Καρολίνα Μέρμηγκα

Καρολίνα Μέρμηγκα

Καρολίνα Μέρμηγκα. Συγγραφέας. Βιβλία της: Ερωτευμένες (2005), Σήμερα δεν θα πεθάνω (2010), Συγγενής (2013), Ο Έλληνας γιατρός (2017), Κάτι κρυφό μυστήριο (2019).

Με αφορμή τις εκδηλώσεις για τα 200 χρόνια από την ελληνική επανάσταση, μια ερώτηση που ίσως αξίζει να κάνουμε. Αναδημοσίευση από το Books' Journal, τεύχος 109, Μάιος-Ιούνιος 2020.

Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ, Το σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας, μετάφραση από τα γερμανικά: Σπύρος Μοσκόβου, Βιβλιοπωλείο της Εστίας, Αθήνα 2019, 424 σελ.

Ενώ αλλού ο επαναστατικός δρόμος οδήγησε στον κομμουνισμό, «η Ισπανία είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο στην οποία οι επαναστατικές θεωρίες του Μπακούνιν μετουσιώθηκαν σε βία κατά προσώπων». Από το 1916 ώς το 1939, η μεγαλύτερη οργανωμένη δύναμη των εργατών και αγροτών ήταν το αναρχικό κίνημα. Οι κομμουνιστές ήταν μια «αριθμητικά ασήμαντη ομάδα» ενώ οι αναρχικοί, που ώς το 1936 διατήρησαν τον ηγετικό ρόλο τους στο ισπανικό εργατικό κίνημα, μπορούσαν να κινητοποιήσουν εκατοντάδες χιλιάδες κόσμο. Ένας αγωνιστής- ήρωας, ο Ντουρούτι, και μια μοναδική στιγμή της Ιστορίας έφτιαξαν έναν μύθο που διαβάζεται σήμερα και σαν συναρπαστικό μυθιστόρημα. Αναδημοσίευση από το Books' Journal τχ. 107, Μάρτιος - Απρίλιος 2020. 

Δυο λόγια για την Αμαλία Μεγαπάνου, για ένα διάστημα Αμαλία Καραμανλή, «φως και κίνηση και χαμόγελο». Γυναίκα. [ΤΒJ]

Το παράλογο δεν απελευθερώνει. Δεσμεύει. Αυτά τα λόγια από τον Μύθο του Σισύφου του Αλμπέρ Καμύ δανείζεται η Ντόνα Νταρτ στην εισαγωγή του βιβλίου της Η Καρδερίνα[1], που ξεκινά με μια τρομοκρατική επίθεση: ένα αγόρι μπαίνει με τη μητέρα του στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης (μπαίνουν τυχαία και απρόβλεπτα, επειδή βρέχει) και εκεί σκάει μια βόμβα που σκοτώνει πολλούς, μεταξύ των οποίων και τη μητέρα.

Κωστής Παπαγιώργης. Ο πιο γλυκός μισάνθρωπος. Έγχρωμο ντοκιμαντέρ ελληνικής παραγωγής σε σκηνοθεσία της Ελένης Αλεξανδράκη. Διάρκεια: 92’. Διανομή: Feelgood. Πρεμιέρα στις 19 Απριλίου 2018

Πριν από λίγες εβδομάδες, πρωτοπροβλήθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης το ντοκιμαντέρ της Ελένης Αλεξανδράκη για τον Κωστή Παπαγιώργη. Η ταινία, που τιμήθηκε με το βραβείο της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου, θα αρχίσει να προβάλλεται στις αθηναϊκές αίθουσες στις 19 Απριλίου 2018. Παρακάτω, καταγράφονται μερικές σκέψεις μετά την προβολή της ταινίας. Aναδημοσίευση από το τεύχος 86 του Books' Journal, Απρίλιος 2018 [ΤΒJ][1]

Η δήλωση του πρωθυπουργού της χώρας, ότι «μπορείτε να μας κατηγορήσετε για αυταπάτες, όχι για ψέματα» με προβλημάτισε πολύ. Αυτό βέβαια δεν είναι κακό (γιατί τι προοδευτικότερο από πρωθυπουργικές εξομολογήσεις που δεν καθησυχάζουν αλλ’ αφυπνίζουν ερεθιστικά τους πολίτες), όμως αισθάνθηκα την ανάγκη να σκύψω πάνω σ’ αυτήν την ιδιαίτερη περίπτωση και να αφουγκραστώ, όπως είθισται σε κάθε group therapy, αυτό που ο κυβερνήτης μου μοιράζεται μαζί μου.

01 Δευ 2016

Το κτήνος

 Michel Houellebecq, Υποταγή. Μυθιστόρημα, μετάφραση από τα γαλλικά: Λίνα Σιπητάνου, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 308 σελ.

Δεν είναι μόνο η αποκρουστική του όψη που καλλιεργεί ο ίδιος ad nauseam. Ούτε οι προκλητικές του δηλώσεις για όσα και όσους καλό είναι να μην προκαλεί κανείς στις μέρες μας (τις γυναίκες, το Ισλάμ, τον Διαφωτισμό, τη Γαλλία, τους διανοούμενους, τους αριστερούς, τους κριτικούς...). Είναι ότι στη καρδιά της γραφής του Μισέλ Ουελμπέκ βρίσκεται η πιο ωμή και βάναυση αναζήτηση για έναν νέο ορισμό της ύπαρξης.

Πάντα, στον πόλεμο, το πρώτο ερώτημα είναι: Ποιοι είμαστε εμείς; Γιατί μόνον όταν μπορείς να απαντήσεις με σιγουριά ποιος είσαι μπορείς να γνωρίζεις και για ποιο πράγμα πολεμάς· είτε επιτίθεσαι είτε αμύνεσαι, τι είναι αυτό που θέλεις να κατακτήσεις ή να προστατεύσεις.  Πρέπει να το ξέρεις για να μπορέσεις να το κάνεις. Αλλιώς οι πόλεμοι χάνονται.

Ο έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, την ώρα της ανάκρουσης του εθνικού ύμνου της Γαλλίας ενώπιον του επίσημου προσκεκλημένου της χώρας μας, του γάλλου προέδρου Φρανσουά Ολλάντ, δεν στάθηκε προσοχή. Καθόταν με ανοιχτά τα πόδια και με σταυρωμένα τα χέρια μπροστά. Το σχόλιο που ακολουθεί, γραμμένο εν θερμώ, ίσως παίρνει αφορμή από αυτή τη στάση. [ΤΒJ]

David Sedaris, Ας συζητήσουμε για το Διαβήτη με Κουκουβάγιες, μετάφραση από τα αγγλικά: Μυρσίνη Γκανά, Μελάνι, Αθήνα 2014, 304 σελ.

Ένας συγγραφέας-performer που δρασκελίζει το χάσμα ανάμεσα στην αρθρογραφία και τη λογοτεχνία, αλλά σκαλίζει το χάσμα ανάμεσα στις οικογένειες των ονείρων και τις άλλες, τις πραγματικές. Το κείμενο αναδημοσιεύεται από το τεύχος 41 του Books' Journal, με αφορμή την έλευση του συγγραφέα στην Ελλάδα, στη Σαντορίνη, για το επικείμενο Caldera Arts & Literature Festival που διεξάγεται το διάστημα 11-13 Σεπτεμβρίου.  

Σελίδα 1 από 2