Μαρίλια Παπαθανασίου

Μαρίλια Παπαθανασίου

Δημοσιογράφος. Έχει εργαστεί στο Βήμα και στην Καθημερινή. Μέλος της συντακτικής ομάδας του Books' Journal.

Το Βλέποντας με τις Αισθήσεις, Εργαστήριο / Πολυαισθητικών Αφηγήσεων είναι το εκπαιδευτικό πρόγραμμα του Μουσείου Μπενάκη που απευθύνεται σε ανθρώπους με προβλήματα όρασης και τυφλότητας, το οποίο μπορεί να παρακολουθήσει και το ευρύ κοινό. Στο πλαίσιο αυτού του προγράμματος επελέγη να παρουσιαστεί το έργο του Καρυωτάκη και της Πολυδούρη. 

Ανέκαθεν, σε αντίθεση με τη γνήσια ελληνική μιζέρια, ο Λουκιανός Κηλαηδόνης υμνούσε τη χαρά της ζωής. Συνυφασμένης με νοσταλγία, γιατί όχι και με θλίψη, αλλά πάντως χαρά.

Είναι ο Μπομπ Ντύλαν ποιητής; Ένα ανούσιο ερώτημα που μετατόπισε τη συζήτηση επί της ουσίας για την απονομή του φετινού Νόμπελ λογοτεχνίας. Αναδημοσίευση από το Books' Journal 71, Νοέμβριος 2016. [ΤΒJ]

Νόμπελ Λογοτεχνίας 2016, ο Μπομπ Ντύλαν, και ως είθισται το κοινό διχάζεται. Δεν είναι η πρώτη φορά. Ο Ντύλαν ανέκαθεν ήταν ο καλλιτέχνης που επέτρεπε τις ταυτίσεις μαζί του, άρα και τις απογοητεύσεις όταν εκείνος προχωρούσε αλλά οι ταυτισμένοι μαζί του κολλούσαν στο τότε. Τη σχέση Ντύλαν και κοινού είχε καταγράψει στο Books' Journal, τχ. 24, Οκτώβριος 2012, η Μαρίλια Παπαθανασίου. Αναδημοσιεύουμε το άρθρο της.

06 Κυρ 2016

Η μωβ βροχή

 

Ποιος ήταν μουσικά ο Πρινς που πέθανε στις 21 Απριλίου 2016. Μια εν θερμώ προσέγγιση ενός φαινομένου, αναδημοσίευση από το Books' Journal 66, Mάιος 2016. 

 

Ο εικαστικός Κώστας Τσόκλης κυκλοφόρησε ένα κείμενο που διεκδικεί ρόλο μανιφέστου και με το οποίο υποδεικνύει στους Έλληνες τι χρειάζεται να κάνουν στη σημερινή καμπή του ελληνικού προβλήματος. Μπράβο του, αλλά μας κούρασαν οι σοφολογιότατοι γέροντες. [ΤΒJ]

Η Κούβα αλλάζει αλλά απέχει πολύ από το να γίνει κανονική δημοκρατία. Και τα βήματα εκδημοκρατισμού που καταγράφονται δεν οφείλονται στους κομμουνιστές που κρατούν το νησί όμηρο του «κλέους» του παρελθόντος και ενός απάνθρωπου καθεστώτος.  Αλλά τότε τι πέτυχε ο πρόεδρος Ομπάμα με το ταξίδι του στην Κούβα;

Patti Smith, Πάτι και Ρόμπερτ, μετάφραση από τα αγγλικά: Αλέξης Καλοφωλιάς, Κέδρος, Αθήνα 2015, 361 σελ.

 

Εκείνη ήρθε από την επαρχία και εργάστηκε για χρόνια σε βιβλιοπωλεία. Εκείνος ήταν ο αγαπημένος της, δέχτηκε να τον συντηρεί επειδή πίστευε ότι μια μέρα το φωτογραφικό του ταλέντο θα αναγνωριστεί. Η σχέση τους ήταν σχέση πίστης και αφοσίωσης, σχέση υπέρτατης αγάπης – που εκφράζεται τόσα χρόνια μετά, στη μαρτυρία της μυθικής πλέον μορφής του ροκ. [ΤΒJ]

José Luis Peixoto, Βιβλίο, μετάφραση από τα πορτογαλικά: Αθηνά Ψυλλιά, Κέδρος, Αθήνα 2015, 294 σελ.

 

Ο Ζοζέ Λουίς Πεϊσότο, εκπρόσωπος της νέας γενιάς των Πορτογάλων συγγραφέων, μας μεταφέρει στην Πορτογαλία μετά τη δικτατορία του Σαλαζάρ και αφηγείται τις δυσκολίες μιας αγροτικής κοινωνίας που πασχίζει να βρει τον εαυτό της. Μέσα από τις ιστορίες του Ιλίντιο και της Αντελαΐντε περιγράφει την επώδυνη εμπειρία της μετανάστευσης και την ελπίδα που μπορεί να δώσει ένα καλό βιβλίο, ανεξαρτήτως εποχής. [TBJ]

Juan Gabriel Vásquez, Οι πληροφοριοδότες, μετάφραση από τα ισπανικά: Αχιλλέας Κυριακίδης, Ίκαρος, Αθήνα 2015, 400 σελ.

 

Το πρότυπο του Χουάν Γκαμπριέλ Βάσκες είναι οι ανοιχτοί ορίζοντες. Αυτοί που ανοίγουν συγγραφείς, Περουβιανοί όπως ο Βάργκας Λιόσα, Αμερικανοί όπως ο Φιλιπ Ροθ, Γάλλοι όπως ο Φλωμπέρ. Που διευρύνονται, όπως μας είπε ο συγγραφέας, από την μουσική των Βρετανών Beatles, του Βέλγου Ζακ Μπρελ και τον Γερμανού Μπαχ. Εκείνος γράφει για την Κολομβία, είναι πολίτης του κόσμου, προτιμά τον Βάργκας Λιόσα από τον Μάρκες και είναι εναργής συνείδηση, πέρα από ταμπέλες και εξιδανικεύσεις. Τον συναντήσαμε στην Αθήνα, όπου βρέθηκε για να παρουσιάσει το βιβλίο του, Οι πληροφοριοδότες.