Τετάρτη, 02 Ιουλίου 2014

Ένας ηγέτης στο μέτωπο κατά του λαϊκισμού

Κατηγορία Editorials
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Τεύχος 45

Ο νέος λαϊκισμός, της αποκατάστασης μέρους των εισοδημάτων κοινωνικών και επαγγελματικών ομάδων, είτε με πρόσχημα τη διανομή τμήματος του πρωτογενούς πλεονάσματος είτε λόγω δικαστικών απποφάσεων, εισάγει την ελληνική κρίση σε νέα, επικίνδυνα να τα διαβούμε μονοπάτια. Σηματοδοτεί μια νέα εσωστρέφεια που μπορεί να οδηγήσει σε καινούργια περιπέτεια: οι λόγοι της χρεοκοπίας δεν εξέλιπαν, οι μεταρρυθμίσεις που θα μπορούσαν να κινήσουν την οικονομία συνεχώς αναβάλλονται και το πολιτικό σύστημα μοιάζει να μην έχει πάρει το μάθημά του. Πολιτεύεται ωσάν λεφτά να υπάρχουν, ενώ είναι γνωστό ότι τα μόνα λεφτά που υπάρχουν είναι των εταίρων και δανειστών και όσων από τα υποζύγια του ιδιωτικού τομέα συνεχίζουν να πληρώνουν τους ιδιαίτερα υψηλούς φόρους που επιβάλλονται.

Η κυβέρνηση (στο όνομα της πολιτικής επιβίωσής της) και οι ευνοημένες ελίτ της ελληνικής κοινωνίας (στο όνομα του στενού συμφέροντός τους) κάνουν αυτό που ακριβώς περιγράφει ο Τάσος Γιαννίτσης (Καθημερινή, 29/6.2014): στήνουν ένα σκηνικό μονομερούς δήθεν αποκατάστασης αδικιών, το οποίο αποτελεί "στυγνή επίδειξη δύναμης της πολιτικής και άλλων τμημάτων της ελίτ της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στις έννοιες της αλληλεγγύης και της ισονομίας και απέναντι σε εκατομμύρια ανέργους, φτωχούς ή τσακισμένους της ίδιας της πολιτικής". Το σκηνικό αυτό συμπληρώνει τον ανορθολογισμό του λαϊκισμού της αξιωματικής αντιπολίτευσης: της παροχολογίας και της υποτιθέμενης αποκατάστασης των χαμένων εισοδημάτων από πιθανή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Το παιχνίδι γίνεται επικίνδυνο και θα μπορούσε, στο μέλλον, να τροφοδοτήσει καινούργια ατυχήματα.

Το σκηνικό αυτό το περιέγραψε εναργέστατα και ο Γιώργος Καμίνης, στη βαθύτατα πολιτική παρέμβασή του στο ιδρυτικό συνέδριο του Ποταμιού. Σημειώνει ο δήμαρχος Αθηναίων:

 

[...] Η μεγαλύτερη ομολογία της χρεοκοπίας του πολιτικού συστήματος, ήταν η  ίδια η διαχείριση της οικονομικής χρεοκοπίας. Με τα οριζόντια μέτρα του Προκρούστη, με έναν απροκάλυπτα οπισθοδρομικό αυταρχισμό, με τα εύκολα κλισέ άλλων εποχών, αυτό που κατόρθωσαν τελικά να επιτύχουν, ήταν η απαξίωση κάθε έννοιας μεταρρύθμισης, η επιβεβαίωση της ακινησίας. Κυρίως όμως η πανηγυρική επιβράβευση της μεγάλης αδικίας που κυριάρχησε καθ’ όλη της διάρκεια της Μεταπολίτευσης. Την αδικία που παρήγαγε ο κρατισμός και οι παρασιτικές συντεχνίες που ο ίδιος εξέθρεψε. Αυτές που με τη σειρά τους τον υπερασπίζονται πια λυσσαλέα. Όποιος σήμερα δεν ανήκει σε κάποια κρατικοδίαιτη συντεχνία, φαίνεται πως δεν έχει στον ήλιο μοίρα. Κατά τα λοιπά, ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Οι δικαστές φροντίζουν για τους μισθούς και τις συντάξεις τους, οι βουλευτές για τους λεγόμενους ένστολους που φέρνουν συντεταγμένα ψηφοφόρους, οι συνδικαλιστές για τα προνόμιά τους. Όποιος σε αυτή τη χώρα κατέχει μερίδιο δημόσιας εξουσίας, αντί να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον, μεριμνά για το συνάφι του. Την ίδια στιγμή όμως ενάμισι εκατομμύριο άνεργοι του ιδιωτικού τομέα έχουν αφεθεί στην τύχη τους, αφού βεβαίως οι συντεχνίες διαγούμισαν και ξεχαρβάλωσαν και το κράτος πρόνοιας που συντηρούσαν οι συνήθεις φορολογούμενοι μισθωτοί. Εάν λοιπόν οι  ηγεσίες της χώρας συνεχίσουν να πορεύονται αυτιστικά και απρόσκοπτα σε αυτόν τον δρόμο που μας χρεοκόπησε, όποιο χρώμα και αν έχει το σημαιάκι που θα μας κουνήσουν, η Ελλάδα όχι μόνο δεν θα ξεκολλήσει από το τέλμα όπου τη βύθισαν, αλλά θα μπει και σε νέες περιπέτειες.

 

Ο δήμαρχος Αθηναίων περιγράφει, και αυτός, το νέο αδιέξοδο. Και επισημαίνει το χειρότερο: ότι με εξαίρεση πρωτοβουλίες πολιτών, μη προβεβλημένες ομάδες πολιτών που εργάζονται καλύπτοντας βασικές κοινωνικές ανάγκες ομάδων που έχουν πληγεί περισσότερο από την κρίση και κάποιες πολιτικές νησίδες που προσπαθούν να κατανοήσουν την πραγματικότητα και να ανταποκριθούν στις ανάγκες της, δεν υπάρχει πολιτικό ανάχωμα να σταθεί απέναντι στους λαϊκισμούς του πολιτικού προσκηνίου. Προσβλέπει, βεβαίως, στις κινήσεις που θα προτάξουν με σαφήνεια το ανάχωμα αυτό. Υπάρχουν μεν, αδυνατούν όμως να επηρεάσουν τη μεγάλη εικόνα. Κι αυτή είναι ιδιαιτέρως αρνητική. Και δεν εμπνέει αισιοδοξία.

Ο δήμαρχος Αθηναίων είναι από τα λίγα πολιτικά πρόσωπα που δεν μασάνε τα λόγια τους. Περιγράφοντας τη μεταπολίτευση, αναγνωρίζει την ενίσχυση των θεσμών της δημοκρατίας και της σταθερότητας, ξέρει όμως ότι και τη δημοκρατία και τη σταθερότητα, μακροπρόθεσμα, την απειλούν η διαφθορά, η πελατειακή συναλλαγή, η γραφειοκρατία του Δημοσίου, η καρκινοβατούσα απονομή της δικαιοσύνης. Όλα αυτά χρειάζεται να αλλάξουν. Ποιος κομματικός φορέας μπορεί να συμβάλει θετικά σε αυτή την αλλαγή;

Η Νέα Δημοκρατία μοιάζει να αποποιείται αυτό το ρόλο τον οποίο της ανέθεσε η ιστορία. Μετά την εκλογική επιβίωσή του, μέσω της Ελιάς, δεν είναι σίγουρο ότι μπορεί ούτε το ΠΑΣΟΚ (τα κυβερνητικά τεχνάσματα του Ανδρέα Λοβέρδου στέλνουν πολύ αρνητικά μηνύματα). Το Ποτάμι θα περάσει τις συμπληγάδες της αποσαφήνισης της ιδεολογικής ταυτότητάς του και ο Σταύρος Θεοδωράκης χρειάζεται να αποδείξει ότι δουλεύει για ένα ευρωπαϊκού προσανατολισμού κόμμα αρχών και όχι για έναν προσωποκεντρικό μηχανισμό. Οι υπόλοιπες κινήσεις που κατά καιρούς εμφανίζονται μοιάζουν όλο και πιο ανίσχυρες, όλο και πιο μόνες...

Σε αυτή την έρημο, ο δήμαρχος Αθηναίων είναι ο μόνος που αρθρώνει ουσιώδη, ακριβή, αναλυτικό πολιτικό λόγο. Η πολιτεία του στο Δήμο απέδειξε ότι δεν λέει λόγια στον αέρα. Ότι έχει τη βούληση και την πειθώ να μετατρέψει τις προτάσεις του σε πολιτικές επιλογές, σε συναινέσεις και σε συγκρούσεις. Ένα μαχητικό πολιτικό πρόσωπο, ακόμα κι αν εργάζεται στην τοπική αυτοδιοίκηση, θα μπορούσε, στην κατάλληλη συγκυρία, να παίξει ηγετικό ρόλο σε ένα όντως μεταρρυθμιστικό, ευρωπαϊστικό πολιτικό σχήμα. Ο  λαϊκισμός συνεχίζει να αφήνει τη χώρα έρμαιο της αβεβαιότητας, ωστόσο τίποτα δεν έχει τελειώσει. 

The Books' Journal

Το Books' Journal είναι μια απολύτως ανεξάρτητη επιθεώρηση με κείμενα παρεμβάσεων, αναλύσεις, κριτικές και ιστορίες, γραμμένα από τους κατά τεκμήριον ειδικούς. Πανεπιστημιακούς, δημοσιογράφους, συγγραφείς και επιστήμονες με αρμοδιότητα το θέμα με το οποίο καταπιάνονται.

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά