Σάββατο, 04 Απριλίου 2015

Η στιγμή της αλήθειας

Κατηγορία Editorials
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Τεύχος 54 editorial
Γελοιογραφία του Χρήστου Παπανίκου, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Αναγγελία. του Αγρινίου. Γελοιογραφία του Χρήστου Παπανίκου, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Αναγγελία. του Αγρινίου. Χρήστος Παπανίκος / Αναγγελία

To  editorial του τεύχους 54 του Books' Journal, Απρίλιος 2014, που μόλις κυκλοφόρησε, προαναγγέλλει μια πολιτική δυστοπία. Το δράμα της χρεοκοπημένης Ελλάδας κορυφώνεται τις επόμενες μέρες. Κι είμαστε πρωταγωνιστές σε αυτό - οι εξελίξεις μας περιλαμβάνουν, όλες και όλους.

Η χώρα είναι μερικές μέρες μακριά από το κρίσιμο σημείο που θα καθορίσει την πορεία της για τουλάχιστον τρεις γενιές. Οι εταίροι και δανειστές μας προσφέρουν την ευρωπαϊκή πορεία, με σεβασμό στους κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ύστερα από δύο μηνών ατελέσφορη ανατρεπτική ρητορική –στο όριο του παραλογισμού, του κουτσαβακισμού, πάντα με την πατροπαράδοτη ελληνική κουτοπονηριά–, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας έδωσε στο Βερολίνο ελπίδα για εξομάλυνση της κατάστασης. Έφθασε ώς και να ψέξει την προηγούμενη κυβέρνηση που δεν ολοκλήρωσε τις μνημονιακές υποχρεώσεις!

Είναι πια προφανές πως η διαπραγματευτική τακτική που ακολουθήθηκε επί δύο μήνες απλώς έκανε τα πράγματα χειρότερα για τη χώρα και την έχει οδηγήσει στο χείλος της αβύσσου. Βασίστηκε στην υπόθεση του «ισχυρού χαρτιού» των σοβαρών επιπτώσεων στην υπόλοιπη Ευρώπη από την ελληνική κατάρρευση. Η τακτική αυτή μετατρέπει τους εταίρους σε αντιπάλους, οι οποίοι, δεν μπορεί, κάπως θα παίζουν τα χαρτιά τους! Αποδείχθηκε πως δεν υπήρχε κανένα διαπραγματευτικό ατού στα χέρια της κυβέρνησης. Η υπόθεση δεν ήταν τίποτε άλλο παρά δοξασία ιδεοληπτικών ή κουτοπόνηρων. Όλα τα ατού ήταν στα χέρια των «αντιπάλων». Το χειρότερο όλων είναι πως η κατάσταση, την οποία ζούμε σήμερα, της αρωγής των εταίρων μόνο για την αποφυγή κατάρρευσης του τραπεζικού συστήματος, ενώ όλες οι επιπτώσεις επιστρέφουν πανάκριβες και κατστροφικές στην ελληνική οικονομία, ήταν από μιας αρχής η προφανής εναλλακτική πολιτική των «αντιπάλων». Κάθε μέρα που περνάει με τον εγκλωβισμό στις δοξασίες στέλνει τη χώρα πιο κοντά στην καταστροφή. Το χειρότερο απ’ όλα είναι πως οι επώδυνες αποφάσεις για την αποφυγή της άμεσης κατάρρευσης, όπως ο περιορισμός κίνησης κεφαλαίων, είναι επιλογές της ελληνικής κυβέρνησης. Οι εταίροι, που δεν είναι αντίπαλοι, δίνουν συνεχώς την ευκαιρία να ξεφύγουμε από το χείλος του γκρεμού, προσφορά που η ελληνική πλευρά αποδέχεται στα λόγια αλλά απορρίπτει στην πράξη. Δυο μέρες μετά την ελπιδοφόρο παρουσία του πρωθυπουργού στο Βερολίνο, στο EWG κατέστη αδύνατον να καταγραφεί πρόοδος. Εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση ξύνει τον πάτο του βαρελιού για να βρει πόρους προκειμένου απλώς να συνεχίσει να υπάρχει, στραγγαλίζοντας την οικονομία και επιβάλλοντας εμμέσως την πιο σκληρή λιτότητα την οποία υποτίθεται πως αγωνίζεται να αποφύγει. Τα έσοδα έχουν σχεδόν καταρρεύσει και οι ρυθμίσεις των ξεζουμισμένων οφειλετών του Δημοσίου είναι η μόνη εναπομείνασα πηγή εσόδων. Όλες οι προβλέψεις μιλούν για αντοχή μέχρι το Πάσχα – δυο βδομάδες από σήμερα. Το κατέθεσε άλλωστε ο ίδιος ο πρωθυπουργός στην προς Μέρκελ επιστολή!

Η επικοινωνιακή διαχείριση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, θέλει να πείσει πως γίνονται σκληρές διαπραγματεύσεις και ντρίμπλες ώστε η λύση να δοθεί σε υψηλό πολιτικό επίπεδο. Οι εταίροι δείχνουν την πολιτική λύση εντός ευρώ: η χώρα παραμένει στο κοινό νόμισμα και βράζει στο ζουμί της. Όλες οι επιπτώσεις επιστρέφουν στους έλληνες πολίτες και το κόστος για τους εταίρους παραμένει ελεγχόμενο. Η απάντηση της κυβέρνησης είναι τα ολοκληρωτικής αισθητικής και περιεχομένου πανηγύρια. Επιχειρεί να αποφύγει τη δική της κατάρρευση και την παραμονή στην εξουσία απευθυνόμενη στους πολίτες με περονικά έως μουσολινικά οράματα. Η συνεργασία με τους ακροδεξιούς εθνικιστές των ΑΝΕΛ δεν ήταν λύση ανάγκης για να βγαίνουν τα κουκιά. Ήταν συνειδητή επιλογή για τη δημιουργία εσωτερικού μετώπου στήριξης σε εθνολαϊκό πλαίσιο.

Είναι σαφές πια πως δεν πρόκειται να γίνει ούτε ένα βήμα αναστροφής της καταστροφικής πορείας εάν δεν γίνει το αυτονόητο: να υπάρξει κοινώς αποδεκτή συμφωνία στα μεγέθη του προϋπολογισμού και στο δημοσιονομικό κενό. Σαράντα μέρες μετά τη συμφωνία της 20 Φεβρουαρίου, η ελληνική πλευρά αρνείται πεισματικά τη συνεργασία με τους θεσμούς. Εν ολίγοις λέει: εάν μας θέλετε στην ευρωζώνη πληρώστε το λογαριασμό! Εν τω μεταξύ, όλη η Ευρώπη τρέχει προς την ανάκαμψη. Μόνο η Ελλάδα δεν μπορεί να εκμεταλλευθεί τις ευκαιρίες από την πολιτική ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ – η Ιρλανδία δανείζεται με αρνητικό επιτόκιο και το ελληνικό δεκαετές ομόλογο διαπραγματεύεται με απόδοση 11%! Ακόμη και εάν η διαπραγματευτική τακτική επιτύχει, το χάσμα με την Ευρώπη θα έχει διευρυνθεί.

Η στιγμή της αλήθειας πλησιάζει! Εάν η ελληνική κυβέρνηση δεν κάνει πράξη τις φραστικές δεσμεύσεις του πρωθυπουργού στο Βερολίνο, να αντιμετωπίσει δηλαδή τους θεσμούς ως εταίρους και όχι ως αντιπάλους, η κατάληξη είναι προδιαγεγραμμένη στην επιστολή Τσίπρα προς Μέρκελ: στάση εξωτερικών πληρωμών, χρεοκοπία εντός ευρώ! Η λαϊκιστική αποστροφή «θα προτιμήσω να πληρώσω τους έλληνες πολίτες» ακούγεται λεβέντικη και φιλολαϊκή – ό,τι πρέπει για τους αξιοπρεπείς των λαοσυνάξεων! Οι λεπτομέρειες που ακολουθούν την επιλογή αυτή δεν αναφέρονται όμως. Όπως, με τι θα πληρωθεί το επόμενο δεκαπενθήμερο και από ποιες τράπεζες θα τραβάνε τα λεφτά τους οι πολίτες! Αυτό εξηγεί και την αποστροφή του υπουργού Οικονομικών στα Χανιά: να είστε μαζί μας και μετά τη ρήξη, ε!

Η πολιτική της κυβέρνησης, παρά τις φραστικές διαβεβαιώσεις, οδηγεί στην καταστροφή. Δεν γνωρίζουμε εάν η μεταστροφή στην οποία ήλπιζαν ως και οι μισοί ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ είναι στα σχέδια της κυβέρνησης. Η ανυπαρξία αντιπολίτευσης κάνει πιο εύκολη τη διαχείριση των καταστροφικών επιλογών. Μας μένουν μερικές ημέρες μόνο. Ύστερα απ’ αυτό, θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε από τι είναι φτιαγμένος ο καθένας. Τόσο η πολιτική ελίτ όσο και οι πολίτες.

The Books' Journal

Το Books' Journal είναι μια απολύτως ανεξάρτητη επιθεώρηση με κείμενα παρεμβάσεων, αναλύσεις, κριτικές και ιστορίες, γραμμένα από τους κατά τεκμήριον ειδικούς. Πανεπιστημιακούς, δημοσιογράφους, συγγραφείς και επιστήμονες με αρμοδιότητα το θέμα με το οποίο καταπιάνονται.

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά