Τρίτη, 02 Ιουνίου 2015

Ο χρεοκόπος Αλέξης Τσίπρας

Κατηγορία Editorials
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο editorial Τεύχος 56
Ο Αλέξης Τσίπρας. Ο Αλέξης Τσίπρας.

Το editorial του τεύχους 56 του Books' Journal, Ιούνιος 2015, αναφέρεται στην ευθύνη του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα για την επιδείνωση της κατάστασης της χώρας - και για την επερχόμενη νέα αβεβαιότητα με τις ανυπολόγιστες συνέπειες.

 

Την ώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, είναι βέβαιο ότι η αβεβαιότητα για τη χώρα θα κλιμακώνεται. Και μαζί, θα κλιμακώνεται η αγωνία για το μέγεθος της αναπόδραστης καταστροφής, για το τέλος των ψευδαισθήσεων και για ανάδυση ακόμα μια φορά της κουλτούρας της διαμαρτυρίας, που τώρα θα συμπεριλαμβάνει και την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, τους χειρισμούς της και την αναπόφευκτη ευθύνη που έχει για τους χειρισμούς και για το όποιο αποτέλεσμα.

Έως και πριν από μερικές ημέρες, η λίγο-πολύ προδιαγεγραμμένη πορεία της χώρας προς μια καινούργια υποχώρηση του επιπέδου της ζωής της μεγάλης πλειονότητας των πολιτών της, αποδιδόταν σε διάφορους παράγοντες, μεταξύ των οποίων και η κυβερνητική κακοφωνία. Από την κακοφωνία αυτή, φαινόταν να εξαιρείται ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Όσοι έσπευσαν να περιβάλλουν με εμπιστοσύνη και κύρος τον πρωθυπουργό, είτε επειδή πίστεψαν ότι ο κ. Τσίπρας δεν μοιάζει με τον εθνοαριστερό πολτό της κυβέρνησης των Κακοφωνίξ είτε επειδή θεώρησαν καθήκον να τον προφυλάξουν ως εφεδρεία για την επόμενη κατάσταση πραγμάτων, είναι προφανές ότι έχουν διαψευστεί οικτρά.

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι ένας διαλλακτικός αριστερός ευρωπαίος πολιτικός που εγκλωβίστηκε ξαφνικά σε αδιέξοδο λόγω της ενίσχυσης της εσωκομματικής αντιπολίτευσής του που είναι έτοιμη να απορρίψει ενδεχόμενη συμφωνία με τους εταίρους, κάθε άλλο. Εξ αρχής ήταν ένας συνειδητός λαοπλάνος, που καπηλεύτηκε τη δήθεν ηθική υπεροχή της Αριστεράς, στηρίχθηκε σε έξαλλες κομματικές και ιδεολογικές συνιστώσες, παραπλάνησε τους πολίτες λέγοντας συνειδητά ψέματα, συμμάχησε με εθνικόφρονες ακροδεξιούς εταίρους, επιχειρεί να διαλύσει τις όποιες μεταρρυθμισμένες κρατικές και κοινωνικές δομές κατορθώθηκαν τα πέντε χρόνια της κρίσης, υπονόμευσε στο όνομα της αναζήτησης χρηματοδότησης τη διεθνή θέση της χώρας, βύθισε ακόμα περισσότερο στην αβεβαιότητα τον ιδιωτικό τομέα και κυρίως τους εργαζόμενους σε αυτόν, βάθυνε ακόμα περισσότερο τους ορίζοντες της απελπισίας για τους άνεργους, διέλυσε την παιδεία στο όνομα του ιδεολογήματος του εξισωτισμού, υποσχέθηκε περισσότερη χειραγώγηση της ελεύθερης πληροφόρησης συκοφαντώντας κάθε σοβαρό διαφωνούντα, βάθυνε το ρήγμα ενός ήδη βαθέος διχασμού της ελληνικής κοινωνίας υπαγορευμένου από το εμφυλιοπολεμικό σύνθημα «ή εμείς ή αυτοί», υπονόμευσε και συνεχίζει να υπονομεύει την ευρωπαϊκή ταυτότητα της χώρας...

Υποτίθεται ότι όλα αυτά έχουν μείνει πίσω. Υποτίθεται, επίσης, ότι πλέον, εν όψει του στόχου, που είναι η πάση θυσία διασφάλιση της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας, ο Αλέξης Τσίπρας θα προσαρμοζόταν στον ρεαλισμό και θα χρησιμοποιούσε το, ακόμα αρκετό, πολιτικό κεφάλαιο που διαθέτει, ώστε να εξηγήσει και να οδηγήσει τη χώρα ξανά στην ευρωπαϊκή ομαλότητα – γι’ αυτό, άλλωστε, επί εβδομάδες, μας προετοιμάζουν τα nonpaperπου εκδίδει το γραφείο της προσωπικής του προπαγάνδας, στα οποία γίνεται επικοινωνιακή προσπάθεια να διασκεδαστούν οι ανασφάλειες από το γεγονός ότι ο ίδιος συνομιλεί ισότιμα με τους ευρωπαίους ηγέτες.. Φρούδες οι ελπίδες, όπως αποδεικνύει το περίφημο άρθρο του, που δημοσιεύθηκε στον Monde.

Στο άρθρο αυτό δηλώνει μεν ότι πιστεύει σε «μια Ευρώπη της αλληλεγγύης, της ισότητας και της δημοκρατίας», ωστόσο οι επεξηγήσεις του κάθε άλλο παρά πίστη στο ευρωπαϊκό εγχείρημα της ολοκλήρωσης φανερώνουν. Αφού ο έλληνας πρωθυπουργός, στο όνομα της μη εκχώρησης κυριαρχίας, αρνείται τα βήματα προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, αμφισβητεί το ρόλο ενός «υπερυπουργού Οικονομικών της Ευρωζώνης» ο οποίος εκτιμά ότι δουλειά του θα είναι «να απορρίπτει ακόμη και προϋπολογισμούς κυρίαρχων κρατών που δεν θα ευθυγραμμίζονται με τα δόγματα του ακραίου νεοφιλελευθερισμού» και, γενικώς, απευθύνεται σε νουνεχείς Ευρωπαίους με τα σαθρά ιδεολογήματα της ελληναράδικης δήθεν περηφάνιας και αξιοπρέπειας. Για να αποδειχθεί ότι ο Αλέξης Τσίπρας είναι ανεπαρκής ακόμα και να κατανοήσει την ουσία του ευρωπαϊκού εγχειρήματος, μένοντας οχυρωμένος στα όρια μιας κλειστής κοινωνίας που απλώς ζητιανεύει το επίπεδο της ζωής της με ξένα κόλλυβα. Σε τι διαφέρει αυτή η προσέγγιση από την κατεστημένη αγοραφοβική εθνικοφροσύνη που, έως σήμερα, εκφραζόταν στο δόγμα «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών», πέρα από το ότι αυτή τη φορά χρησιμοποιεί τα κλισέ ενός δήθεν αριστερού γλωσσικού ιδιώματος;

Όσοι πιστεύουν ακόμα ότι, την επόμενη μέρα, ο Αλέξης Τσίπρας θα είναι διαθέσιμη εφεδρεία στις συναινέσεις που θα χρειαστούν προκειμένου η χώρα να αποφύγει τα χειρότερα ας το ξεχάσουν. Όπως ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Αντώνης Σαμαράς (για άλλους λόγους ο καθένας) είναι χρεοκοπημένες προσωπικότητες που αντί να οδηγήσουν τη χώρα προς την Ευρώπη την καταδίκασαν στην αβεβαιότητα, έτσι και ο Αλέξης Τσίπρας δεν μπορεί να συμπεριλαμβάνεται στο επόμενο σχήμα δημοκρατικών συναινέσεων και, ελπίζουμε, δημοκρατικής πορείας. Ο άνθρωπος που κατέλυσε τη σημασία των λέξεων στο όνομα της εξουσιαστικής μανίας του, ο άνθρωπος που συνέβαλε όσο κανείς στη διάλυση της κοινωνικής συνοχής και στηρίχθηκε με έμφαση σε ένα υποτιθέμενο ταξικό μίσος, δεν μπορεί να είναι συμμέτοχος στην όποια πορεία προς την εξομάλυνση. Ακόμα κι αν όλα όσα περιγράφηκαν παραπάνω έγιναν ερήμην του, τόσο το χειρότερο γι’ αυτόν: αν δεν ήξερε, λόγω αδυναμίας να κατανοήσει το μέγεθος και τη συνθετότητα του προβλήματος, είναι διπλά υπόλογος. Στην πολιτική, η άγνοια όσων κατέχουν την κρατική εξουσία είναι εγκληματικότερη της συνειδητής εξαπάτησης. Διότι αν αγνοείς, δεν ξέρεις πού να σταματήσεις – κι αυτό είναι το χειρότερο.

Η χώρα έχει ήδη μπει σε μια νέα περιπέτεια. Θα μπορούσε να την έχει αποφύγει αν δεν είχε διαχειριστεί τις τύχες της ένα τσούρμο χρεοκόπων – με επικεφαλής τον μοιραίο Αλέξη Τσίπρα.

The Books' Journal

Το Books' Journal είναι μια απολύτως ανεξάρτητη επιθεώρηση με κείμενα παρεμβάσεων, αναλύσεις, κριτικές και ιστορίες, γραμμένα από τους κατά τεκμήριον ειδικούς. Πανεπιστημιακούς, δημοσιογράφους, συγγραφείς και επιστήμονες με αρμοδιότητα το θέμα με το οποίο καταπιάνονται.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Το Μνημόνιο του Τσίπρα Η ωμότητα των πραγμάτων

2 σχολια

  • 1974-1981 Η Ελλάδα προετοιμάζεται για την Ευρώπη. Τον Ιανουάριο του 1981 το όνειρο της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης επιτυγχάνεται. Το ερώτημα όμως που ουδέποτε απαντήθηκε και θεωρήθηκε περασμένο-ξεχασμένο (σκοπίμως) παρέμεινε μετέωρο. Τι πρόσφερε η Ευρώπη στην Ελλάδα και τι πρόσφερε η Ελλάδα στην Ευρώπη. Ήταν έτοιμη η Ελληνική κοινωνία για την Ευρώπη; Ήταν έτοιμη η Ευρώπη για την πολιτική τάξη της Ελλάδος; Η απάντηση δόθηκε την περίοδο 1981-2001. Η πολιτική απάτη ήταν δεδομένη, η κομματική ταυτότητα συγκάλυπτε παρατυπίες, υπεξαιρέσεις και θεσμικές παραβάσεις. Η ίδια η Ευρώπη φάνηκε ανέτοιμη να αντιμετωπίσει την θεσμική διαφθορά της χώρας μας και αντικρίζοντας αυτούς τους πολιτικούς νάνους εκπροσώπους της Ελληνικής κοινωνίας αντί να τους αμφισβητήσουν με επιχειρήματα (όπως πράττουν σήμερα), τους θεώρησαν βολικό δώρο για να προωθούν και οι ίδιοι τα δικά τους εθνικά συμφέροντα (εις βάρος της δημοσιονομικής ελληνικής ισορροπίας). Η Δικαιοσύνη εν τω μεταξύ, απαξιωνόταν μεθοδικά και ουδείς είχε την δυνατότητα ή ικανότητα να αμφισβητήσει τις πολιτικές αποφάσεις που κατακερμάτιζαν την δημοσιονομική ισορροπία της εθνικής οικονομίας. Σε ένα κράτος δημοκρατικό με εκλεγμένη κυβέρνηση ο πολιτικός προϊστάμενος είναι και ο δημοκρατικά εκλεγμένος διαχειριστής των κοινών. Και όπως λαμβάνει τα κέρδη των επιτυχιών, έτσι θεωρείται και υπεύθυνος των αποτυχιών ή των ενεργειών που ζημιώνουν την δημόσια περιουσία. Αυτό όμως ουδέποτε συνέβη στην Ελληνική Δημοκρατία δίνοντας το ελεύθερο στο κομματικό κράτος να διαβρώσει την κρατική δομή. Οι πολιτικοί προϊστάμενοι αυτών, τα δυνατά δημοκρατικά επώνυμα απλά ηγούνταν μίας ακραία διεφθαρμένης κρατικής δομής, την οποία ανέχονταν με αντάλλαγμα τη θέση ευθύνης. Και ερχόμαστε στο 2001 και την ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ. Το ερώτημα επανέρχεται. Ήταν έτοιμη η χώρα, η οικονομία και η κοινωνία για την ένταξη; Ήταν η Ευρώπη έτοιμη για το Ελληνικό πείραμα; Η απάντηση είχε ήδη δοθεί την περίοδο 1974-1981-2001. ΌΧΙ με κεφαλαία γράμματα. Και το 2001 που η Ευρώπη όφειλε να διερευνήσει τα στοιχεία τα οποία το 2010 ανοιχτά έλεγε πως ήταν αλλοιωμένα... τότε τα αποδέχτηκε και έκρινε πως η Ελλάδα μπορούσε. Μόνο που ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ γιατί η Ελλάδα ουδέποτε στην μεταπολιτευτική περίοδο ΕΠΕΝΔΥΣΕ σε παραγωγική οικονομία. Το 2001-2004-2010 οι συνέπειες αρχίζουν και εμφανίζονται δυναμικά. Οι Ολυμπιακοί αγώνες ξεκλειδώνουν τα αρχεία και ξαφνικά η χώρα αρχίζει και αποδυναμώνεται δυναμικά. Και το 2010 το πείραμα εκρήγνυται. Και ξαφνικά οι κομματάρχες και βουλευτές διαπιστώνουν πως δεν μπορούν να κρύψουν περισσότερα και ως δια μαγείας εν μία νυκτί οι ιδεολογικές διαφορές εξαφανίζονται και εμφανίζεται το σλόγκαν "εθνική διακυβέρνηση". Οι μέχρι χθες πολιτικοί αντίπαλοι συμφωνούν να κυβερνήσουν από κοινού με αντάλλαγμα "τη μη διερεύνηση της αιτίας της αποτυχίας της εθνικής οικονομίας". Πίστευε και μη ερεύνα καθώς οι μέχρι χθες λαοπλάνοι και δημαγωγοί σήμερα παρουσιάζονται ως οι σωτήρες της χώρας. 5 χρόνια μετά το πείραμα έχει εξαντλήσει την ίδια την κοινωνία, η εμπιστοσύνη στους θεσμούς έχει εξανεμιστεί, οι πολιτικοί απατεώνες παραμένουν ατιμώρητοι και ελεύθεροι να κυβερνούν. Και ξαφνικά συμβαίνει το καλύτερο.... η μέχρι χθες αριστερά της μόνιμης και βολικής αντιπολίτευσης γίνεται κυβέρνηση και τους δίδεται η δυνατότητα να πείσουν πως έχουν κάτι διαφορετικό να προτείνουν από τους σάπιους μέχρι το μεδούλι προηγούμενους κομματικούς αλήτες. Και ενώ είναι φανερό πως και οι ίδιοι βασανίζονται εν μέρει από τις παθογένειες του παρελθόντος όλοι διαπιστώνουμε πως τουλάχιστον προσπαθούν να προσφέρουν κάποια αντίδραση..... καθώς η πίεση της κοινωνίας διαρκώς τους προειδοποιεί - αν αποτύχετε δε θα έχετε περίοδο συγχώρεσης. Πρέπει να πετύχετε. Αυτό όμως που συνέβη και όλοι με οργή διαπιστώσαμε και διαπιστώνουμε είναι πως πλέον η Ευρώπη δεν επιθυμεί να συζητήσει λύσεις εκτός αυτών των λύσεων που είχαν προτείνει στους προηγούμενους συγκυβερνώντες και αποδέχτηκαν χωρίς ίχνος αμφισβήτησης ή και ανάγνωσης. Και επιπλέον όλοι διαπιστώνουμε πως η αντίδραση της Ευρώπης δεν αναφέρεται στο πως η Ελληνική οικονομία θα ορθοποδήσει αλλά στο αν θα διατηρηθεί ένα είδος πολιτικής ανωμαλίας στην Ελλάδα. Διότι οι Ευρωπαίοι πλέον γνωρίζουν πως αν αποδεχτούν κάτι διαφορετικό θα πρέπει στη συνέχεια να λογοδοτήσουν όπως και οι προηγούμενοι συγκυβερνώντες για την αιτία που επέτρεψε η Ευρώπη σε μία διεφθαρμένη πολιτική ηγεσία στο σύνολο της να συνεχίζει να υπάρχει από το 1981. Και αν όχι από τότε γιατί συνέχισε να υπάρχει χωρίς αμφισβήτηση.... από το 2001. Και αν όχι από τότε γιατί όχι από το 2004. Ο κύριος Τσίπρας είναι υπεύθυνος για πολύ λιγότερα από όσα βολικά του προσάπτουν κομματόσκυλα και πληρωμένοι δημοσιογράφοι. Είναι υπεύθυνος για τα δικά του κομματικά τεχνάσματα.... όμως αυτά και να ήθελε δε μπορεί να τα εφαρμόσει. Προς το παρόν είναι υποχρεωμένος να ασχοληθεί με τις συνέπειες της περιόδου 1974-2010 και 2010-2015. Αυτό όσο και να προσπαθούν να του το φορτώσουν, δεν φορτώνεται. Η χρεωκοπία δε θα είναι αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης της περιόδου 21-01-2015 έως και σήμερα. Η χρεωκοπία είναι αποτέλεσμα της περιόδου όπου οι δήθεν σοσιαλιστικές και φιλελεύθερες δυνάμεις της χώρας ανάλωσαν δυνάμεις και επενδύσεις διότι οι ηγέτες αυτών ήταν ξεκάθαρα ανίκανες και πλήρως διαπλεκόμενες. Και να μην ξεχνάμε πως αυτές οι ηγεσίες δεν έχουν αποχωρήσει. Αυτά τα επώνυμα και αυτές οι οικογένειες είναι ακόμα εδώ και ακόμα βρίσκονται στο κοινοβούλιο. Ακόμα υπάρχουν πολίτες μεταξύ μας που θεωρούν πως πρέπει να υπάρχουν. Οι χρεοκόποι λοιπόν ακόμα βρίσκονται ανάμεσα μας και είναι υποχρέωση μας να τους απωθήσουμε και να τους οδηγήσουμε εκεί που η ίδια η Θέμιδα αρνείται πεισματικά να πράξει. Όσο για τον κύριο Τσίπρα ούτε αυτός θα ξεφύγει των ευθυνών του.... όμως όπως το "όλοι μαζί τα φάγαμε" ήταν μία γενίκευση που έκανε ένας εκ των πολιτικών καθαρμάτων στην προσπάθεια του να μην επωμιστεί τις αναλογικές ευθύνες του... έτσι και η κριτική πως ο Τσίπρας είναι χρεοκόπος είναι άστοχη, εσκεμμένη και πληρωμένη από αυτούς που πραγματικά χρεοκόπησαν τη χώρα. Υπομονή... ζούμε στιγμές μοναδικές

    Συνδεσμος σχολιου
    Νίκος Χ.Ν Νίκος Χ.Ν Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2015 11:32
  • Παραδόξως, το άρθρο του Τσίπρα στη Le Monde με τα -σύμφωνα με το editorial σας- «σαθρά ιδεολογήματα της ελληναράδικης δήθεν περηφάνιας και αξιοπρέπειας» έπεισε ως εύστοχο σχετικά με τον προβληματισμό του για το μέλλον της δημοκρατίας στην Ευρωζώνη και τον -μάλλον συγκαταλεγόμενο μεταξύ των «νουνεχών Ευρωπαίων»- Martin Sandbu, οικονομικό αρθογράφο των Financial Times --βλ. http://www.ft.com/cms/s/3/f09bf324-09d4-11e5-a6a8-00144feabdc0.html Βέβαια, ο Sandbu λαμβάνει υπόψη π.χ. τους δημοσία εκπεφρασμένους σχεδιασμούς του προέδρου της ΕΚΤ και άλλα τέτοια μάλλον όχι εντελώς ασήμαντα γεγονότα, ενώ εσείς φαίνετε απλώς να ενδιαφέρεστε για την εκφορά του συνήθους μονομερούς αντι-ΣυΡιζΑικού λόγου.

    Reality check: η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση δεν επιτυγχάνεται με τη δημιουργία πρακτικά ανεξέλεκγτων υπερκρατικών εξουσιών που θα υπερισχύουν των εθνικών κοινοβουλίων δίχως να υπόκεινται σε καμία διαδικασία δημοκρατικής λογοδοσίας, αλλά με τη θέσπιση κοινού προϋπολογισμού, ξεχωριστού από τους εθνικούς, που θα έχει ίδιους πόρους και θα διατίθεται σύμφωνα με τις αποφάσεις που θα λαμβάνει μια εκλεγμένη αντιπροσωπευτική συνέλευση, όπως συμβαίνει στις ΗΠΑ και όπως έχουν ήδη προτείνει οι πλέον προωθημένοι φεντεραλιστές, π.χ. ο Πικεττύ.

    Συνδεσμος σχολιου
    Μ. Μ. Παρασκευή, 05 Ιουνίου 2015 16:05

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά