Μιχάλης Ροδόπουλος

Μιχάλης Ροδόπουλος

Δικηγόρος.

Αν υπάρχει κάτι που ενώνει τους Έλληνες στον πολιτικό στίβο, αυτό είναι το μίσος για τον υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Ο Σόιμπλε είναι το αντιπαράδειγμα του Γιάννη Αντενοκούνμπο. Τον αντιπαθούν όλοι οι Έλληνες, διαπαραταξιακά, χωρίς τις συνήθεις ενδημικές διαφωνίες τους, όπως λατρεύουν ομόψυχα τον μεγάλο μπασκετμπολίστα.

Ο ισχυρισμός ότι ο Σπαλιάρας έχει συνευρεθεί ερωτικώς με 4.000 γυναίκες δεν είναι ποινικά κολάσιμος. Αν ποτέ δικαστεί για το καθ’ υπόθεση ψεύδος του, θα αθωωθεί. Αν κάποιοι εκ της αθωώσεως αυτής συνάγουν ότι όντως κοιμήθηκε με αυτό το πλήθος των γυναικών δεν είναι πρόβλημα της δικαιοσύνης.

Η εικόνα που βλέπουμε, δηλαδή μιας χαρωπής παρέας που κάνει μαζί εκδρομές και ο ένας στηρίζει τον άλλον στα δύσκολα, λένε ότι δεν είναι αυτό που νομίζουμε. Αλλά ας μην επανερχόμαστε στα ίδια ερωτήματα. Ας μην ψάξουμε να δούμε αν τελικά δικαιώνεται η θεωρία των δύο άκρων. Ας πούμε απλά ότι γεννήθηκε η θεωρία των δύο Παρασκευόπουλων. Ίσως όμως καταρριφθεί και αυτή η θεωρία. Ποτέ δεν ξέρεις πόσο θα σωφρονιστεί η Χ.Α και τι είδους σχέσεις θα αναπτύξει, υπόγειες ή εμφανείς με τον ΣΥΡΙΖΑ. 

Η Ευρώπη πρέπει άμεσα να αφήσει την επιλογή πλεύσης στην ήσυχη πλευρά του ποταμού και να εμπνεύσει νέα οράματα με μεγάλες και ριζικές μεταβολές. Κοινή εθνική άμυνα, κοινή οικονομική πολιτική ή ακόμα και διευθέτηση των χρεών των κρατών μελών μέσα από διεθνή συλλογική συνδιάσκεψη θα σηματοδοτούσαν μια νέα αρχή. Ένα νέο όραμα.

Κάποια στιγμή, στο εγγύς μέλλον, ο πρωθυπουργός θα ξεκινήσει μια ιστορική ομιλία, ή έτσι τουλάχιστον θα την παρουσιάσει «Φίλοι, σύντροφοι και συμπολίτες… το χρέος μειώθηκε 5, 10 ή 15 μονάδες». Χαράς ευαγγέλια. Ο Αλέξης Τσίπρας με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο θα καταφέρει για λίγες μέρες να μετενσαρκώσει μια τεχνική απόφαση των εταίρων μας σε αφήγημα επικράτησης Βυζαντινού Αυτοκράτορα επί Ούννων πολιορκητών. Όμως ο λυτρωτής, ο χρεοκτόνος σύντομα θα πρέπει να αντιμετωπίσει το παραληρούν πλήθος. Μην τάξεις στον Άγιο κερί και στο παιδί κουλούρι λένε

Η ανάπτυξη δεν είναι μια θεόσταλτη ανασύνθεση των αριθμών. Είναι ένα φρένο στην κατηφόρα. Είναι η έξοδος από το τέλμα. Το Μπατακλάν θα γεμίσει πάλι μουσική και χαρούμενα πρόσωπα. Η Σταδίου, από την άλλη, εδώ και αρκετά χρόνια σφύζει από μελαγχολία. 

Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι και επισήμως ο 45ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Χωρίς πρόγραμμα, με λαϊκιστικό λόγο, ξενοφοβικός, με αντισυστημικές φραστικές επιθέσεις εναντίον όλων, προκλητικός και σφόδρα εριστικός. Γιατί κέρδισε – ή, αν θέλετε, γιατί έχασε η Κλίντον;

Μόλις η Όλγα Γεροβασίλη ολοκλήρωσε την ανάγνωση του καταλόγου του νέου υπουργικού σχήματος, μετά από μονόλεπτη παύση επιβεβαίωσης ό,τι δεν έχει ξεχάσει κανέναν, ένας μεγάλος αναστεναγμός ανακούφισης κάλυψε τον πλανήτη σαν να βρυχήθηκαν συντονισμένα όλες οι γήινες αρκούδες. Ήταν το “ουφ” του απανταχού Ελληνισμού. Από το Λονδίνο ίσα με την Καμπέρα της μακρινής Αυστραλίας ο απόδημος ελληνισμός γλίτωσε το “ΕΝΦΙΑ εξωτερικού”, με τον οποίο εδώ και χρόνια τους απειλούσε ο Τρύφων Αλεξιάδης. Ο Αλεξιάδης, ο άνθρωπος που θέλησε να φορολογήσει τα σπίτια των Ελλήνων στο Γιοχάνεσμπουργκ και στην Οτάβα, ανακόπηκε στους σχεδιασμούς του, κατά πάσα πιθανότητα από σκοτεινούς κύκλους της ομάδας Ε που προστατεύουν τον υπέροχο λαό μας ανά την Οικουμένη.

Στη χθεσινή διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής, ΠΑΣΟΚ και ΠΟΤΑΜΙ ψήφισαν την βελτιωμένη (;) πρόταση Βούτση για συγκρότηση του ΕΣΡ. ΠΑΣΟΚ και ΠΟΤΑΜΙ συνέπραξαν με τον ΣΥΡΙΖΑ. Η φράση θα μπορούσε να τεθεί εντός εισαγωγικών και να γίνει τίτλος στα βιβλία της πολιτικής ιστορίας που θα γραφτεί από δω και μπρος. Καλύτερα όμως να τεθεί σε ένα κάδρο και να καρφωθεί στον τοίχο. Να κοιτάμε όλοι αυτό τον ουρανοκατέβατο “ΠΑΣΟΚ και ΠΟΤΑΜΙ συνέπραξαν με τον ΣΥΡΙΖΑ” σαν πίνακα αφηρημένης τέχνης, το εντελώς αντίθετο δηλαδή της πολιτικής τέχνης, της τέχνης του εφικτού. Να θαυμάζουμε την στροφή στη συριζοποίηση σαν ακατανόητο ή εντελώς στερούμενο νοήματος, α-νόητο, γυμνά επιβλητικό μετα-πολιτικό γεγονός.

To Συμβούλιο της Επικρατείας, τελικά, αποφαίνεται: ανήκομεν εις την Δύσιν. Ο κατήφορος της χώρας σε ένα τοπίο γενικευμένης λογοκρισίας ανεκόπη. Οι προσπάθειες χειραγώγησης της δικαιοσύνης έπεσαν στο κενό. Η παραμορφωτική πολιτική ανάγνωση του Συντάγματος μέσα από κομματικά γυαλιά περιθωριοποιήθηκε και αποκρούστηκε καταλλήλως. Το δημόσιο συμφέρον της Ελλάδας ήταν, είναι και θα είναι να παραμείνει μια χώρα ελευθερίας, σταθερά προσανατολισμένη στις ευρωπαϊκές αξίες.