Ανεξάρτητη ή εξαρτημένη οικονομία και πολιτική;

Μόνο με ταχύρυθμη ανάπτυξη επιτυγχάνεται βιώσιμη ανακατανομή του εισοδήματος. Διαφορετικά, μια μεσαίου μεγέθους ύφεση, η οποία χτυπάει συνήθως τις ασθενέστερες κατηγορίες, μπορεί εύκολα να εκδηλωθεί. Το γεγονός ότι και η μεσαία τάξη πτωχεύει υπό το βάρος της υπερβολικής φορολογίας δεν είναι παρηγοριά για τους πλέον φτωχούς. Υπερχρεωμένες χώρες με σοβαρές οικονομικές ανισορροπίες και στρεβλώσεις, που έθεσαν σε πρώτη προτεραιότητα την ανακατανομή του εισοδήματος με υπέρμετρη φορολογία αντί την ανάπτυξη, αποτυγχάνουν. Η μεταπολεμική ιστορία της ελληνικής οικονομίας και οι στρατηγικές της ανάπτυξης. Αναδημοσίευση από το Books' Journal, τεύχος 98, Μάιος 2019.

Τι οφείλει να κάνει ο Παυλόπουλος

Το ερώτημα που απασχολεί την πολιτική ζωή και τους νομικούς είναι η στάση που θα κρατήσει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, αναφορικά με τα Προεδρικά Διατάγματα διορισμού της νέας ηγεσίας των ανωτάτων δικαστηρίων. Ακόμα δεν είναι ξεκάθαρο ποια στάση θα κρατήσει ο κ. Παυλόπουλος αλλά αυτό δεν μας εμποδίζει να εξετάσουμε αφηρημένα ποιες είναι οι ενδεδειγμένες συνταγματικά ενέργειες. Αναγκαίο πρόκριμα του ερωτήματος είναι αν η απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου ήταν συνταγματικώς εντάξει.

Η τρομοκρατία, η μεταμέλεια, η ηθική απαξία

Το αίτημα για άδεια του δολοφόνου της 17 Νοέμβρη, Δημήτρη Κουφοντίνα, η αναταραχή και οι συζητήσεις που τροφοδότησε, κάνουν επίκαιρη τη συζήτηση για την τρομοκρατία, τη μεταμέλεια και τη συγχώρεση - όταν μάλιστα γίνεται στην Ιταλία, όπου το κράτος συνέτριψε την τρομοκρατία και συνέβαλε στην ηθική απαξία των υπηρετών της, ενώ και πολλοί τρομοκράτες απέδειξαν αξιοζήλευτο πνευματικό εύρος, ανεύρετο στην ελληνική περίπτωση. [ΤΒJ]
Μαϊ 22 2019
Δημοσιεύθηκε στο Γνώμες web only

Δυο Ελλάδες;

Aπό την κάλπη της ερχόμενης Κυριακής, κινδυνεύουν να βγουν δυο Ελλάδες. Μια Ελλάδα που εκπαιδεύεται για να ζει σε βάρος της άλλης και νομίζει ότι θα μπορεί να συνεχίσει να το κάνει αυτό εις το διηνεκές. Να παίρνει επιδόματα, μισθούς και συντάξεις και να προσλαμβάνεται στο Δημόσιο, συντηρούμενη από την άλλη Ελλάδα που συνθλίβεται υπό το βάρος των φόρων, της γραφειοκρατίας και του κρατισμού, καταδικασμένη να χρηματοδοτεί την πρώτη.

Λουκάς Κούσουλας: «Στην κάθε γλυκύτητα είναι μια ορισμένη, δική της ρώμη...»

Λουκάς Κούσουλας, Ενθύμιον [Εκλογή από τα ποιήματα], Γαβριηλίδης, Αθήνα 2010, σελ. 123 Λουκάς Κούσουλας, Και μόνος και μετά πολλών [Κύκλος Γ’], Γαβριηλίδης, Αθήνα 2011, 197 σελ.   Ποιητής, πεζογράφος, δοκιμιογράφος, ο Λουκάς Κούσουλας, που πέθανε στις 15 Μαΐου 2019 και κηδεύτηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Σουβάλα (Πολύδροσο) του Παρνασσού, ήταν μια ξεχωριστή παρουσία στα ελληνικά γράμματα. Τα δυο βιβλία του, που περιέχουν επιλογή από τα ποιήματά του και σημαντικά δοκίμια τον φανερώνουν σε όλη την πνευματική παρουσία του. Έγραψε μακροσκελή ποιήματα-σπουδές, αφηγηματικά, σχολιαστικά, επίμονα και εξόφθαλμα «διακειμενικά», που παλαντζάρουν πλάι πλάι με τα ολιγόλογα δοκίμια του Λουκά Κούσουλα που, από την πλευρά τους, σχεδόν τραγουδιστά, επιχειρηματολογούν. Την ιδιαιτερότητά του επισήμαινε η Μαρία Τοπάλη, σε ένα κείμενο γι’ αυτόν που δημοσίευσε το μακρινό 2011. «Δεν έπαψα στιγμή να αναρωτιέμαι πώς προκύπτει ένας άνθρωπος τόσο χαριτωμένος στη ζωή και στην ποίηση», λέει σήμερα η Μαρία Τοπάλη. «Χρυσός κάθε κουβέντα που μοιράστηκα μαζί του. Θα τον κρατήσουμε με τα βιβλία κοντά μας». Έχει άραγε προγόνους στην ελληνική ποίηση τούτη η προσπάθεια, που φτάνει τώρα στην ωριμότητα; Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο τεύχος 4 του Books’ Journal, Φεβρουάριος 2011.
Μαϊ 10 2019
Δημοσιεύθηκε στο blog web only

64 κατά ΣΥΡΙΖΑ

«Η πρόοδος δεν είναι αξίωση κενή νοήματος. Παραμένει ζωντανό αίτημα που υπερβαίνει τον παραδοσιακό άξονα αριστεράς-δεξιάς. Εμείς, οι προοδευτικοί πολίτες, δηλώνουμε αποφασισμένοι να το υπερασπιστούμε απέναντι στους σφετεριστές του, υποστηρίζοντας τις δυνάμεις που εκφράζουν σήμερα πιο αυθεντικά αυτά τα προοδευτικά αιτήματα, πέρα και πάνω από επίπλαστες διαχωριστικές γραμμές του παρελθόντος. Διότι αυτά τα αιτήματα υπηρετούν στην πράξη τα συμφέροντα των αδύναμων πολιτών, των μεσαίων στρωμάτων, των δημιουργικών ανθρώπων». Έτσι καταλήγει το κείμενο που υπέγραψαν 64 προσωπικότητες της δημόσιας ζωής, με το οποίο καταφέρονται κατά των πολιτικών επιλογών του κυβερνώντος κόμματος.

Το έγκλημα ήταν η δουλειά της

Agatha Christie, Μια αυτοβιογραφία, μετάφραση από τα αγγλικά: Χρήστος Καψάλης,Ψυχογιός, Αθήνα 2018, 700 σελ. Αγγλίδα. Την καθόρισε ο θάνατος του πατέρα της. Μυήθηκε στη συνθετότητα της ζωής στο Παρίσι. Της άρεσαν τα μακρινά ταξίδια. Στην αστυνομική λογοτεχνία την οδήγησε η ανάγνωση ενός βιβλίου του Γκαστόν Λερού, ενώ λάτρευε τον Άρθουρ Κόναν Ντόυλ. Έκανε επιτυχία από το πρώτο βιβλίο της. Ο συγγραφέας που την είχε καθορίσει ήταν ο Σαίξπηρ. Βασικοί χαρακτήρες των ιστοριών της είναι ο Ηρακλής Πουαρό και η Μις Μαρπλ. Δουλειά της είναι το έγκλημα. Συχνά, οι φόνοι στα βιβλία της προέρχονται από δηλητήριο. Οι μυστηριώδεις φόνοι στις δικές της πλοκές πάντα εξιχνιάζονται. Η Άγκαθα Κρίστι, που πάντα έχει πολλούς και φανατικούς αναγνώστες, επανεκδίδεται στην Ελλάδα. Αναδημοσίευση από το Books' Journal 97, Απρίλιος 2019. [TBJ]

Στις στάχτες της Παναγίας των Παρισίων

Η Παναγία των Παρισίων υπέστη σοβαρές ζημιές από πυρκαγιά στις 15 του περασμένου Απριλίου – και λίγο έλειψε να καταστραφεί ολοκληρωτικά. Άραγε, στα αποκαΐδια της, και στις συζητήσεις για το χριστιανικό αυτό μνημείο που συμβολίζει το χριστιανικό παρελθόν της Γαλλίας, δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για την αναγέννηση της Δεξιάς – χριστιανικής και εθνοκεντρικής; [ΤΒJ]

Η οικολογία στη δικτατορία

  Περιβαλλοντικές απόψεις και πρακτικές την περίοδο της χούντας Ο αείμνηστος καθηγητής Σπύρος Ντάφης, υφηγητής στη Δασολογική Σχολή του ΑΠΘ την περίοδο της δικτατορίας, έκανε μάθημα στους φοιτητές στο πανεπιστημιακό δάσος στο Περτούλι, εξηγώντας την ονομασία διαφόρων φυτών, αναφερόμενος συχνά στο είδος “Vulgaris...” (π.χ. θυμάρι, πασχαλιά, βερβερίς, ρείκι κ.ά.). Μπήκε όμως σε μπελάδες επειδή ο φύλακας του δάσους τον κάρφωσε στην αστυνομία διότι, είπε, όλο για …Βουλγάρους μιλάει στους φοιτητές.

Στα μαύρα κατάστιχα

Σταύρος Χριστοδούλου, Τη μέρα που πάγωσε ο ποταμός. Μυθιστόρημα, Καστανιώτη, Αθήνα 2018, 281 σελ.     Μοιράζεται η ενοχή; Δεν ξέρω. Εκείνο που ξέρω είναι ότι ο συγγραφέας τα καταφέρνει να φύγουμε από το βιβλίο όλοι μας, λίγο έως πολύ ένοχοι. Όχι επειδή ξέραμε αλλά επειδή δεν ξέραμε ότι… Αναδημοσίευση από το Books' Journal 91, Οκτώβριος 2018.