυδάκης και ο υπογράφων, είχε δημοσιευθεί και η παροιμία: "Το μη χείρον βέλτσιστον". Σοφή παροιμία, ισχύει ακόμα - έστω κι αν δεν θα ξαναγραφει στις σελίδες της καλής εφημερίδας.