Τετάρτη, 03 Φεβρουαρίου 2016

ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ: σχεδιάζοντας απόδραση από τη φυλακή της πραγματικότητας

Κατηγορία Editorials
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο editorial Τεύχος 63
Η ελπίδα αποχωρεί. Η ελπίδα αποχωρεί. Αρχείο The Books' Journal

Αυτό που ζούμε σήμερα έχει όλα τα χαρακτηριστικά των καθεστώτων που όλοι θέλουν να ξεχάσουν, με μια σημαντική διαφορά: επιχειρεί να στηριχθεί στο μη παραγωγικό κομμάτι της κοινωνίας, τους δημοσίους υπαλλήλους και τους συνταξιούχους. Η επιλογή έχει ημερομηνία λήξεως, ακριβώς γιατί αφαιρεί κάθε προοπτική για κάθε άλλο κοινωνικό στρώμα, αλλά και επειδή χωρίς παραγωγή πλούτου είναι αδύνατον να συντηρηθεί ακόμη και η σχετική ευμάρεια των μη παραγωγικών στρωμάτων. Το editorial του τεύχους Φεβρουαρίου του Books' Journal.

 

Ο Αλέξης Τσίπρας, πρωθυπουργός της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, έχει κατορθώσει το στατιστικώς απίθανο: κάθε πολιτική που έχει εφαρμόσει εδώ και ένα χρόνο έχει στεφθεί από παταγώδη αποτυχία. Δεν υπήρξε ποτέ, και βέβαια δεν υπάρχει σήμερα κανένα σχέδιο αντιμετώπισης των προβλημάτων, κοινωνικών, οικονομικών, εθνικών. Κάθε ζήτημα αντιμετωπίζεται με χρονικό ορίζοντα μερικών εβδομάδων – βλέποντας δηλαδή και κάνοντας. Μόνο μέλημα είναι η επικοινωνιακή διαχείριση της κατάστασης και η παγίωση ενός προσωποπαγούς καθεστώτος. Αλλά ακόμη και αυτό το πλάνο φαίνεται να καταρρέει. Ο Περόν και ο Τσάβες κρατήθηκαν κάμποσα χρόνια ο καθένας με πολιτικές που είχαν τουλάχιστον μια επίφαση στήριξης των κατώτερων στρωμάτων. Ο Μουσολίνι και ο Χίτλερ επί σημαντικό χρονικό διάστημα στήριξαν τα μεσαία στρώματα και στηρίχτηκαν απ’ αυτά.

Κοινά χαρακτηριστικά και του Περόν και του Τσάβες, και του Μουσολίνι και του Χίτλερ ήταν ο λαϊκισμός, η ανακάλυψη εχθρών τού κατά περίσταση «μοναδικού» λαού ο οποίος αγωνίζεται για να αλλάξει τον κόσμο και, βέβαια, η εγκατάσταση μιας νομενκλατούρας (όπως ονομάσθηκε αργότερα), άπληστης και ιδιοτελούς, η οποία ήταν ο μηχανισμός ελέγχου κάθε πτυχής της ζωής των πολιτών. Αυτό που ζούμε σήμερα έχει όλα τα χαρακτηριστικά των καθεστώτων που όλοι θέλουν να ξεχάσουν, με μια σημαντική διαφορά: επιχειρεί να στηριχθεί στο μη παραγωγικό κομμάτι της κοινωνίας, τους δημοσίους υπαλλήλους και τους συνταξιούχους. Η επιλογή έχει ημερομηνία λήξεως, ακριβώς γιατί αφαιρεί κάθε προοπτική για κάθε άλλο κοινωνικό στρώμα, αλλά και επειδή χωρίς παραγωγή πλούτου είναι αδύνατον να συντηρηθεί ακόμη και η σχετική ευμάρεια των μη παραγωγικών στρωμάτων.

Αυτό που μένει, λοιπόν, είναι η πάση θυσία διατήρηση των θέσεων στον κρατικό μηχανισμό και η πολιτική επιβίωση μετά την πρόσκρουση στα βράχια.

Η διακυβέρνηση τους τελευταίους δώδεκα μήνες χαρακτηρίσθηκε από ένα μείγμα ιδεοληπτικών πολιτικών και πρωτοφανούς ανικανότητας. Η πρώτη-φορά-Αριστερά-με-κάμποση-Ακροδεξιά πλασάρει ναπολεόντειες πολιτικές που τη μια θα αλλάξουν την Ευρώπη, την άλλη θα εκμεταλλευθούν τα γεωστρατηγικά πλεονεκτήματα, την παράλλη θα εκμεταλλευθούν τις αντιθέσεις ανάμεσα στους εταίρους και συμμάχους. Είναι η περίπτωση που παίζεις τάβλι μόνος και καταφέρνεις να χάσεις!

Η «ουάου διαπραγμάτευση» (ας την ονομάσουμε έτσι προς τιμήν του διεκπεραιωτή της) κατέληξε σε περηφανή ήττα, με σκληρά μέτρα εις βάρος των πολιτών, με κεφαλαιακούς ελέγχους και με γονατισμένη την οικονομία, με εξαέρωση της δημόσιας συμμετοχής στις τράπεζες, με αύξηση του χρέους.

Η εργαλειακή αντιμετώπιση του προσφυγικού, οι προσπάθειες δηλαδή σύνδεσης της εκτέλεσης του μνημονίου με τη διαχείριση των ροών προσφύγων, οδήγησε στην πόρτα εξόδου από τη συνθήκη Σένγκεν και πρακτικά στην ακύρωση της εξωτερικής πολιτικής σαράντα χρόνων, με την αναβάθμιση του ρόλου της Τουρκίας και της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Ακόμη και εάν συμφωνούμε πως η εξωτερική πολιτική το μόνο που κατάφερνε ήταν να διαιωνίζει μια ασταθή ισορροπία, η απώλεια των πρωτοβουλιών και η defacto ανάδειξη των (επιλεγμένων από τις οικείες πολιτικές) αντιπάλων της χώρας σε απ’ ευθείας συνομιλητές της Ευρωπαϊκής Ένωσης προοιωνίζεται εξελίξεις κάθε άλλο παρά καλές. Στην καλύτερη περίπτωση, θα έχουμε εκ νέου έξαρση του εθνικισμού, της μισαλλοδοξίας και του αντιευρωπαϊσμού.

Σε προηγούμενα σημειώματα είχαμε προβλέψει τη συσσώρευση των προβλημάτων στο δίμηνο Φεβρουαρίου-Μαρτίου. Ο Φεβρουάριος μπαίνει, με την αξιολόγηση, η οποία υποτίθεται ότι θα είχε ολοκληρωθεί τον Οκτώβριο, να μην έχει αρχίσει ακόμη. Τα σημαντικά ζητήματα –ασφαλιστικό, φορολόγηση αγροτών, Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων/Χρέους, κόκκινα δάνεια– είναι ανοικτά. Κοινωνικά στρώματα που στήριξαν σε μεγάλα ποσοστά τον ΣΥΡΙΖΑ –ελεύθεροι επαγγελματίες που είχαν πληγεί από το μεσοπρόθεσμο Στουρνάρα, σήμερα όμως βρίσκονται ενώπιον ολοκληρωτικής καταστροφής, και αγρότες που ανέμεναν τα υπεσχημένα της διατήρησης του καθεστώτος φορολογικής και ασφαλιστικής ασυλίας– είναι σε ανοιχτή αντιπαράθεση με την κυβέρνηση, που ολοένα κλιμακώνεται. Ο αρμόδιος υπουργός Ευκλείδης Τσακαλώτος μιλάει για έντιμο συμβιβασμό (ξυπνώντας μνήμες του 2015!) πριν καν πατήσουν οι «θεσμοί» το πόδι τους στην Αθήνα. Το τέρας του λαϊκισμού που εξέθρεψαν ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ στρέφεται με αποκρουστικό τρόπο εναντίον της ίδιας της κυβέρνησης. Κι εκείνη καταφεύγει σε προπαγάνδα κατά της διαπλοκής που υποτίθεται ότι είναι πίσω από την κοινωνική αγανάκτηση – ώς και τις μολότωφ στο σπίτι του Φλαμπουράρη υπήρξε κλίμα ότι τις έριξαν οι κουκουλοφόροι της διαπλοκής!

Η μη προβλεπόμενη εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ άλλαξε άρδην το πολιτικό σκηνικό. Η συντηρητική παράταξη έχει καταγράψει την ήττα της πολιτικής Σαμαρά «οι κεντρώοι θα μας ψηφίσουν θέλουν-δε θέλουν, να συσπειρώσουμε τη λαϊκή και άκρα Δεξιά», και στρέφεται –για την ώρα επιτυχημένα– προς το κέντρο. Κυρίως, όμως, προσφέρει, τόσο στο εσωτερικό όσο και στους εταίρους, μια αξιόπιστη διάδοχο κατάσταση – δεδομένο το οποίο καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις. Η εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη έβαλε τέλος στα σενάρια εγκαθίδρυσης ενός τσιπροκαραμανλικού κρατισμού, θέτει αμέσως ζήτημα εξουσίας και ασκεί πίεση, απειλώντας εκ των πραγμάτων με πολιτική εξαφάνιση τους έως τώρα τηρούντες ίσες αποστάσεις ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι. Η κυβέρνηση Τσίπρα, έχοντας ως μόνο εργαλείο πολιτικής τις εκλογικές μεθοδεύσεις, απαντά με πρόταση άμεσης αλλαγής εκλογικού νόμου, επί το αναλογικότερο. Συνταγή Κουτσόγιωργα-Σκανδαλίδη, που η επιδίωξή της γίνεται χωρίς να λαμβάνονται υπ’ όψη οι επιπτώσεις στην οικονομία και στην κοινωνία – αρκεί να διασφαλίζεται ρόλος για τον ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη του την επόμενη μέρα.

Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει! Ο Economist αναφέρεται στην κατάρρευση της κυβέρνησης Τσίπρα. Οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν πάνω από 60% δυσαρέσκεια των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ τέσσερις μήνες μετά τις εκλογές. Ο χρόνος πλέον λειτουργεί εις βάρος του Αλέξη Τσίπρα. Όσο περνάει ο καιρός, οι «κοψοχέρηδες» πληθαίνουν και η απόδραση σύντομα φαντάζει ελκυστική για να μπορεί να υπάρχει ρόλος και την επόμενη μέρα.

Τις επόμενες εβδομάδες, θα αναβιώσει το κλίμα του Ιουνίου 2015. Θα έχει δήθεν σκληρή διαπραγμάτευση με τους «κακούς», καταιγιστική αντικαπιταλιστική και αντιευρωπαϊκή προπαγάνδα και... απόδραση. Είτε μέσω ενός βραχύβιου πολυκομματικού σχήματος από τη σημερινή Βουλή είτε μέσω προσφυγής στις κάλπες.

Πώς το ’λεγε ο ποιητής; Προμηθευτείτε νερό, το μέλλον θα ’χει πολλή ξηρασία.

The Books' Journal

Το Books' Journal είναι μια απολύτως ανεξάρτητη επιθεώρηση με κείμενα παρεμβάσεων, αναλύσεις, κριτικές και ιστορίες, γραμμένα από τους κατά τεκμήριον ειδικούς. Πανεπιστημιακούς, δημοσιογράφους, συγγραφείς και επιστήμονες με αρμοδιότητα το θέμα με το οποίο καταπιάνονται.

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά