Μιχάλης Ροδόπουλος

Μιχάλης Ροδόπουλος

Δικηγόρος.

Στην Αστειευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία παίζεται ένας ιδιόμορφος κλεφτοπόλεμος. Εκτοξεύονται στον δημόσιο λόγο διάφορα πρωτοφανή για δημοκρατική χώρα σχέδια. Ακολούθως, οι εφημερεύοντες συνταγματολόγοι εντοπίζουν αμέσως τα άτοπα. Η αντισυνταγματικότητα εξαρθρώνεται. Έλα όμως που οι δράστες αστειεύονταν. Το δίκαιο λένε δεν ασχολείται με αστεϊσμούς και έτσι ο κλεφτοπόλεμος συνεχίζεται ες αεί χωρίς κυρώσεις.

Η κουβέντα ας σταματήσει εδώ. Κανείς δεν πρόκειται να ανεχθεί τέτοια κατάδηλη παραβίαση του Συντάγματος της Ελλάδας. O λαός δεν πρόκειται να αποτελέσει την Κολυμβήθρα του Σιλωάμ για να θεραπεύσει την νόσο μεγαλείου όσων φαντασιώνονται Εθνοσυνελεύσεις στο Άστρος Κυνουρίας.

Τα δημοσκοπικά ευρήματα και η πολιτική συζήτηση εστιάζουν στο πρώτο κόμμα αφού μόνο η κυβερνητική θέση δαφνοστεφανώνεται με εξουσία. Στην πολιτική ωστόσο δεν ισχύει καθ’ ολοκληρίαν το ρητό ο πρώτος είναι πρώτος και ο δεύτερος τίποτα.

Από τη στιγμή που το περασμένο καλοκαίρι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έκανε την θεαματική στροφή και πλέον υπογράφει αριστερά Μνημόνια, ψηφίζει περικοπές, βάζει κόφτες και δεν προλαβαίνει να παίρνει μέτρα, δηλαδή έγινε μνημονιακότερη των μνημονιακών, η Αντιπολίτευση φαίνεται να έχει περιέλθει σε αμηχανία ως προς την στρατηγική που πρέπει να ακολουθήσει. Ο Τσίπρας έπαυσε –έστω και προσωρινά– να αντιμάχεται τους δανειστές και εμφανίζεται να είναι ο πιο καλός ο μαθητής στις απαιτήσεις των Θεσμών (ή της Τρόικας, για να θυμόμαστε τα παλιά). Η Νέα Δημοκρατία από την άλλη πρέπει να αποφασίσει πώς θα αντιδράσει σε αυτή την οββιδιακή μεταμόρφωση που εξασφάλισε στους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ χρόνο παραμονής στην εξουσία επί θυσία της όποιας αριστερής ιδεολογίας.

Η αλληγορική ιστορία ενός Γάλλου που δεν πήρε πτυχίο ιατρικής αλλά πουλούσε τον εαυτό του ως πετυχημένο γιατρό, ώς τη στιγμή που πλέον δεν μπορούσε να λέει άλλα ψέματα. Τι μας θυμίζει;

Η αυθόρμητη απορία που γεννάται όταν ακούμε για την διάρκεια του ταμείου που θα διαχειρίζεται το σύνολο της περιουσίας του Ελληνικού κράτους είναι γιατί αυτό να έχει διάρκεια 99 χρόνια; Γιατί 99 και όχι 100; Πώς επιλέχθηκε αυτός ο αριθμός; Είναι κάποιο φετίχ, μια τυχαία επιλογή για να μην ακούγεται το βαρύ και ασήκωτο «αιωνίως» ή είναι μήπως κάτι άλλο;

Εκτός από τον κατ' εξακολούθησιν αυταπατημένο πρωθυπουργό, υπάρχουν και πολλοί αυταπατημένοι πασόκοι που έφυγαν από κόμμα τους δήθεν για να μην ψηφίσουν μνημόνια και τώρα ετοιμάζονται να ψηφίσουν τους όρους του τρίτου και καλύτερου μνημονίου, όπως τους συνομολόγησε το κρατικιστικό μόρφωμα που κυβερνά τη χώρα. [ΤΒJ]

Η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση, τα κόμματα και οι εταίροι, οι πάντες μιλούν για μεταρρυθμίσεις προκειμένου να ανακάμψει η ελληνική οικονομία. Πώς τις εννοούν, όμως; Το σκηνικό θυμίζει έντονα την εκτίμηση που έχει κερδίσει ο γνωστός πίνακας του Μαλέβιτς, το Μαύρο Τετράγωνο

Την περίοδο της κρίσης η Μεταπολίτευση στοχοποιήθηκε ως η μήτρα όλων των δεινών που βιώνουμε σήμερα. Κριτική σε βρασμό ψυχής που απαξιώνει μεγάλες και προοδευτικές αλλαγές οι οποίες άλλαξαν την εικόνα της Ελλάδας. Εγκαθίδρυση Δημοκρατίας, πολιτική σταθερότητα, ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το κοινό νόμισμα επισκιάζονται από χρόνιες παθογένειες που δεν επέτρεψαν στη Χώρα μας να γίνει ένα κανονικό Δυτικό Κράτος. Αν θέλει κανείς να περπατήσει αυτή την υπερσαρακονταετή ιστορία, δεν έχει παρά να κάνει έναν απογευματινό περίπατο στον πεζόδρομο της Μασσαλίας.

Τι κρίμα να μην υπάρχει ένας Μολιέρος. Θα είχε σίγουρα εμπνευστεί άλλον έναν χαρακτήρα, έναν νέο ήρωα για τις κωμωδίες του, που θα απολαμβάναμε στο σανίδι μέσα από την αιχμηρή σατιρική του πένα. Διότι η οικονομική κρίση ανέδειξε έναν χαρακτήρα δημοσιολογούντων νομικών που αξίζει της προσοχής μας. Αν ήμουν ο Ρακίνας, θα ονόμαζα τον νέο ήρωα μας «Ο Αντισυνταγματολόγος».