Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2020

«Βλέπεις; Ακούς τον παφλασμό της θάλασσας; Το εσωτερικό τραγούδι;»

Κατηγορία Πεζογραφία
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Πρόσωπα Τεύχος 104
1989. Αύγουστος, οδός Σολωμού, στη μουβιόλα του Γιώργου Τριανταφύλλου. Ξενύχτι. Μοντάρουμε με τον αγαπημένο μου φίλο και μοντέρ Χρόνη Θεοχάρη το 4ο από τα 5 ωριαία επεισόδια της σειράς «Λούσιας». Ο Αλέκος Παπαδάτος παρακολουθεί συγκλονισμένος και «γράφει». 1989. Αύγουστος, οδός Σολωμού, στη μουβιόλα του Γιώργου Τριανταφύλλου. Ξενύχτι. Μοντάρουμε με τον αγαπημένο μου φίλο και μοντέρ Χρόνη Θεοχάρη το 4ο από τα 5 ωριαία επεισόδια της σειράς «Λούσιας». Ο Αλέκος Παπαδάτος παρακολουθεί συγκλονισμένος και «γράφει». Αλέκος Παπαδάτος

Το ημερολόγιο στο facebook του Σταύρου Καπλανίδη

Ο Σταύρος Καπλανίδης, τα τελευταία χρόνια, κρατούσε ένα προσωπικό ημερολόγιο στο facebook. Ο κλειστός λογαριασμός του είναι γεμάτες θραυσματικές εγγραφές για τη ζωή του, τα παιδικά χρόνια του, τη μητέρα του, τους δασκάλους του, το στρατιωτικό στην Κύπρο, τους φίλους του, την Άννα Βιχ που ήταν ο άνθρωπος της ζωής του, τη φυγή στο Παρίσι και τον κινηματογράφο, τα προσωπικά του εγχειρήματα. Παρεμβάλλονται σκέψεις του για την τέχνη του, τον κινηματογράφο, για βιβλία, για τις ιδέες, για την πολιτική. Επιλέξαμε μερικές από τις εγγραφές αυτές επειδή δείχνουν την πολυδιάστατη προσωπικότητά του.

 

 

wich

2 Σεπτεμβρίου 2010. · Σήμερα ανοίγει η Καντίνα στον Απόλλωνα. Τι σκέφτομαι; Τον Τζαβέλλα, τον Κανελλόπουλο, τον Δαμιανό, τον Τορνέ, τη Μαρκετάκη, την Άννα Βιχ… και πολλούς άλλους ακόμη. Από Μπάστερ Κήτον μέχρι Μονιτσέλι, Ρίτζι και Θανάση Βέγγο. Και βέβαια τον Σταύρο Τσιώλη. Μακάρι να είναι όλοι τους εκεί! Τους ευχαριστώ.

10 Ιουλίου 2011. Κάθε φωτογραφία μιλάει λίγο για τον κόσμο, λίγο για τη φωτογραφία και λίγο για τον φωτογράφο τον ίδιο.

20 Ιουλίου 2011. 1963 - Τρέχω κι εγώ ο κακομοίρης ανάμεσα σε άλλους κάπου πίσω από το κόκκινο λεωφορείο στην πλατεία Συντάγματος. Χρειάστηκε να περάσουν λίγα χρόνια -όχι πολλά- για να καταλάβω. Ήμουν μικρός τότε. Πάντως ακόμη και σήμερα μου αρέσει το «Απάτσι» των Shadows.

21 Ιουλίου 2011. ...σκέφτομαι. Τι χειρότερο θα μπορούσε να μου συμβεί; Να μην σκέφτομαι.

22 Ιουνίου 2012 Έχουν περάσει σχεδόν 25 χρόνια από το θάνατο του σκηνοθέτη Σταύρου Τορνέ. Ενός κινηματογραφιστή χωρίς ισοδύναμο. Ενός σκηνοθέτη που υπήρξε τόσο ριζοσπαστικός στη γραφή του ώστε να παραμένει ακόμη και σήμερα «αδίκως» παραγνωρισμένος και αγνοημένος από πολλούς, εκτός από το...Υπουργείο Οικονομικών! Ο Σταύρος Τορνές πέθανε στις 26 Ιουλίου 1988. [σχόλιο για ειδοποιητήριο της εφορίας προς τον Σταύρο Τορνέ, για την έκλειψη του οποίου προφανώς ουδείς ειδοποίησε ποτέ το ελληνικό κράτος.]

parker

 

21 Μαΐου 2014Η ταινία θα γυριζότανε στην Ελλάδα, αλλά μπλέξαμε με το υπουργείο Εξωτερικών. Έπειτα από τρεις μήνες εντατική προεργασία, η παραγωγή της μεταφέρθηκε στη Μάλτα. Ο Άλαν Πάρκερ εκτός από καλός σκηνοθέτης είναι και εξαιρετικός γελοιογράφος. Επηρμένος ηθοποιός ο... Αφιερωμένο στους αγαπημένους Ζαννίνο και Μιχάλη Γιαννάτο.

 

nydri

3 Ιουλίου 2014. Κάτι καλοκαιρινό από το 1977. Προετοιμασία του χώρου γυρισμάτων της Fedora στο ιδιόκτητο νησάκι της οικογένειας Βαλαωρίτη, τη Μαδουρή, με το πανέμορφο σπίτι. Τα βράδια μετά το γύρισμα, συντροφιά με Billy Wilder, Billy Holden, Hose Ferrer, Marthe Keller, Henry Fonda, Hildegard Knef, Gottfried John, Frances Sternhagen. Κουβέντες και καλό κρασί στο Νυδρί.

10 Ιουλίου 2014.  Εκδιωχθήκαμε από το cafe Saint Claude ως φωνασκούντες και ενοχλητικοί πελάτες. Πολιτικές Διαφωνίες. Εσωτερικού, Εξωτερικού, Μάο, Τρότσκι κ.λπ. Το χειρότερο ήτανε το φλιπεράκι. Το τι γαλλικό άκουγε στα ελληνικά δε λέγεται. Μετακομίσαμε στο ακριβώς απέναντι καφέ, το Apollinaire. Λίγo μετά πήγα πιο κάτω, γωνία Bld Saint Germain & Saint Michel στο cafe Cluny. Γνωριμία στο πατάρι με τους σουρεαλιστές Lettristes. Μιλούσαμε για ποίηση, λογοτεχνία και κινηματογράφο, χωρίς να φωνάζουμε. Φωλιάζαμε με τον φίλο Ανδρέα Παγουλάτο. Δεν έχω φωτογραφίες.

15 Ιουλίου 2014  Η επέτειος επιβάλλει: 1965, Κύπρος. Μαχητικοί στα χαρακώματα με τον καλό μου φίλο Κώστα Κασσάμπαλη. Διακοσμητή και στη συνέχεια ταβερνιάρη στο Βερολίνο, εκεί που συχνάζει η Μέρκελ.

 

stavros-sxedio

27 Σεπτεμβρίου 2014Παρίσι 1973, σχεδίαζα τη ζωή. Δεν ήξερα καμμιά Ζωή ή Ζωίτσα:) Απλώς σχεδίαζα.

15 Οκτωβρίου 2014. 1989. Αύγουστος, οδός Σολωμού, στη μουβιόλα του Γιώργου Τριανταφύλλου. Ξενύχτι. Μοντάρουμε με τον αγαπημένο μου φίλο και μοντέρ Χρόνη Θεοχάρη το 4ο από τα 5 ωριαία επεισόδια της σειράς «Λούσιας». Ο Αλέκος Παπαδάτος παρακολουθεί συγκλονισμένος και «γράφει».

 

aristopoulos

21 Οκτωβρίου 2014. Μια φορά κι έναν καιρό ήτανε δυο φίλοι που αγαπούσανε πολύ τον κινηματογράφο, ακόμη περισσότερο τις γυναίκες, τα φλιπεράκια αλλά και την Αρχαία Σκουριά… Αστράφτανε σαν ασ-στάρ-ι.

 

paris

16 Νοεμβρίου 2014. 1969 - Paris. Pont de Grenelle. Η αρρώστια είναι διαρκής... Είναι μόνιμη όπως έλεγε ο Χ.Β. 

 

fedora

22 Νοεμβρίου 2014FEDORA (1978). Production meeting στη Λευκάδα. Από δεξιά: Stefan Arnsten, μοντέρ, Billy Wilder, σκηνοθέτης, Σταύρος Καπλανίδης, βοηθός σκηνοθέτη, Willy Egger, διευθυντής παραγωγής, I.A.L. Diamonde, σεναριογράφος, Άσπα Σωτήρχου-Λάμπρου, διευθύντρια παραγωγής, μεγάλη προσωπικότητα στον ελληνικό κινηματογράφο. Θέλω να μνημονεύσω και τον αγαπημένο φίλο, σπουδαίο σκηνογράφο, Alexandre Traouner, που δεν είναι σ’ αυτή τη φωτογραφία. Άσπα σ’ ευχαριστώ για όλα.

23 Νοεμβρίου 2014. 1963. Γιώργος Λόης, ηλεκτρολόγος-σκηνοθέτης. Η πρώτη μου δουλειά στον κινηματογράφο. Κολομπότσι. Κουβαλούσα κάβους, πήγαινα για τα τσιγάρα του συνεργείου κ.λπ. φυσικά τζάμπα. Αμοιβή μου, η ελεύθερη πρόσβαση στο μοντάζ αλλά και στην αγαπημένη Ζέτα.

 

metamorfoseis

2 Φεβρουαρίου 2015. 1976. Μεταμορφώσεις. Όταν το στρατσόχαρτο έγινε λάδι. Πασαλειφτείτε:)))

11 Μαρτίου 2015 «Ή είμαστε όλοι ποιητές ή μέζεα του στεατοπυγικού καλαβρέζικού μας συστήματος» θα έπρεπε να έχει πει ο μακαρίτης Τορνές αντί του «αρχίδια καλαβρέζικα» στον Ερωδιό για τη Γερμανία, ώστε να είναι πολιτικά, γραμματικά και γλωσσολογικά ορθός ο διάλογος της ταινίας. Κρίμα που δεν είναι όρθιος πια για να δώσει εξηγήσεις.

 

1960

8 Ιουνίου 2015. Ανεβάζω και πάλι. 1960. Η αφεντιά μου. Οδός Καλλιρόης - ρέμα τότε. Αφιέρωση στα παιδιά του Circo Cachivache. ΜΠΡΑΒΟ σε όλους. Ακροβάτες, μουσικούς, τραγουδιστές, σκύλους, μικρά παιδιά και τις μαμάδες τους. Ήμουν «η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων» μέχρι τις τρεις το πρωί. Δεν άντεξα περισσότερο λόγω ηλικίας.

 

thalassa

3 Αυγούστου 2015. Βλέπεις; Ακούς τον παφλασμό της θάλασσας, τη σιωπή του ορίζοντα; Το εσωτερικό τραγούδι.

 

apelekhto

27 Αυγούστου 2015Ξύλο απελέκητο

6 Οκτωβρίου 2015A propos de Jean Vigo. 1969. Paris. Rue Monsieur le Prince. Διαγωγή 0. 1969. Δούλευα γκαρσόνι και μετά αναβαθμίστηκα σε ταμίας.

8 Μαΐου 2016. Αρχές ΄70. Το ζενερίκ τηλεοπτικής εκπομπής για το βιβλίο από τον έξοχο Jean-Michel Folon. Αγαπώ τις ακουαρέλες του.Τότε με ταξίδευαν σε άλλους κόσμους, όπως και τα βιβλία.

26 Ιουλίου 2016. Σαν σήμερα! Πάνε 28 χρόνια που αυτός ο ταξιδευτής περιπλανάται στο άπειρο.Πάνε 22 χρόνια από τότε που έκανα την ταινία για τον Σταύρο [Τορνέ] και τη Σαρλότ. Ο πραγματικός κινηματογράφος είναι αυτός που μας κάνει να ξαναδούμε, είναι αυτός που πρέπει να ξαναδούμε.

 

1948

30 Αυγούστου 2016. Όχι, δεν είναι ο Μίμης ο Σιδεράς, είναι ο Γιάννης ο Σιδεράς κι εγώ μπροστά στην είσοδο του εργαστηρίου του (φούρνος, αμόνι, σφυριά κ.λπ.) στην αυλή του σπιτιού που νοικιάζαμε ένα δωματιάκι. Στην ίδια αυλή νοίκιαζαν άλλες δυο οικογένειες. Η τέχνη της συνύπαρξης.

26 Απριλίου 2017. Άλλο πάλι και τούτο που τους έχει πιάσει όλους με το... αφήγημα.

26 Ιουλίου 2017.  Ασθενής υπερήλικη καθηλωμένη στο κρεβάτι με φοβερούς πόνους λόγω πτώσεως χρειάστηκε επειγόντως μια εξουσιοδότηση. Το αστυνομικό τμήμα Αμαρουσίου την περιπαίζει δυο εβδομάδες «μάλιστα κυρία μου θα περάσουμε αύριο», μετά «μάλιστα μόλις μπορέσουμε» κ.λπ.
Η μεσολάβηση αξιωματούχου του Δήμου Αμαρουσίου, την οποία ευχαριστώ θερμά, είχε άμεσο αποτέλεσμα. Το «όργανο» ήταν στο σπίτι δυο ώρες αργότερα. Έπεσε η υπογραφή και το «όργανο» πάει να φύγει.
-Η σφραγίδα;
Αυτός με το γνωστό ύφος.
-Η σφραγίδα δεν βγαίνει από το τμήμα.
-Γιατί; Φοβάστε μην αρπάξει κανένα κρυολόγημα;
-Πρέπει να έρθετε στο τμήμα για να βάλουν σφραγίδα και να την πάρετε.
Βάσει του κανονισμού της αστυνομίας η διαδικασία ολοκληρώνεται κατ’ οίκον.
Συνιστώ στην Γεροβασίλη να ξανασκεφτεί το επίδομα σφραγίδας. Θα διευκόλυνε τους πολίτες.

2 Αυγούστου 2017. Κι ένα ωραίο. Παρακολουθούσα Βουλή για την υγεία, κι ακούω βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Τρικάλων, Χρήστος Σιμορέλης το όνομα, να λέει: «γνωρίζω πολύ καλά, καλύτερα κι από μένα...». Κι έμεινα σύριζα. Σε τι γιατρό να πάω; Καλά, ό,τι πεις, θα ρωτήσω τον Ξανθό που μιλάει τώρα και που είναι μελαχρινός.

11 Αυγούστου 2017. Επιγραμματικά. Η ελεύθερη Ελλάδα, η σήμερα ελεύθερη χώρα σας, ήτανε μια Ιδέα των Φιλικών που ξεκίνησε από το εξωτερικό. Μέχρι τότε, τη χώρα κατοικούσανε χοιροβοσκοί. Δυστυχώς, αυτό δεν άλλαξε μέχρι σήμερα. Κι ακόμη χειρότερα, την κυβερνάνε κιόλας. Δεν δηλώνω. Λέω μόνο. Εγώ είμαι εγώ, και άπατρις. «Ο άνθρωπος χωρίς πατρίδα», το είχα διαβάσει πιτσιρίκι στα Κλασσικά Εικονογραφημένα. Ένας τύπος καταδικασμένος να ζήσει για πάντα σε ένα πλοίο εν πλω.

11 Αυγούστου 2017. Τους Έλληνες της Ελλάδας ούτε με λοβοτομή δεν τους σώζεις από την καταστροφή, ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι υπάρχει καλή πρόθεση σε κάτι τέτοιο. ’Ντάξει, δεν πειράζει. Η κλεψύδρα του πλανήτη κάποτε θα αδειάσει. Μέχρι τότε βλέπουμε.

12 Αυγούστου 2017.Όταν ήμουνα μικρός και καθόλου στρουμπουλός, με είχανε στείλει στο κατηχητικό του Άι Γιάννη στου Μακρυγιάννη. (Κοίτα που κάνει και ρίμα!) Μόλις λοιπόν αισθάνθηκα –κατάλαβα– την πλύση εγκεφάλου που έκαναν εκεί με τα κηρύγματα, την έκανα γρήγορα με μεγάλα, όχι μικρά, πηδηματάκια και έτσι γλίτωσα το μικρό μου το μυαλό από ανήκεστη βλάβη. Αλλά όταν έχεις μυαλό, αυτό με τα χρόνια μεγαλώνει όπως κι όλα τα άλλα στο σώμα σου. Κι εγώ ήμουνα γεμάτος περιέργεια για όλα. Δηλαδή ήμουνα «περίεργος».Λίγα χρόνια αργότερα, 1958-9 περίπου. Μάθημα θρησκευτικών στο γυμνάσιο. 6ο Κουκακίου. ΕΓΩ: «Μα έτυχε να γεννηθώ στην Ελλάδα. Με βαφτίσανε χριστιανό ορθόδοξο. Δεν είχα επιλογή. Αν είχα γεννηθεί στη ζούγκλα θα ήμουνα ανθρωποφάγος.» Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ: «ΝΤΡΟΠΗ σου Σταύρο.» Και τι δεν άκουσα. Θυμάμαι με είπε υλιστή κάποια στιγμή. Ανάθεμα κι αν ήξερα τότε τι είναι υλισμός, καθολικός, προτεστάντης, Λούθηρος, βουδιστής και βάλε.
Φαντάζεστε το βαθμό που μου έβαλε. Εγώ πάντως του έβαλα μηδέν κι έτσι γλίτωσα για δεύτερη φορά το μυαλό μου.

12 Αυγούστου 2017. Η ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΥΘΙΚΟΙ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΤΗΣ. Του Γιάννη Γεράση (με αφιέρωση στην Άννα). Εκδόσεις ΡΟΕΣ 1989. Σειρά Δοκίμια. Υπεύθυνος σειράς Κωστής Παπαγιώργης. Το ξαναδιάβασα έπειτα από πολλά χρόνια. Πραγματεύεται τι είναι (και γι' αυτό τι δεν είναι) οντολογικά ο νεο-Έλληνας. Μια τεκμηριωμένη μελέτη της ελληνικής ταυτότητας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.
Αν μπορέσετε να το βρείτε, διαβάστε το. Είναι νομίζω σημαντικό κείμενο. Δεν το συνιστώ σε αγράμματους πολιτικούς.

17 Αυγούστου 2017. Χάζεψα κοιτώντας στην τηλεόραση τις δηλώσεις του Αλέξη στο Πολυδένδρι. Πριν τελειώσει κάθε κενή περιεχομένου φράση του, λίγο πίσω ένας αξιωματικός της πυροσβεστικής κουνούσε συνεχώς καταφατικά το κεφάλι ως επιδοκιμασία. Μου θύμισε τον Τσοχατζόπουλο. Έκανε ακριβώς το ίδιο κάθε φορά που μιλούσε ο Ανδρέας. Είπατε κάτι για αξιοπρέπεια;

22 Αυγούστου 2017. Διάβασα δημοσίευμα για τις αλλαγές που σχεδιάζει η Φιλανδία στην παιδεία και θυμήθηκα αυτό:6ο Γυμνάσιο Κουκακίου. Ήμουν 1η τάξη αρρένων – αχ, τι τραβήξαμε κι εμείς ρε κορίτσια να φυλάμε καραούλι έξω από τα θηλέων πότε θα σχολάσετε. Λοιπόν, ήμασταν 80 μαθητές στην αίθουσα, κυριολεκτώ. Δεν θα περιγράψω τι γινότανε στην αίθουσα, στα διαλείμματα αλλά και στις τουαλέτες, από αυτοσεβασμό. Κι όλα αυτά κάτω από τη μύτη του Χριστούλη, της Παναγίας, και των Βασιλέων της Μεγάλης Ελλάδος. Στο μάθημα των Νέων Ελληνικών είχαμε καθηγητή τον αείμνηστο φιλόλογο, συγγραφέα και σπουδαίο θεατρολόγο, Γιάννη Σιδέρη. Τα Νέα Ελληνικά ήτανε πάντα την τελευταία ώρα. Μάθημα παρακατιανό. Το μόνο που παρακολουθούσα πάντα. Ο Σιδέρης είχε ψυλλιαστεί ότι είμαι λίγο διαφορετικός από τους άλλους. Μετά το τέλος του μαθήματος ανηφορίζαμε μαζί τον χωματόδρομο Βεΐκου, που κατάβρεχαν υδροφόρες. Φτάναμε μπροστά στην πόρτα του σπιτιού όπου μέναμε με τη μάνα. Νεοκλασικό της εποχής που είχε μια ιδιαιτερότητα. Η μεγάλη πόρτα είχε «μοντέρνα» μικρή κλειδαριά, όχι τα τότε συνηθισμένα σιδερικά. Ο Σιδέρης περίμενε υπομονετικά να βγάλω από την τσάντα το κλειδάκι μου και με παρατηρούσε καθώς ξεκλείδωνα την πόρτα. Κάποια στιγμή μου λέει: «Για κοίτα, βρε Σταύρο, μ’ ένα τόσο δα μικρό κλειδάκι ανοίγεις μια τόσο μεγάλη πόρτα. Πώς το καταφέρνεις;» Θυμάμαι πάντα εκείνο το βλέμμα πίσω από τα στρογγυλά γυαλάκια να περιμένει μια απάντηση. Ήταν κάτι αυτονόητο που ποτέ δεν είχα σκεφτεί. Πέρασαν λίγες στιγμές. Τα γόνατά μου έτρεμαν. Δεν απάντησα τίποτα. Μ’ ένα αμήχανο χαμόγελο άνοιξα την πόρτα, μπήκα και την έκλεισα πίσω μου. Είναι αυτό που σε μεγάλο βαθμό διαμόρφωσε τον άνθρωπο που είμαι σήμερα και με απασχολεί ακόμα. «Πώς μ’ ένα μικρό κλειδάκι ανοίγεις μια μεγάλη πόρτα». Αυτό είναι παιδεία.Ο Γιάννης Σιδέρης δεν ήτανε καθηγητής ούτε καθοδηγητής, όπως άλλοι, που καπηλεύονται σήμερα την ιστορία, τα θρησκευτικά, τη γεωγραφία, ακόμα και τη γυμναστική για εθνικούς κομματικούς σκοπούς.
Ήτανε ΔΑΣΚΑΛΟΣ. Άνοιγε ορίζοντες. Αυτός «φταίει που αγαπώ τα βιβλία, τις τέχνες, τον πολιτισμό, την ελευθερία σκέψης και έκφρασης – αλλά και άλλοι αξιόλογοι άνθρωποι του πνεύματος που συνάντησα on the road.
Οι κυβερνώντες σήμερα δεν διαθέτουν τίποτα απ’ αυτά. Δεν μπορούν να σκεφτούν ούτε την τρύπα της κλειδαριάς. Πόσο μάλλον το κλειδί.

-Έμεινα στην ίδια τάξη από απουσίες.

28 Αυγούστου 2017 Με αφορμή προηγούμενη ανάρτηση σχετικά με την παιδεία και τον Γιάννη Σιδέρη. Λίγα χρόνια πριν. Ήμουνα 8-9 χρονώ περίπου. Η μητέρα με έστειλε στον τσαγκάρη για να βάλει μπαλώματα στις τρύπιες σόλες των παπουτσιών μου και σιδερένια πεταλάκια μπρος - πίσω, για να μη φθείρεται το τακούνι και η μύτη. Το τσαγκαράδικο ήτανε ένα μικροσκοπικό μαγαζάκι εφοδιασμένο με τα απαραίτητα. Θυμάμαι τη ραπτομηχανή που μου φάνταζε βάρβαρη, κάτι σαν τέρας, όχι σαν τη ραπτομηχανή που είχαμε σπίτι για να ράβει τα ρούχα της και τα δικά μου η μάνα. Ο τσαγκάρης, ένας τεράστιος αξύριστος Μικρασιάτης και αγριωπός, εμένα τουλάχιστον έτσι μου φαινόταν τότε, είχε κάτι τεράστιες παλάμες, τρεις-τέσσερις φορές μεγαλύτερες από τις δικές μου, κατάμαυρες από το βερνίκι, σαν δεύτερο δέρμα επάνω τους. Στο μαγαζάκι του όλοι οι τοίχοι ήτανε γεμάτοι με κάδρα της ΑΕΚ, δικέφαλους αετούς, ποδοσφαιριστές, φάσεις από αγώνες, Αγια-Σοφιά κ.λπ. Έδωσα την παραγγελία ντροπαλά και ήμουν έτοιμος να φύγω όταν ξαφνικά σηκώνει το κεφάλι και με βροντερή φωνή με ρωτάει: «Ρε συ. Τι ομάδα είσαι;» Δεν ήμουν με καμιά ομάδα, δεν είχα ιδέα από ποδόσφαιρο. Ακόμη και σήμερα, το μόνο που ξέρω είναι οι ιδιοκτήτες τους και πού και πού παρακολουθώ ένα ντέρμπι ή την Εθνική στην τηλεόραση. Γυρίζω λοιπόν, τον κοιτάζω, ανασηκώνω τους ώμους τρομαγμένος από φόβο μη μου φέρει το μικρό σφυράκι των παπουτσιών που κρατούσε στο κεφάλι. Με κοιτάζει βλοσυρά και μου λέει: «Ρε, όταν σε ρωτάνε τι ομάδα είσαι, θα λες ΑΕΚ». Ε, από τότε όταν με ρωτούσανε έλεγα ΑΕΚ. Τώρα βλέποντας το αρχιτεκτονικό εθνικιστικό κιτς της μακέτας του γηπέδου ντρέπομαι. Δεν θα λέω πια ότι είμαι ΑΕΚ.

Τον τσαγκάρη, που στο μεταξύ πρέπει να έχει πεθάνει, δεν τον φοβάμαι πια. Λυτρώθηκα.

31 Αυγούστου 2017. Ο Κοτζιάς δεν σπούδασε στην ανατολική Γερμανία. Σπούδασε στην Δυτική. ΟΚ. Τόσο το χειρότερο και για τους μεν και για τους δε, αλλά και σήμερα για εμάς τους άλλους, τους διαφορετικούς. Δεν κατάλαβε τίποτα. Γνώρισα αρκετούς τέτοιους και στο Παρίσι.

 

meteora

2 Σεπτεμβρίου 2017. Καθρέφτη καθρεφτάκι μου, και οι τρεις ήμασταν υπέροχοι. Δεξιά ο Μενέλαος, αγαπημένος φίλος. Ο κατόπιν ιδρυτής και ψυχή του Πειρατή στην Ύδρα. Στη μέση Γερμανός, δεν θυμάμαι το όνομα, ενώ θα έπρεπε. Αριστερά ο Ρομπέρτο, σύντροφος της Ματούλας τότε. Αγαπημένη Ματούλα. Κατέβαζε την τζαμαρία στο Ελληνικόν του Κολωνακίου επειδή δεν είχε τα χαράματα γάλα για το παιδί. Στο κάτω μέρος εγώ. Τι να πω για μένα; Είχαμε πάει για να καταλάβουμε τα Μετέωρα. 

8 Σεπτεμβρίου 2017. Αδύνατον να συγκρατηθώ μέρα που είναι. Λοιπόν, 2004 Ολυμπιακοί αγώνες. Σύμβολο η ελιά. Κάπου στο Ζάππειο μέγαρο δεχόντουσαν προτάσεις για «λίγο απ’ όλα». Καταθέτω πρόταση έκδοσης ενός προσεγμένου λευκώματος φωτογραφιών της Άννας, του ελαιώνα της Αθήνας. Στη ροή αποσπάσματα λογοτεχνών και ποιήματα από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, που εκείνη είχε επιλέξει πριν πεθάνει. Οι περίπου 30 φωτοτυπίες των φωτογραφιών εξαιρετικές, συναγωνίζονταν τα πρωτότυπα. Το σκεπτικό: το λεύκωμα να υποδέχεται τους καλεσμένους στο δωμάτιο του ξενοδοχείου τους, εκτός από τα λουλουδάκια, τα ουζάκια, τα μπλουζάκια, τη μασκότ ή οτιδήποτε άλλο στο τραπεζάκι τους. Ε, δεν πήρα ποτέ απάντηση. Θα επανέλθω σχετικά με τη βαρβαρότητα που κυριαρχεί στον αγαπημένο τόπο που δεν θεωρώ χώρα μου.

nipiagogeio

12 Σεπτεμβρίου 2017. Τα χρόνια της αθωότητας. Στο νηπιαγωγείο. Πέντε αγόρια και δέκα κορίτσια. Ε, όλο και κάτι γινότανε. Εκεί αισθάνθηκα για πρώτη φορά αγάπη για τα κορίτσια. Αυτός που θα βρει πού είμαι κερδίζει μια δωρεάν συνδρομή στο Books Journal. Δεν είναι δύσκολο.

12 Σεπτεμβρίου 2017. Όταν όλοι γιορτάζουν το τέλος του πολέμου, η Ελλάδα σας γιορτάζει το όχι του Μεταξά. Ο Καμμένος, λέει, θα στείλει στη Θεσσαλονίκη το θωρηκτό Αβέρωφ. Τον βλέπω με στολή τσολιά και καρυοφύλλι στο χέρι να χαιρετίζει στρατιωτικά τους λιμενικούς της.

14 Σεπτεμβρίου 2017. Κοίτα τώρα τι θυμήθηκα μέρα της ονομαστικής γιορτής μου. 18 χρονών περιπλανιόμουν κάθε βράδυ στις μπουάτ της Πλάκας. Η γειτονιά τότε ήταν ένας μαγικός χώρος ποίησης και μουσικής. Εκεί γνώρισα πολλούς αξιόλογους καλλιτέχνες όλων των τεχνών, πυγολαμπίδες που δεν έσβησαν ποτέ από τη μνήμη μου. Ανάμεσά τους ο Αρτέμης Μάτσας. Ο κακός του ελληνικού κινηματογράφου που ήτανε γλυκύτατος άνθρωπος. Μου μίλησε για την μπουάτ που σχεδίαζε να ανοίξει. Τη «Γειτονιά των αγγέλων». Μου πρότεινε να αναλάβω το ντεκόρ, τη διακόσμηση της μπουάτ. Έτσι κι έγινε. Στα εγκαίνια ήτανε χαρούμενος, ενθουσιασμένος θα έλεγα. Εγώ είχα μαύρα χάλια. Μόλις με είχε παρατήσει μια κοπέλα που δεν αποχωριζότανε ούτε στο WC το πεκινουά της. Στην έναρξη του προγράμματος, χαμηλώνουν τα φώτα, ο Αρτέμης πλησιάζει το αναλόγιο και αρχίζει να απαγγέλλει με σπαρακτική φωνή: «Σταύρο που σε σταυρώσανε και την καρδιά ματώσανε...» Υπήρχε και συνέχεια με ομοιοκαταληξίες που δυστυχώς δεν θυμάμαι γμτ. Ευτυχώς το τελείωσε γρήγορα. Είχα γίνει κατακόκκινος από ντροπή. Μετά άλλαξε ο φωτισμός, μεσολάβησε μια κιθαρίτσα και συνέχισε με το κανονικό πρόγραμμα. Εκεί άκουσα για πρώτη φορά απαγγελία ποιημάτων σπουδαίων ποιητών. Κάποιους είχα διαβάσει, άλλους όχι.
Μια ακόμη εισαγωγή μου στον κόσμο ύστερα από αυτή του Γιάννη Σιδέρη.

3 Οκτωβρίου 2017 ΔΕΗ. Χρόνος αναμονής 6 λεπτά μόνο. Πάλι καλά. Ζητάω μια πληροφορία για έναν ανεξόφλητο λογαριασμό. Η υπάλληλος απαντάει με ύφος αυτόματου τηλεφωνητή. Δίνω όλα τα στοιχεία που μου ζητάει. Όταν βλέπει ότι ο λογαριασμός ανήκει σε γυναικείο όνομα θέλει να μιλήσει με την κυρία.

Εγώ: Είναι αδύνατον διότι πρόκειται για άτομο που έχει περάσει στη πέμπτη ηλικία και αδυνατεί να μιλήσει.
Αυτή: Πρέπει να μιλήσω με την ίδια την κυρία.
Εγώ: Αν βάλω μια φίλη και σας πει «εγώ είμαι»;
Αυτή: Οι κλήσεις ηχογραφούνται και θα έχετε τις νόμιμες συνέπειες για πλαστοπροσωπία.
Η αντιπαράθεση συνεχίστηκε, οργίζομαι, αρχίζω το βρισίδι και κλείνω το τηλέφωνο. Αυτό δεν είναι ΔΕΗ, είναι Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτροπληξίας.

16 Οκτωβρίου 2017Σχολή Σταυράκου. Προβολή της Καντίνας. Η μικρή αίθουσα κατάμεστη, όχι μόνον από φίλους. Τελειώνει η προβολή. Αυθόρμητο και παρατεταμένο χειροκρότημα. Ευχαριστώ για την παρουσία του αγαπημένου φίλου Σταύρου Τσιώλη που μου εμπιστεύτηκε το σενάριό του. Ευχαριστώ επίσης τον κριτικό κινηματογράφου Δημήτρη Δανίκα –τον οποίο δεν γνώριζα προσωπικά– που δέχτηκε να παραστεί και να σχολιάσει την ταινία. Τώρα πάμε με δύναμη για άλλα.

20 Οκτωβρίου 2017Το 1993 έψαχνα να βρω δυο ντοκιμαντέρ μικρού μήκους του Τορνέ (Κυκλάδες, Μυκήνες), παραγωγής ΥΠΠΟ-ΕΟΤ. Με πήγανε σε μια μεγάλη αποθήκη με εκατοντάδες μπομπίνες πεταμένες κατάχαμα, με πέντε δάχτυλα σκόνη επάνω τους, όλες ανάκατα, με ξεθωριασμένες ετικέτες που δεν μπορούσες να διαβάσεις τίποτα από τη φθορά. Ένας θησαυρός ντοκουμέντων άξιων μελέτης. Πόνεσα όταν αντίκρισα αυτό το έγκλημα. Πρώτον, διότι κατάλαβα ότι ήτανε πρακτικά αδύνατον να βρω μέσα στο χάος αυτό που έψαχνα για την ταινία μου. Και δεύτερον, διότι αισθάνθηκα σαν να κείτονταν εκεί όχι μπομπίνες φιλμ αλλά κουφάρια σκηνοθετών. Ένα από αυτά είναι και η ταινία για τον Γιώργο Ιωάννου. Μια παραδειγματική ποιητική σύζευξη ντοκιμαντέρ και κινηματογράφου του Νίκου Δ. Φατούρου και του Χρήστου Βακαλόπουλου. Μερικοί είμαστε ακόμα ζωντανοί. Ακούτε νεκροθάφτες;

23 Οκτωβρίου 2017. Μαλλιά μακριά είχαμε από πολύ μικροί, εντάξει; Ένας ενδιαφέρων άνθρωπος της γενιάς μου που οι φουρτούνες της ζωής –όμορφες φουρτούνες, γιατί υπάρχουν και τέτοιες– τον ξέβρασαν στο ερημονήσι της γραφής. Ως άλλος Ροβινσώνας επιβιώνει μέχρι σήμερα όταν ξαφνικά εμφανίζεται ο Παρασκευάς. Εγώ. Και τότε όλα παίρνουν άλλη μορφή. Κινηματογραφική, εντάξει; Οι ιθαγενείς, οι άγριοι, εντάξει;

24 Μαΐου 2018. Μάνα Μητέρα Μαμά.
Δεν αναφέρομαι στο θεατρικό του Γ. Διαλεγμένου που με αφήνει παντελώς αδιάφορο.
Αναφέρομαι στη Γυναίκα διαμεσολαβητή ανάμεσα στο άπειρο και σ’ αυτό που αποκαλούμε ζωή. Στη γυναίκα που το 1945 με έφερε στον κόσμο και με ανάθρεψε αντιπαλεύοντας τους χρηστούς κανόνες της εποχής. Ένα μωρό, εξέλιξη μπάσταρδου σπερματοζωάριου που κατάφερε να δραπετεύσει και να επιβιώσει ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλα. Γιατί εγώ κι όχι κάποιο άλλο δεν με ενδιαφέρει. Ακούσιοι λαθρεπιβάτες είμαστε σ’ αυτή τη ζωή.
Τα αρχιερατεία θρησκειών, αιρέσεων και πολιτικών κομμάτων όλου του κόσμου εξακολουθούν να ασχολούνται με το μήλο της αμαρτίας. Ε, λοιπόν, τους λέω: κρετίνοι πολιτικοί και παπάδες το μήλο σας σάπισε και σας το πετάω στη μούρη.
Σήμερα εγώ, ο Σταύρος, σ’ αυτή τη μαχήτρια γυναίκα, Δέσποινα το όνομά της, δεν έχω τι να πω..
Ο τελευταίος μου χαιρετισμός είναι:
Αντίο Μανούλα.

7 Ιουνίου 2018. Δυο εβδομάδες μετά το θάνατο της μάνας, μητέρας, μαμάς, Μανούλας, προσπαθώ ακόμα να βρω άκρη για να αποδείξω ότι είμαι γιος της!

13 Ιουνίου 2018Θυμήθηκα τον αγαπημένο μου φίλο Ηλία Λάγιο. Καθόμασταν, όπως συνηθίζαμε, σε ένα καφενεδάκι στην Πλάκα. Ξεκοκαλίζαμε τις εφημερίδες. Ο Ηλίας που διάβαζε μέχρι και τις μικρές αγγελίες μου λέει ξαφνικά: Κοίτα, γράφουν γάμους, βαφτίσια και θανάτους. Θα έπρεπε να γράφουν και τα διαζύγια. Έτσι θα είχαμε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα της πραγματικότητας.

2 Ιουλίου 2018Το πάλαι ποτέ για να βρεις γκόμενα έπρεπε να έχεις αυτοκίνητο. Σήμερα, για να βρεις αυτοκίνητο πρέπει να έχεις γκόμενα.

3 Αυγούστου 2018. Ο πνευματικός χώρος αυτής της χώρας –ακαδημαϊκοί, συγγραφείς, εικαστικοί, ηθοποιοί, σκηνοθέτες, μουσικοί, ποιητές– στέκεται μουγγός απέναντι σ΄ αυτό που συμβαίνει στη χώρα τους. Ελάχιστοι είναι αυτοί που τολμούν να εκφράσουν δημόσια, ξεκάθαρα τη γνώμη τους. Η μεταπολεμική γενιά, η αντιστασιακή γενιά της χούντας, της ελευθερίας έκφρασης, έχει εξοφληθεί εδώ και χρόνια με διπλώματα, με βραβεία, με χρυσούς δίσκους, διορισμούς και συντάξεις αντιστασιακών! Οι απατεώνες και οι ατάλαντοι δεν εξαιρούνται. Μαζορέτες της κυβέρνησης σήμερα, κάνουν ό,τι μπορούν για να κρύψουν την κυτταρίτιδα του μυαλού τους. Και η δημοκρατία; Στα παπάρια τους. Ανέχονται μια κυβέρνηση προγλωσσικών, αγράμματων, άσχετων ΣΤΑΛΙΝΙΚΩΝ.

3 Αυγούστου 2018. Δεκτή(!) από Τσίπρα η παραίτηση Τόσκα που δεν είχε γίνει δεκτή. Κατάλαβα. Ήρθε η συνείδηση και του κρυφομίλησε. Η επταετής χούντα έπεσε από μόνη της λόγω αλαζονείας και ασχετοσύνης. Αυτοί θα φύγουν για τους ίδιους ακριβώς λόγους με δημοκρατικές εκλογές.

 

kypros

4 Αυγούστου 2018. Μπαγιάτικη γενιά μου, το «φύσα αγέρι φύσα αγέρι» ήρθε και σας πήρε και μας σήκωσε. Μαζί του τα αφύσικα φυσικά καιρικά και πολιτικά φαινόμενα. Η χούντα, η Κύπρος ... Καταλαβαίνω τον καημό σας και τις φοβίες σας.
Η ηλικία, η υγεία, ο μεταφυσικός φόβος του θανάτου εξορκίζοντας με το παγούρι του Αιόλου που κουβαλάτε παραμάσχαλα γεμάτο εμφιαλωμένο νερό. Αν αληθεύει ότι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία να τα εκατοστήσετε, θα το αντέξουμε.

6 Αυγούστου 2018. Αθήνα. Αναρτήσεις λόγω θερινής ραστώνης.
Πιστεύω, η τιμωρία που αξίζει να υποστεί για τα πεπραγμένα του ο αριστερός τσαμπουκάς υπουργός Πολάκης είναι να του ξυρίσουν γουλί, χρυσαυγίτικα, το κεφάλι και το κρητικό μουστάκι. Εμπιστεύομαι την Ελληνική Δικαιοσύνη.

21 Αυγούστου 2018. Όι πολιτικοί νεο-αρχοντοχωριάτες και οι κειμενογράφοι των λογυδρίων τους συνεχίζουν να γράφουν και να κάνουν αναφορές σε συγγραφείς αρχαίους και σύγχρονους που ποτέ δεν διάβασαν. Ο λαός της φραπεδιάς με γάλα και παγάκια άκουσε τον Τσίπρα, δροσίστηκε, ευφράνθηκε και είναι έτοιμος να πάμε να πολιορκήσουμε την Τροία. Το θέμα είναι πριν ή μετά την Κωνσταντινούπολη; Πάντως η απαγγελία Τσίπρα ήτανε πολύ καλή, ούτε η τραγωδός Κονιόρδου δεν θα τα κατάφερνε τόσο καλά. Αλλά άλλο το Δράμα κι άλλο η Τραγωδία.

1 Σεπτεμβρίου 2018. Από τα εφηβικά μου χρόνια ευελπιστούσα ότι κάποτε θα πάψει αυτό το καρναβάλι ορκωμοσίας κυβερνήσεων με απαραίτητη την παρουσία γενειοφόρων καρναβαλοντυμένων εκκλησιαστικών που με θρασύτατα και βίαια σε καταβρέχουν στο όνομα της χριστιανικής ορθόδοξης πίστης. Ο αγιασμός, η έκκληση επιφοίτησης του αγίου πνεύματος τους έχει βαρέσει όλους κατακούτελα. Παπούληδες και πολιτικοί περιφέρονται ως ζόμπι στο Μαξίμου σ’ ένα καρναβάλι που δεν χρειάζεται μάσκες.

1 Σεπτεμβρίου 2018. Πηγαίνεις σε δημόσια υπηρεσία με πιστοποιητικά θανάτου και αποτέφρωσης. Η υπάλληλος έχει επάνω στο γραφείο εργασίας, εκτός από τον φραπέ, φωτογραφίες του άνδρα της, των παιδιών τους και εικονίτσες αγίων. Το πόσες μέρες θα σου πάρει η δουλειά εξαρτάται.

 

xouliaras

22 Σεπτεμβρίου 2018Νίκο η ταινία έγινε όπως τη θέλαμε, μακρόσυρτη και με το αεράκι να φυσάει. Δεν ξέρω αν εκεί που είσαι φυσάει αεράκι. Εδώ πάντως υπάρχει άπνοια και σκοτάδι.

The Books' Journal

Το Books' Journal είναι μια απολύτως ανεξάρτητη επιθεώρηση με κείμενα παρεμβάσεων, αναλύσεις, κριτικές και ιστορίες, γραμμένα από τους κατά τεκμήριον ειδικούς. Πανεπιστημιακούς, δημοσιογράφους, συγγραφείς και επιστήμονες με αρμοδιότητα το θέμα με το οποίο καταπιάνονται.

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά