Μιχάλης Ροδόπουλος

Μιχάλης Ροδόπουλος

Δικηγόρος.

Από τον Μιχάλη Ροδόπουλο 

 

«Σε μια χώρα που όλοι οι άντρες είναι καθημερινά ξυρισμένοι, υπάρχει ένας μόνο κουρέας. Αυτός ξυρίζει όλους τους άντρες που δεν ξυρίζονται μόνοι τους. Τότε όμως ποιος ξυρίζει τον κουρέα;». Αυτό είναι το πολύ γνωστό παράδοξο του Ράσελ το οποίο έχει απασχολήσει και φιλοσόφους και μαθηματικούς. Ο περίφημος κουρέας εμφανίζεται να ξυρίζεται και να μην ξυρίζεται μόνος του, να εντάσσεται δηλαδή ταυτόχρονα σε δύο αντικρουόμενα σύνολα,  δημιουργώντας μια προκλητική για τη λογική σκέψη αντινομία.

Αυτό το παράδοξο όμως δεν είναι τίποτα μπροστά στο «παράδοξο Σγουρίδη», ο οποίος θα πρέπει να προστεθεί στην ένδοξη λίστα των Παραδοξογράφων. Σε δημόσια ραδιοφωνική συνέντευξή του, ο πρώην υφυπουργός, στέλεχος των ΑΝΕΛ, δήλωσε πως «οι κρυφές δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι πρώτο κόμμα». Όταν ένα δημόσιο πρόσωπο μαρτυράει τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων αυτές θεωρούνται κρυφές; Πώς είναι δυνατόν σε μέσο μαζικής ενημέρωσης να αναφέρεις το περιεχόμενο μιας έρευνας και αυτό να λογίζεται κρυφό;

Δύσκολα τα πράγματα για τους φιλοσόφους και ακόμα πιο δύσκολα για τους πολιτικολόγους επιπέδου σουντόκου. Αυτό το μυστηριώδες, λογικά ασύμπτωτο, αίνιγμα είναι ευρέως διαδεδομένο στην κοινή γνώμη. Πολλοί είναι αυτοί που αναφέρονται στις μυστικές δημοσκοπήσεις ως κοινό τόπο. Τόσο μυστικές είναι που τις γνωρίζουν σχεδόν όλοι!

Βεβαίως το «παράδοξο» επιλύεται όχι με λογική άσκηση αλλά με εξακρίβωση της υποκρυπτόμενης πολιτικής πονηρίας. Οι δημοσκοπήσεις δεν αποτελούν μονάχα μια φωτογραφία της στιγμής, ένα ανυστερόβουλο εργαλείο αποτύπωσης της υφιστάμενης πολιτικής κατάστασης στην κοινωνία. Επιτελούν και μια πρόσθετη λειτουργία, εκουσίως ή ακουσίως. Διαμορφώνουν τη φωτογραφία του μέλλοντος, δηλαδή επηρεάζουν την πολιτική συμπεριφορά προς ορισμένη κατεύθυνση. Δεν αποτελούν αμέτοχα εργαλεία αλλά επιδρούν διαμορφωτικά στο πολιτικό γίγνεσθαι. Τροχιοδρομούν την ψήφο των αναποφασίστων προς τον διαφαινόμενο, από την έρευνα, νικητή. Επομένως, η επίκληση μυστικών δημοσκοπήσεων για την πρωτιά είναι απλά μια απόπειρα χειραγώγησης, με όπλο φανταστικές έρευνες. Ενδυναμωμένες σε πειθώ και με το σαγηνευτικό πέπλο του εμπιστευτικού, της αποκλειστικής προνομιακής πληροφορίας. Ένα αποκλειστικό για όλους τους Έλληνες, χτίζοντας πυργάκια από αντινομίες.

Άλλης φύσεως αντινομία, είναι η καταγγελία των σορτάκηδων για τις επιδόσεις του χρηματιστηρίου. Είναι λογικό ο κόσμος να μη γνωρίζει αυτό το ειδικό αντικείμενο και το μυαλό του να ταξιδεύει σε συμμορίες Μουργόλυκων που κερδοσκοπούν για να του φάνε τη σύνταξη.

Εδώ διανοίγονται δύο ενδεχόμενα: Αν οι πρακτικές αυτές είναι νόμιμες, τότε είναι πέρα για πέρα βέβαιο ότι τα fundsκαι οι σορτάκηδες δεν θα νιώσουν ντροπή που κερδοσκοπούν επενδύοντας στην πτώση των ελληνικών μετοχών. Δεν θα πτοηθούν όπως και αν τους αποκαλέσουν. Με όποιο υποτιμητικό επίθετο και να τους λούσει η κυβέρνηση, αυτοί δεν θα αρχίσουν να χασοσκοπούν αλλά θα συνεχίσουν να κερδοσκοπούν. Επομένως, η καταγγελία θα παραμένει σαν grouptherapy, να τα λέμε να ξεδίνουμε, κακός ο καπιταλισμός και οι αγορές, εβίβα. Αν όμως κάποιες από αυτές τις πρακτικές πώλησης είναι παράνομες, τότε ευθύνονται οι εποπτικές αρχές για την πλημμελή εποπτεία επί των χρηματιστηριακών συναλλαγών, η οποία ζημιώνει την ελληνική οικονομία. Στην περίπτωση αυτή, εμφανίζεται το παράδοξο η κυβέρνηση να καταγγέλλει την κυβερνητική αδράνεια.

Άβυσσος που ούτε ο Ράσελ θα μπορούσε να επιλύσει.



Ένα θέμα που δεν έπαιξε ψηλά στα δελτία ειδήσεων του Σαββατοκύριακου –όχι ότι έπαιξε χαμηλά δηλαδή αλλά θα μπορούσε να είναι ακόμα και πρώτο θέμα στο Νικελόντεον- ήταν η κα Βασιλεία Στεργιοπούλου. Κατακλύστηκε το tweeter και το Facebook με την γνωστή –σε αυτούς που την ξέρουν- θρησκειολόγο να διδάσκει παλαιοντολογική μπαλίτσα εξ άμβωνος της σχολής του Άδωνι Γεωργιάδη. Η εικόνα δεν είναι αρκετά καθαρή αλλά διαφαίνεται σθεναρή και σίγουρη για τις θέσεις της, ντυμένη με φωτεινά λευκά ρούχα, σαν μανδύα, μη ρωτάτε τι μανδύας τώρα, και με τα λευκά μαλλιά της πιασμένα κότσο, τύπου πλεξούδα φωτοστέφανο.

Σε παγκόσμια αποκλειστικότητα μας αποκάλυψε ότι ο «ο Άριος είναι ο Έλληνας» και ότι γεννήθηκε πριν 13 εκατομμύρια χρόνια, «ο Έλλην, ο λευκός, ο εκπρόσωπος της Αρίας Φυλής», ο σέξυ, ο πρόστυχος, ο γοητευτικός. Πάμε λοιπόν, ένα ένα με τη σειρά, όπως αρέσκεται να νουθετεί και ο ίδιος ο Άδωνις. Πρώτα ήταν οι δεινόσαυροι, πριν 230 εκατομμύρια χρόνια, ακολούθησε ο Έλληνας ο Άριος πριν 13 εκατομμύρια χρόνια, μετά ήρθαν τα Μαμούθ 5 εκατομμύρια χρόνια πριν, κάθοδος Δωριέων κανά πεντοχίλιαρο χρόνια πριν, και φτάνουμε στο ΠΑΣΟΚ πριν από ακριβώς 44 χρόνια. Αυτή είναι μια σύντομη αναδρομή της παγκόσμιας γεωφυσικής Ιστορίας.

Ο αρθρογράφος της Καθημερινής, Πάσχος Μανδραβέλης, δύσπιστος εκ φύσεως, ξεκίνησε το ρεπορτάζ ρωτώντας τον Άδωνι αν συμμερίζεται αυτές τις απόψεις. Ο Άδωνις εξήγησε ότι άμα θες την ακούς αυτή την ομιλία αν δεν θες δεν την ακούς. Συνέχισε μάλιστα εξηγώντας ότι «αυτές οι απόψεις παλαιοντολογίας είναι γνωστές σε όσους ασχολούνται χρόνια». Πράγματι και με τυπικό google search εμφανίζεται η τεκμηριωτική βιβλιογραφική παραπομπή «Αιγαίοι – Πελασγοί – Έλληνες» της κας Στεργιοπούλου, σύμπτωση που είναι η ίδια, τι να κάνει φταίει που τα ξέρει και τα λέει; Εκεί αποκαλύπτεται ότι «αμέσως μετά την επομβρίαν την επισυμβάσα» και από τον προπάτορά μας το Δευκαλίωνα γεννήθηκαν οι Έλληνες (με κεφαλαία γράμματα) «στοιχεία τα οποία απεκρύβησαν εκουσίως από τους νεότερους Έλληνες».

Σύντομα η κουβέντα κατέληξε γύρω από την ελευθερία του λόγου. Όπως πάντα στην Ελλάδα, αν δεν αποθεώσεις την ουρανομήκη κοτσάνα του συνομιλητή σου, τότε θεωρείσαι κάτι σαν στυγνός λογοκριτής του.
Ο Κάβανο δυστυχώς δεν θα έχει την ευκαιρία να λύσει στο Supreme Court τόσο δύσκολες περιπτώσεις στάθμισης σοβαρότητας και δημόσιας εικόνας. Δύσκολα αντιγράφεται το ελληνικό ταμπεραμέντο και αυτό είναι γνωστό σε όσους ασχολούνται χρόνια με το να πετάνε αετό.

Στη Γερουσία το Σάββατο ο προεδρεύων έμεινε έκπληκτος όταν μπούκαραν στην αίθουσα κάποιοι διαδηλωτές και φώναζαν συνθήματα κατά του υποψήφιου ανώτατου δικαστή. Αυτοί που λέτε είχαν πειστεί ότι το 1982, όταν ο Καβάνο ήταν μαθητής, είχε προσπαθήσει να βιάσει μια συμμαθήτριά του σε ένα σχολικό πάρτυ – η οποία θυμήθηκε να το καταγγείλει όταν ο Καβάνο διεκδίκησε την επίδοξη θέση. Ώρα ΠΑΣΟΚ, πρώτη αντιγραφή. Το υπερβάλλον ωστόσο βλάπτει και επειδή κανείς δεν μπορεί να είναι πιο ΠΑΣΟΚ από το ΠΑΣΟΚ η Γερουσία δεν υιοθέτησε τις ξεθωριασμένες καταγγελίες.

Οι διαδηλωτές λοιπόν φώναζαν το εξής σύνθημα: Βαθιά ανάσα και πάμε «hey hey, ho ho, Kavanaugh has got to go». Σύνθημα υπέροχο για τα παιχνίδια χωρίς σύνορα, αλλά για δήθεν οργισμένους διαδηλωτές είναι κάπως μαλθακό. Αδρεναλίνη μηδέν. Ούτε βρισιές, ούτε κονσερβοκούτια, ούτε γιαούρτια, ούτε καν χοροί με νταούλια. Τίποτα δεν αντέγραψαν σωστά από τους έλληνες διαδηλωτές της Πλατείας. Αντιγραφή δεύτερη πήγε άκλαυτη.

Ο πρόεδρος λοιπόν προσποιήθηκε τον εκνευρισμένο και επανέλαβε αρκετές φορές ότι «ο φρούραρχος θα αποκαταστήσει την τάξη στην αίθουσα». Αυτό μόνο. Μονότονα και επαναληπτικά. Πού να κάνει καριέρα έτσι; Θύμιζε κάτι κοιμήσηδες ηθοποιούς σε πρόβα που από τη νύστα έλεγαν «σε αγαπώ, σε αγαπώ (δις)» και από τα χασμουρητά προφέρανε και το εντός παρενθέσεως δις. Που να αντιγραφεί το πάθος και η πυγμή του Μάκη του Μπαλαούρα που φώναζε φρουρά φρουρά και έτριζαν τα δοκάρια σε όλη τη Βουλή;

Πάντως η κα Στεργιοπούλου τελικά απολύθηκε, χωρίς να βγει κάποιο συμπέρασμα και έτσι τη Δευτέρα γυρίσαμε στα γνωστά και καθημερινά για τις συντάξεις. Μέχρι στιγμής από τότε που βγήκαμε από τα Μνημόνια και αποφασίζουμε μόνοι μας έχουν τοποθετηθεί για το θέμα, ο Γιούνκερ, ο Ρέγκλινγκ, ο Μοσκοβισί, η Μέρκελ, ο Σεντένο, και περίπου 50 ακόμα νοματέοι ευρωπαίοι αξιωματούχοι. Πού να είχαν και λόγο δηλαδή στο θέμα, γλώσσα δεν θα 'βαζαν μέσα τους.

Τον τελευταίο καιρό πληθαίνουν οι αντιδράσεις κατά των μέσων ενημέρωσης και των πολιτικών θέσεων που αυτά εκφράζουν. Λέγοντας τελευταίο καιρό, δεν εννοώ μόνο την πρόσφατη απόφαση της Νέας Δημοκρατίας να μποϋκοτάρει την κρατική τηλεόραση με αφορμή υβριστικό και άστοχο χαρακτηρισμό συνεργαζόμενου δημοσιογράφου κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη. Τελευταίο καιρό εννοώ όλη αυτήν την περίοδο της κρίσεως, όπου η δημοσιογραφία ετέθη στο επίκεντρο πολιτικής αντιπαραθέσεως. Η κραυγαλέα κομματικοποίηση ορισμένων δημοσιογράφων και η απροκάλυπτη πολιτική στράτευση ορισμένων ΜΜΕ κατέστησαν τον Τύπο βασικό και αναντικατάστατο πολιτικό παίχτη στο σύστημα εξουσίας.

Κυκλοφορεί, ακόμα μια φορά, ότι με τον ανασχηματισμό μια κυβερνητική θέση ανήκει στον Φώτη Κουβέλη. Αν είναι ο Κουβέλης μέσα, έγραψα το κείμενο που ακολουθεί. Αν δεν είναι μέσα, το έγραψα τζάμπα.

Ένα σχόλιο στα σφάλματα του Αλέξη Τσίπρα, ενός «δύστροπου μνημονιακού», και στις περί αυτόν εικασίες. [TBJ]

Το ερώτημα του τίτλου είναι ένα ερώτημα που συχνά-πυκνά προβάλλουν οι οπαδοί της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ προκειμένου, δια της εξισώσεως, να δικαιολογήσουν την υποστήριξη τους σε μια ανίκανη, παλαιοκομματικής αντίληψης εξουσία. Η απάντηση στο ερώτημα είναι εύκολη. Ναι, ήταν καλύτεροι. Η τωρινή κυβέρνηση είναι μια σύμμειξη αριστερών εμμονών, ανίκανων και άπειρων διαχειριστών που πλαισιώνονται από εθνολάγνα χερουβείμ δεξιόστροφης ρητορείας. Ένα σουπερμάρκετ ψευδοιδεολογίας με τα χειρότερα υλικά του προηγούμενου συστήματος.

Κώστας Σημίτης, Υπάρχει λύση; Συζήτηση με τον Γιάννη Πρετεντέρη, Πόλις, Αθήνα 2016, 288 σελ.

«Ο εθνικολαϊκιστικός λόγος δεν ενδιαφέρεται για τη χώρα. Εκείνο που επιδιώκει είναι η προστασία του συντηρητικού κατεστημένου, που παρουσιάζεται υπό διάφορες σημαίες και μορφές –ακροδεξιές, δεξιές, αριστερές ή επαναστατικές… Επιδιώκει η Ελλάδα να παραμείνει στην ευρωζώνη, αλλά διατηρώντας –με ελάχιστες αλλαγές– τις καθυστερημένες δομές της». Αυτή είναι η κατάσταση της χώρας, κατά τον πρώην πρωθυπουργό, Κώστα Σημίτη. Μπορεί να σωθεί λοιπόν αυτή η χώρα; Υπό προϋποθέσεις. Αλλά μπορούν αυτές οι προϋποθέσεις να γεννηθούν; 

Αν υπάρχει κάτι που ενώνει τους Έλληνες στον πολιτικό στίβο, αυτό είναι το μίσος για τον υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Ο Σόιμπλε είναι το αντιπαράδειγμα του Γιάννη Αντενοκούνμπο. Τον αντιπαθούν όλοι οι Έλληνες, διαπαραταξιακά, χωρίς τις συνήθεις ενδημικές διαφωνίες τους, όπως λατρεύουν ομόψυχα τον μεγάλο μπασκετμπολίστα.

Ο ισχυρισμός ότι ο Σπαλιάρας έχει συνευρεθεί ερωτικώς με 4.000 γυναίκες δεν είναι ποινικά κολάσιμος. Αν ποτέ δικαστεί για το καθ’ υπόθεση ψεύδος του, θα αθωωθεί. Αν κάποιοι εκ της αθωώσεως αυτής συνάγουν ότι όντως κοιμήθηκε με αυτό το πλήθος των γυναικών δεν είναι πρόβλημα της δικαιοσύνης.

Η εικόνα που βλέπουμε, δηλαδή μιας χαρωπής παρέας που κάνει μαζί εκδρομές και ο ένας στηρίζει τον άλλον στα δύσκολα, λένε ότι δεν είναι αυτό που νομίζουμε. Αλλά ας μην επανερχόμαστε στα ίδια ερωτήματα. Ας μην ψάξουμε να δούμε αν τελικά δικαιώνεται η θεωρία των δύο άκρων. Ας πούμε απλά ότι γεννήθηκε η θεωρία των δύο Παρασκευόπουλων. Ίσως όμως καταρριφθεί και αυτή η θεωρία. Ποτέ δεν ξέρεις πόσο θα σωφρονιστεί η Χ.Α και τι είδους σχέσεις θα αναπτύξει, υπόγειες ή εμφανείς με τον ΣΥΡΙΖΑ.