Παρασκευή, 10 Ιανουαρίου 2014

Κάν' το όπως ο Καμίνης κι ο Μπουτάρης

Κατηγορία Editorials
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Τεύχος 39

Πριν από περίπου τέσσερα χρόνια, σχεδόν από το πουθενά, ένας υποψήφιος δήμαρχος στην Αθήνα (ο Γιώργος Καμίνης) κι ένας ακόμα υποψήφιος δήμαρχος στη Θεσσαλονίκη (ο Γιάννης Μπουτάρης), με τη βοήθεια ιδεολογικά ετερόκλητων πολιτών (από ΔΗΜΑΡ μέχρι ένα νέο, αναδυόμενο, μη καθεστωτικό ΠΑΣΟΚ κι από Δράση μέχρι ανένταχτους που επιθυμούν κανονικές πόλεις και κανονικούς πολιτικούς εκπροσώπους) κέρδισαν την πιο καθοριστική, ίσως, εκλογική μάχη της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Οι ψηφοφόροι, απηυδισμένοι από τον κομματισμό, τη διαφθορά, τις πελατειακές σχέσεις στους δήμους και από την κοινοτοπία και το κιτς της δημόσιας παρουσίας των έως τότε δημοτικών αρχόντων, επιβράβευσαν ούτε καν την υπόσχεση, την πιθανότητα μιας διαφορετικής διαχείρισης των υποθέσεων της αυτοδιοίκησης. Έδωσαν, περίπου, λευκή επιταγή, σε πολιτικούς που δεν υποσχέθηκαν τίποτα παραπάνω από την πιθανότητα ορθολογικότερης διαχείρισης των δήμων τους. 

Η εκλογή του Καμίνη και του Μπουτάρη ήταν, ταυτόχρονα, λύση απόγνωσης και λύση ελπίδας. Απόγνωσης από τη συνέχιση του διαγκωνισμού στους δήμους των παλιών εξουσιαστικών συστημάτων της φθαρμένης κομματικής δομής σε αγαστή σύμπνοια με τους συνδικαλιστές της αυτοδιοίκησης και τις επιμέρους μαφίες - προεξαρχούσης των σκουπιδιών. Και ελπίδας ότι κάτι που δεν έχει προλάβει να φτιάξει το δικό του εξουσιαστικό σύστημα, το οποίο θα καταλάβει τη γραφειοκρατία για να κάνει τα ίδια, θα μπορούσε να συγκρουστεί σοβαρά με την ελληνική αντικανονικότητα. Όσοι είχαν ελπίσει, σε μεγάλο βαθμό επιβεβαιώθηκαν. Οι νέες δημοτικές αρχές όντως συγκρούστηκαν: συνέβαλαν στη μείωση του κόστους λειτουργίας των δήμων, έστω κι αν αυτό σήμαινε οδυνηρές απομακρύνσεις υπαλλήλων, πολιτικό κόστος δηλαδή, ενώ δόθηκαν ουσιαστικές μάχες υπέρ της νομιμότητας. Περισσότερο συμβολική από τις μάχες αυτές, η σύγκρουση του Καμίνη με τη Χρυσή Αυγή, όταν η ναζιστική οργάνωση επιχείρησε να κάνει σόου διανέμοντας τρόφιμα "μόνο για Έλληνες" στην πλατεία Συντάγματος. 

Τέσσερα χρόνια μετά, η δυναμική που έφερε στην πολιτική το επιτυχημένο πείραμα Καμίνη και Μπουτάρη δεν έχει γίνει δυνατόν να εξαργυρωθεί. Πάνω από μια Ελλάδα που αποσυντίθεται, παραδομένη από τη μια στο ίδιο φθαρμένο πολιτικό προσωπικό και στις ίδιες, έστω λίγο μεταλλαγμένες, συνδικαλιστικές οργανώσεις του πελατειακού συντεχνιασμού, από την άλλη στην τυφλή διαμαρτυρία και στο άκριτο κοινωνικό μίσος που γεννά η γιγάντωση πολιτικών άκρων τα οποία θα μπορούσαν να μετατρέψουν σε πολιτική δυναμική τη σημερινή εξτρεμιστική ρητορική τους, ο λεγόμενος κεντροαριστερός χώρος παραμένει πολυδιασπασμένος και αδύναμος. Ο χώρος που υπό κανονικές συνθήκες θα εξέφραζε τους παραγωγικούς πολίτες οι οποίοι επιθυμούν, επιτέλους, η χώρα να απαλλαγεί από την ιδιορρυθμία της, να μπει κανονικά στην Ευρώπη (αυτή την Ευρώπη που η συνήθης, η κοινότοπη πολιτική ρητορική απαξιώνει, γιατί δεν είναι όσο υπερεθνική θα θέλαμε εμείς, οι ελλαδοκεντρικοί και αγοραφοβικοί) μοιάζει στωικά παραδομένος στη μοίρα του: άβουλος και ανίσχυρος να παρέμβει, παρακολουθεί τις εξελίξεις, όπως τις ορίζουν η εθνικόφρων στην ουσία της Δεξιά, η αλλοπρόσαλλη Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, τα παλαιότερα των υλικών του συνδικαλισμού και, το χειρότερο, η γιγάντωση ενός τυφλού κοινωνικού μίσους που, αν ξεσπάσει, θα είναι ανεξέλεγκτο.

Υπ' αυτές τις συνθήκες, θα περίμενε κανείς ότι η "κίνηση των 58" θα μπορούσε, υπό τις κατάλληλες προϋποθέσεις, να αποτελέσει τον συγκολλητικό ιστό του σημερινού κεντροαριστερού χώρου. Μια ομάδα σοβαρών πολιτών, οι περισσότεροι χωρίς κυβερνητικά βάρη στις πλάτες, εξοπλισμένοι με την ανιδιοτέλεια της παρέμβασης για έναν καλύτερο κόσμο, καλούν κινήσεις και πολίτες να αρχίσουν συζητήσεις για να βρεθεί μια κοινή φόρμουλα συνεργασίας υφιστάμενων κομμάτων, κινήσεων, ομάδων και προσωπικοτήτων, ενδεχομένως κρατώντας τις διαφορές τους, σε μια πορεία προς ενιαίες πολιτικές παρεμβάσεις, κορυφαία των οποίων θα μπορούσε να είναι η κοινή κάθοδος στις ευρωεκλογές. Με άλλα λόγια, η παλαιά παρταίνεση του εκ των πρωτεργατών της κίνησης, καθηγητή Γιάννη Βούλγαρη, θα μπορούσε να είναι η μέθοδος: "κάν' το όπως ο ΣΥΡΙΖΑ". 

Στο σημείο αυτό, βγήκαν από τη φαρέτρα οι ιδιοτέλειες. Ο κατ' εξοχήν ενοποιητικός φορέας, η ΔΗΜΑΡ, σε μια επίδειξη προσωποκεντρικού συγκεντρωτισμού, επιλέγει να πορευθεί βαθύτατα τραυματισμένη, παρά να ευνοήσει τη συγκολλητική προσπάθεια, στην οποία θα έπαιζε τον κεντρικό ρόλο. Ο λόγος, υποτίθεται, έχει να κάνει με το φθαρμένο ΠΑΣΟΚ και την προσπάθεια του Βαγγέλη Βενιζέλου να επιβιώσει πολιτικά, κάτι για το οποίο δεν θα ήταν διατεθειμένοι οι ΔΗΜΑΡίτες να βοηθήσουν. Αντί, δηλαδή, να ωθήσουν τις εξελίξεις και να κινηθούν με ταχύτητα, επενδύουν στη βραδύτητα και στην περαιτέρω πολυδιάσπαση (που ήδη φαντάζει ως πραγματική προοπτική στο επίσης βαθύτατα τραυματισμένο ΠΑΣΟΚ). 

Η αυτοεξαίρεση από τις εξελίξεις της ΔΗΜΑΡ, αλλά και η αναταραχή στο ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, δεν αρκούν για να αγκυλωθεί το εγχείρημα. Οι "58" έχουν να επικαλεσθούν τη δυναμική του παραδείγματος των δημάρχων και της επιτυχίας τους. Μπορούν να προχωρήσουν και χωρίς κόμμα. Διαθέτουν και πείρα και κέφι, έχουν στελέχη με οργανωτική εμπειρία, νέους που μπορούν να εκμεταλλευθούν τα κοινωνικά δίκτυα, δημόσιο λόγο και τη δυνατότητα έκφρασής του. Κυρίως, έχουν ειλικρινή αγωνία για την πορεία της χώρας. Και μπορούν να συναντήσουν στη διαδρομή πολίτες που είναι διατεθειμένοι να αφιερώσουν χρόνο, ακόμα και κάποια χρήματα, για να προβάλουν ως η πολιτική έκφραση των μετριοπαθών ευρωπαϊστών, των ανθρώπων που ονειρεύονται μια χώρα αυτάρκη και σύγχρονη, που θα επενδύει στην καινοτομία και στη γνώση, στην εργατικότητα και στην πραγματική αλληλεγγύη. Τα υπόλοιπα θα λύνονται βήμα βήμα...

The Books' Journal

Το Books' Journal είναι μια απολύτως ανεξάρτητη επιθεώρηση με κείμενα παρεμβάσεων, αναλύσεις, κριτικές και ιστορίες, γραμμένα από τους κατά τεκμήριον ειδικούς. Πανεπιστημιακούς, δημοσιογράφους, συγγραφείς και επιστήμονες με αρμοδιότητα το θέμα με το οποίο καταπιάνονται.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Θέλουμε πράγματι ένα ανοιχτό Πανεπιστήμιο;

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά