Μιχάλης Ροδόπουλος

Μιχάλης Ροδόπουλος

Δικηγόρος.

Η ΔΗΜΑΡ –ή, για να ακριβολογούμε, ό,τι απέμεινε από τη ΔΗΜΑΡ– αποφάσισε πανηγυρικά να ψηφίσει στη Βουλή την απλή αναλογική. Νομίζω ότι έχει ενδιαφέρον να σκιαγραφήσουμε στην αιτιολογία της ψήφου, να κατανοήσουμε την «λογική ΔΗΜΑΡ», αφού μοιάζει να έχει κατά καιρούς απήχηση στο χώρο της Κεντροαριστεράς. Ναι μεν ως οργανική υπόσταση έχει μηδενική επιρροή αλλά κατά εντυπωσιακό τρόπο το ΔΗΜΑΡ-σκέπτεσθαι επιβιώνει πεισματικά στην πολιτική σκηνή. Τοποθετείται μεν απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ, του σούρνει τα μύρια όσα, αλλά έχει μια ομογάλακτη λογική ψευδο-ιδεολογικού τυχοδιωκτισμού που την οδηγεί στο ξελάσπωμα του δήθεν άσπονδου εχθρού της, όποτε αυτός στριμώχνεται επικίνδυνα.

Η περίοδος πριν τον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο, η χρονικά εκτεινόμενη από το 1871 μέχρι την κήρυξη του μεγάλου πολέμου, έχει καταγραφεί ως εποχή που κυριαρχούσε η αισιοδοξία και η απόλαυση της ζωής. Οι τέχνες και επιστήμες στο απόγειο τους και οι άνθρωποι να απολαμβάνουν την καθημερινότητα. Το φιλελεύθερο ιδεώδες ανθούσε στα αστικά σαλόνια και όλα έμοιαζαν υπέροχα πριν την μεγάλη έκρηξη. Οι μέρες που ζούμε μοιάζουν να είναι το παράλληλο ισοδύναμο της παραδεισένιας εποχής, η ομοούσια αντίρροπη περίοδος στην Ιστορία που επιβεβαιώνει ότι κάθε πραγματικότητα μπορεί να υπάρξει και σε διαφορετική εκδοχή. Είμαστε οι πολίτες μιας παραποιημένης αντανάκλασης της Μπελ Επόκ στο χρόνο. Η Μωβέζ Επόκ είναι εδώ.

Η Αθήνα είναι μια όμορφη πόλη. Εμείς που ζούμε και εργαζόμαστε εδώ το έχουμε ξεχάσει. Μας έχει παρασύρει ο ρυθμός, βαλθήκαμε να τρέχουμε σαν τους τρελούς και δεν σταματάμε μια στιγμή να κοιτάξουμε γύρω μας. Στα στενά της Πλάκας, στην Ακρόπολη, στο Μοναστηράκι μυρίζει παντού Ιστορία. Αλλά και η παραλιακή οδός με το Σούνιο, τη Βουλιαγμένη ή το Μικρολίμανο σε ταξιδεύει στο γαλάζιο της Ελλάδας, σε δελεάζει σαν νοητή γραμμή εκκίνησης για το ταξίδι στα νησιά του Αιγαίου. Ζηλεύω καμιά φορά τους τουρίστες, ανέμελους, με τους χάρτες τους, ορεξάτοι εξερευνητές, να ρωτάνε που είναι το τάδε Μουσείο ή πως βγαίνουν στη δείνα γειτονιά. Μετά όμως τους συναντώ πάλι στο μετρό και έρχεται η απότομη προσγείωση.

Στην εποχή της κρίσης έχουν όλα μετατραπεί σε ευρώ και αριθμούς. Λογικό. Όταν κάτι σου λείπει, αρχίζεις και εκτιμάς την αξία του. Η δημόσια συζήτηση συχνά περιστρέφεται γύρω από την αναζήτηση του κόστους συντήρησης του κράτους. Στους λαβυρίνθους των γραφειοκρατικών δομών ψάχνουμε να βρούμε που παρέπεσαν τα δυσεύρετα χρήματά μας. Όμως κανείς δεν αναρωτιέται ποιο είναι το κόστος συντήρησης του μη-κράτους. Πόσο κοστίζει να διατηρούμε αλώβητο το παρακράτος μιας μερίδας αναρχοαυτόνομων που λυμαίνονται τις γειτονιές της Αθήνας;

«Διαφωνίες υπάρχουν πάντα στα νομικά. Όμως στρατόπεδα για όσους θέλουν να εμφανίζονται στον δημόσιο λόγο υπάρχουν μόνο δύο. Της ελευθερίας και της καταπίεσης. Το "και" εδώ με την έννοια της διακρίσεως. Της αυστηρής διακρίσεως». Oι τηλεοπτικές άδειες, το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, το Συμβούλιο της Επικρατείας, το Σύνταγμα, ο υπουργός Νίκος Παππάς και ο Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Γιάννης Δρόσος. [ΤΒJ]

Κατά μια έννοια θα πρέπει να κάνουμε το σταυρό μας ή να ομνύουμε πολιτικό όρκο, κατ’ όπως προτιμάτε, που οι επιλογές στο τραπέζι είναι μεταξύ απλής και ενισχυμένης αναλογικής. Διότι η μόχλευση των αριθμών και των ιδεών σε έναν συγχυσμένο εγκέφαλο μπορεί να καταλήξει σε πολλά αποτελέσματα, τα οποία δεν έχει καν φανταστεί σώφρων νους.

Οι λαοί ασφαλώς και κάνουν λάθη. Από την εποχή του Πόντιου Πιλάτου, δημοψηφισματικά αποφάσισαν να χαρίσουν την ζωή στον Βαραβά και να σταυρώσουν τον Ιησού. Στην Γερμανία εξέλεξαν τον Χίτλερ με δημοκρατικές διαδικασίες, ενώ το 1920 στην Ελλάδα καταψήφισαν στις εκλογές τον Ελευθέριο Βενιζέλο που είχε διπλασιάσει σε έκταση την πατρίδα. Οι λαοί δεν είναι πάντοτε σοφοί. Αλλά ποιος είναι αυτός που δεν κάνει ποτέ λάθος; Ποιος είναι ο σοφός;

Η Ευρώπη κοιμήθηκε αρτιμελής και ξύπνησε ακρωτηριασμένη. Ένα σημαντικό μέλος της χάθηκε. Όχι το πιο αδύναμο οικονομικά, ούτε το ασθενέστερο πολιτικά. Το Ηνωμένο Βασίλειο είναι ένα κράτος γεωπολιτικά πανίσχυρο. Η αποχώρησή του δεν έγινε λόγω ασφυκτικής οικονομικής πίεσης αλλά εξαιτίας του θανάσιμου αμαρτήματος της λαιμαργίας. Λαιμαργία για περισσότερη εξουσία.

Oι δικαστές έχουν πρόσωπα, οικογένειες, φίλους. Δεν είναι «οι δικαστές». Είναι η Μαρία, ο Κώστας, ο Νίκος. Ζουν δίπλα μας, φυσιολογικοί άνθρωποι. Και ένας υπουργός βγαίνει να τους μειώσει με τη γνωστή μαγκιά του καφενείου. Καθένας και η πορεία του. Η Χ με αξιοπρέπεια και κάποιοι υπουργοί με τη μαγκιά του καφενείου. Προφανώς και δεν ζούμε όλοι για μια υπόληψη. Κάποιοι ζουν μόνο για έναν καφέ. 

Το ρολόι για τις κάλπες στο Ηνωμένο Βασίλειο μετρά αντίστροφα. Η Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016, είναι μέρα κρίσιμη και ιστορική. Το αποτέλεσμα θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό την ιστορική μορφολογία της Γηραιάς Ηπείρου τις επόμενες δεκαετίες. Οι εταιρείες δημοσκοπήσεων και στοιχημάτων παρέχουν αντικρουόμενες ενδείξεις για το αποτέλεσμα. Αν το Ηνωμένο Βασίλειο παραμείνει εντός κοινοτικής τροχιάς, θα ξημερώσει μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Αν όμως επέλθει η ρήξη, τι ακριβώς θα σημαίνει αυτό; Ποια αλληλουχία αντιδράσεων θα απελευθερωθεί;