Ένας  τιμητικός τόμος αφιερωμένος σε αυτόν, στο έργο του (ως καθηγητή αλλά και  ως πολιτικού διαπραγματευτή) και στην ευρωπαϊκή διάστασή του, με την ειδική φροντίδα πλήθους συναδέλφων του, επιδόθηκε στον καθηγητή Παναγιώτη Ιωακειμίδη στις 14 Φεβρουαρίου από τον πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ήταν μια μικρή αναγνώριση στη διάδοση της ευρωπαϊκής ιδέας αλλά και στην εκπαιδευτική προσφορά του ενός σπουδαίου δασκάλου. Μια προσωπικότητας ευγενικά μαχητικής, που δεν έκανε ποτέ πίσω ούτε βήμα από τις ιδέες του.

Την Κυριακή, 28 Ιανουαρίου 2018, ανακοινώθηκε ο θάνατος του Άρη Μπερλή. Ενός κομβικού προσώπου στα ελληνικά γράμματα, μιας ρωμαλέας μορφής στο χώρο της μετάφρασης, αλλά, κυρίως, μιας παρεμβατικής προσωπικότητας στη διαμόρφωση της λογοτεχνικής αγοράς - περισσότερο ανοιχτής και σίγουρης για τον εαυτό της. Ο Άρης Μπερλής ήταν πάντα ένας πολύτιμος φίλος.

Η Λούλα Αναγνωστάκη, σημαντική θεατρική συγγραφέας που πέθανε στις 8 Οκτωβρίου 2017, σε ηλικία 89 ετών, ευτύχησε να αναγνωρίσει την αξία της θεατρικής πρόζας της, νωρίς, ο Κάρολος Κουν. Αδελφή του Μανόλη Αναγνωστάκη, σύζυγος του Γιώργου Χειμωνά, διακρίθηκε για τα έργα της που, όπως η ίδια περηφανευόταν, ήταν ανοικτά σε εκδοχές και πιθανότητες, διαθέσιμα στους συντελεστές της κάθε παράστασης για να τα αναδείξουν ανακαλύπτοντας κρυφές όψεις, αδιόρατα νοήματα.

Η ιδέα της αυθεντικότητας που προήγαγε ο Χάιντεγκερ είναι ακόμη μια κομβική ιδέα που αξιοποιήθηκε από αντιφιλελεύθερα κινήματα, στα οποία ένας αυθεντικός συλλογικός εαυτός υποτίθεται ότι είναι απελευθερωμένος από την προσέγγιση των αφηρημένων κανόνων του φιλελευθερισμού. Κάθε σύγχρονο εθνικό φασιστικό κίνημα, κάθε σύγχρονο λαϊκιστικό κίνημα των καιρών μας έχει βαθιές ρίζες στο χώμα που προετοίμασε ο Χάιντεγκερ, που έβρισκε αυθεντική ύπαρξη σε μια ιστορική συλλογικότητα η οποία μπορεί να είναι μια εθνική-γλωσσική-φυλετική συλλογικότητα όπως η Γερμανικότητα, ή η Ισλαμική Ούμμα. Η σκέψη του Χάιντεγκερ είναι κεντρική στα νεοναζιστικά κινήματα Jobbik και Χρυσή Αυγή στην Ουγγαρία και στην Ελλάδα, στο νεο-ευρασιανιστικό ναζιστικό κίνημα στην Ρωσία και στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, καθώς και στον ριζοσπαστικό ισλαμισμό γενικότερα. 

Mαρτυρία του Δημήτρη Δασκαλόπουλου για μια ενδιαφέρουσα ιδέα, η οποία, ωστόσο, δεν καρποφόρησε. Απέμειναν όμως φωτογραφίες…[ΤΒJ]

Ένας στίχος του Μανόλη Αναγνωστάκη και δύο φωτογραφίες - από το αρχείο του Γιώργου Ζεβελάκη.

Τέλειωνε το 2016, συγκεκριμένα το πρωί της παραμονής των Χριστουγέννων, όταν η ελληνική σοσιαλδημοκρατία έχασε έναν από τους σταθερότερους πιστούς της: τον Αντώνη Δροσόπουλο.

Ανέκαθεν, σε αντίθεση με τη γνήσια ελληνική μιζέρια, ο Λουκιανός Κηλαηδόνης υμνούσε τη χαρά της ζωής. Συνυφασμένης με νοσταλγία, γιατί όχι και με θλίψη, αλλά πάντως χαρά.

Ιδεολόγος αριστερός στα νιάτα του, μετά τον πόλεμο έζησε στο πετσί του τον αυταρχικό κομμουνισμό, στην Τσεχοσλοβακία. Κι όταν, μετά την κατάπνιξη της Άνοιξης της Πράγας, κατάφερε να διαφύγει στη Γαλλία, όπου ακολούθησε πανεπιστημιακή καριέρα στη Λιλ, αφιέρωσε στη ζωή του στον αγώνα κατά τον καθεστώτων που έκαναν σημαία τον αυταρχισμό και την ανελευθερία. Αριστερός δημοκράτης αντικομμουνιστής, ο Ήλιος Γιαννακάκης, που πέθανε πριν από μερικές μέρες, ήταν ένα πρότυπο μαχητικού διανοούμενου που, έστω και εκ των υστέρων, οι κοινωνίας μας χρειάζονται να το ξαναανακαλύψουν.

Στο ξεκίνημα της δεκαετίας του 1990, ο τότε φίλος μου μου χάρισε μία κασέτα με τραγούδια του Λέοναρντ Κοέν*, όχι επειδή δεν τον ήξερα, αλλά ακριβώς επειδή συμβόλιζε όσα θέλαμε να πιστεύουμε ότι είχαμε κοινά. Νιώθαμε ευαίσθητοι, διαβασμένοι, ψαγμένοι, λίγο εκτός κατεστημένου, λίγο πιο πέρα από τους άλλους. Η σχέση δεν κράτησε, η φιλία επιβίωσε. Το ίδιο και η κασέτα. Την έχω ακούσει αμέτρητες φορές και έχει ταξιδέψει μαζί μου από την Αθήνα σε νησιά, στις Βρυξέλλες, στο Λουξεμβούργο, όπου πλέον αδρανεί επειδή δεν έχω πια κασετόφωνο, αλλά συχνά-πυκνά παίζω τα τραγούδια, με εκείνη τη σειρά, στο YouTube. Φυσικά υπήρχαν κι άλλα τραγούδια του, που δεν βρίσκονταν στην κασέτα αλλά άκουγα και εξακολουθώ να ακούω. Ο Κοέν είχε γίνει ένας από τους δικούς μου ανθρώπους. Από αυτούς που ήρεμα και σταθερά, σε βάθος χρόνου, παραμένουν στο πλάι σου και σκάβουν σιγά-σιγά μέσα σου ένα λαγούμι και βρίσκουν, κάπου στα βάθη, τη θέση τους, από την οποία δεν θα μετακινηθούν ποτέ.

Σελίδα 1 από 3