Μιχάλης Ροδόπουλος

Μιχάλης Ροδόπουλος

Δικηγόρος.

Στην γαλλική ξεκαρδιστική κωμωδία του Francis Veber, “Δείπνο ηλιθίων” (Le Dîner de Cons) μια παρέα φίλων οργανώνει κάθε εβδομάδα ένα μάλλον παράξενο παιχνίδι: Ένα διαγωνισμό για το ποιος θα φέρει προσκεκλημένο στο τραπέζι τον πιο ηλίθιο που εν αγνοία του θα διασκεδάσει την ομήγυρη. Ο πρωταθλητής ανοησίας, που γελοιοποιείται χωρίς να το καταλαβαίνει, προσφέρει με την παρουσία του ένα σπαρταριστό θέαμα. Το χαρακτηριστικό της ζώσας ατραξιόν ανοησίας είναι ότι δεν παίρνει χαμπάρι πως βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Γελάει και αυτός με την ψυχή του σαν ο ηλίθιος της παρέας να ήταν κάποιος άλλος.

Στα θερινά σινεμά απολαύσαμε την ταινία του Γούντυ Άλλεν όπου η υψηλή τάξη είχε κυλήσει στο βούρκο της παρανομίας και των εκβιασμών. Λάμψη και διαφθορά μαζί. Café Society την ονομάζουν περιπαιχτικά. Εμείς δυστυχώς εξελληνίζουμε την χολυγουντιανή διαφθορά στις δικές μας αισθητικές προσλαμβάνουσες: Φραπέ society θα την αποκαλούσα.

Τους πρώτους μήνες μετά την επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιανουαρίου πολλοί υπουργοί και στελέχη του κόμματος δήλωναν με νόημα πως πήρανε την κυβέρνηση αλλά όχι την εξουσία. Ήταν ακόμα αρχή και μας προκαλούσαν μια κάποια εντύπωση τέτοιου είδους δηλώσεις. Τι εννοούσε ο ποιητής; Μια κυβέρνηση εξεδήλωνε την πρόθεσή της να απλώσει τα πλοκάμια της σε κάθε γωνιά του δημόσιου χώρου, να ελέγξει πανοπτικά κάθε λειτουργία της κρατικής δράσης και να έχει καθοριστικό λόγο στην άσκηση οποιασδήποτε αρμοδιότητας. Επρόκειτο για μια ανενδοίαστη ομολογία πως οι νεοεκλεγέντες στοχεύουν να καταχραστούν την κυβερνητική τους θέση για να επιτύχουν έναν τρομακτικό συντονισμό της κοινωνίας με το κόμμα.

Ο χρόνος τρέχει μπροστά και όλα αλλάζουν. Η Μεταπολίτευση κλυδωνίζεται και μαζί της οι εφημερίδες που μας συντρόφευαν αυτό το διάστημα. Η Ελευθεροτυπία έκλεισε. Οι εφημερίδες του ΔΟΛ, Το Βήμα και Τα Νέα, εκπέμπουν σήμα κινδύνου. Κανείς δεν δείχνει να ενδιαφέρεται. Η δαιμονοποίηση της εποχής εξολοθρεύει ανάλγητα ό,τι τη θυμίζει. Να δικαιολογoύνται άραγε η πίκρα στο λαιμό και ο κόμπος στο στομάχι;

Τι είναι τελικά το Σύνταγμα για το οποίο όλοι μιλάνε; Είναι άραγε ένας τεχνοκρατικός νόμος σαν όλους τους άλλους, ένας νόμος με άρθρα και παραγράφους, προϊόν νομικών αποκλειστικά για νομικούς; Είναι μήπως ένα πολιτικό κείμενο, μια συμβολική διακήρυξη που εγκαθιδρύει  το Πολίτευμα μιας χώρας κατά τρόπο ένδοξο και πανηγυρικό; Είναι το απάγκιο των φτωχών και κατατρεγμένων όταν εξανεμίζεται κάθε ελπίδα να εισακουσθούν από τυχόν ανάλγητους κυβερνήτες; Είναι η θεσμοποίηση της ιστορικής μνήμης ενός έθνους που συλλαμβάνει σε επίπεδο αρχών την κοινή πορεία ενός λαού στο χρόνο; Η απάντηση είναι ότι το Σύνταγμα είναι όλα αυτά μαζί.

Αν δεν αλλάξει η Κεντροαριστερά δεν θα συνεγείρει πλήθη που θέλουν να εκφραστούν σε αυτόν τον ιδεολογικό χώρο. Τα προσωπικά καπρίτσια των εκφραστών της ανασυγκρότησης δημιουργούν πρόβλημα στο ευρύτερο πολιτικό σύστημα και όχι μόνο στα του οίκου τους. Απόντος δυναμικού εκφραστή της πολιτικής αυτής ιδεολογίας καταφέρνει ο ΣΥΡΙΖΑ να συγκρατεί αιχμάλωτους ψηφοφόρους ελλείψει εναλλακτικής δυνατότητας.

Και ενώ όλη η ελληνική κοινωνία περιμένει σύσσωμη την έκβαση στο σήριαλ των  αδειών, σήμερα το πρωί μετά από μόλις μιας ώρας συνεδρίαση, διακόπηκε η διάσκεψη στο Συμβούλιο Επικρατείας για άγνωστη ημερομηνία.

Αυτή η κυβέρνηση παρουσιάζει μια έλξη προς τα assets, δηλαδή προσελκύει ιδιαίτερα έντονους χαρακτήρες, τους δίνει μια υπουργική καρέκλα και έπειτα αυτοί αλωνίζουν ξεδιπλώνοντας το ταμπεραμέντο τους. Χαρακτηριστικό δείγμα ήταν ασφαλώς ο Βαρουφάκης που μας είχε μαγέψει με τη φαντεζί διαπραγματευτική του δεινότητα. Η κυβέρνηση με τον assetομαγνήτη  αναπλήρωσε την –ομολογουμένως δυσαναπλήρωτη– απουσία του με ένα νέο asset, asset εσωτερικού θα μπορούσαμε να πούμε, τον Νίκο Παππά.

Λένε ότι για να ασχοληθεί κανείς με την πολιτική πρέπει να έχει γερό στομάχι. Φανταζόμουν ότι η έκφραση είναι μια μεταφορά αλλά δεν πρέπει να αποκλείονται περιπτώσεις όπου το προσόν του γερού στομάχου χρειάζεται κατά κυριολεξία για να επιβιώσεις από ενορχηστρωμένες επιθέσεις, σκληρές, ύπουλες και κατασκευασμένες χωρίς να διαταράξεις την ομαλή λειτουργία του πεπτικού σου συστήματος. Ο Γιάννης Στουρνάρας αποδεικνύει πως έχει πολύ γερό στομάχι για να αντέχει όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης την συστηματική προσπάθεια σπίλωσης του χαρακτήρα και της υπόληψής του.

 Ο πιο εύκολος και άμεσος τρόπος για να απαλλαγείς από ενοχλητική ημικρανία είναι να σπάσεις το πόδι σου. Αυτοστιγμεί θα πάψει να σε απασχολεί ο πονοκέφαλος και η προσοχή θα επικεντρωθεί στο σπασμένο πόδι. Η γραμμή δικαιολόγησης για τη δήλωση του Πρωθυπουργού στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, όπου προκατέλαβε ουσιαστικά την απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας στην εκκρεμή δίκη για τις άδειες, είναι πως έχουν γίνει άλλα κι’ άλλα πολύ χειρότερα, μια δήλωση δεν είναι τίποτα το συνταρακτικό. Είναι, θα μπορούσαμε να πούμε, μια αθώα παρέμβαση.