Κατά την τριήμερη συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων στη Βουλή, στις 5-7 Οκτωβρίου 2015, δεν έγινε καμιά αναφορά στους Ρομά, ούτε από την κυβέρνηση ούτε από την αντιπολίτευση. Κατά σύμπτωση, τις ίδιες ημέρες, στις 5-6 Οκτωβρίου 2015, στη Γενεύη, η Επιτροπή του ΟΗΕ για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα εξέτασε την εφαρμογή από την Ελλάδα του αντίστοιχου Διεθνούς Συμφώνου.

Τι ζητά ο Πούτιν στη Συρία; Ποια είναι τα γεωπολιτικά συμφέροντα των Ρώσων στην περιοχή και πόσες πιθανότητες έχουν να τα πετύχουν; Κατάφερε ο Πούτιν, βομβαρδίζοντας στόχους του Ισλαμικού Κράτους, να επανεντάξει τη χώρα του στη διεθνή κοινότητα; Τι διακυβεύεται στην πιο ταραγμένη σήμερα περιοχή του πλανήτη;

Ο αυταρχισμός του Ερντογάν, τα γεωπολιτικά παιχνίδια της Τουρκίας, η Συρία, οι Κούρδοι και το Ισλαμικό Κράτος. Αυτά τα συστατικά καθορίζουν το σκηνικό στη σύγχρονη Τουρκία, που μοιάζει να έχει εγκαταλείψει οριστικά την ευρωπαϊκή προοπτική. Στη θλιβερή αυτή εξέλιξη, οι Ευρωπαίοι έχουν συμπεριφερθεί σαν κομπάρσοι. Ενώ η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας διαπρέπει στο παιχνίδι της ανυπαρξίας.

Στη γνωστή ταινία The Truman Show ο πρωταγωνιστής παρακολουθείται σε κάθε του βήμα από χιλιάδες κρυμμένες κάμερες και από πολλά εκατομμύρια θεατές χωρίς να το υποψιάζεται. Δεν γνωρίζει ότι καταγράφονται τα πάντα στην καθημερινότητά του, ακόμη και η προσωπική του ζωή. Όλα κυλούν ομαλά κι όλοι οι άνθρωποι είναι χαμογελαστοί, μέσα σε μια σουρεαλιστική τάξη και ασφάλεια. Κατά περίεργο τρόπο, η Βόρεια Κορέα μοιάζει με μια αντεστραμμένη εκδοχή της ταινίας. Με τη διαφορά ότι ένας πρωταγωνιστής παρακολουθεί εκατομμύρια κατοίκους της χώρας και έχει την απόλυτη εξουσία επί της ζωής τους, μέσα σε μια εξ ίσου σουρεαλιστική τάξη. Αναδημοσίευση, με αφορμή την πυρηνική δοκιμή του καθεστώτος Κιμ Γιονγκ Ουν.

Ο τυπογράφος των κομψοτεχνημάτων και εκδότης του Ιδεογράμματος, Χρήστος Δάρρας δεν είναι πια μαζί μας. Πέθανε προχθές, 5 Οκτωβρίου, έπειτα από σύντομη αρρώστια, και κηδεύθηκε χθες, σε στενό οικογενειακό κύκλο, στο νεκροταφείο Βύρωνος, «εν σιωπή», όπως ήταν η επιθυμία του.

Από τον υπουργό Εθνικής Αμύνης Πάνο Καμμένο στον πρόεδρο της δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο και στον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο που σείει απειλητικά τα λάβαρα του Χριστόδουλου εναντίον της Φραγκιάς, ο εθνικός αναδελφισμός αναβιώνει στο ιδεολογικό φόντο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ Νο2. Ή στο ιδεολογικό κενό του.

Ο Πρωθυπουργός κατακεραυνώθηκε από μεγάλο πλήθος του τύπου -εγχώριου και μη- και σχολιαστών -διανοούμενων και μη- για την παρουσία του στο συνέδριο του Clinton Global Initiative, κατά κύριο λόγο σε τρία επίπεδα: (α) στο επίπεδο της δυστοκίας στην έκφρασή του,  (β) στο επίπεδο της προετοιμασίας για το συγκεκριμένο ακροατήριο, και (γ) στο επίπεδο της γνώσης του σε καυτά εθνικά ζητήματα που αφορούν κατά κύριο λόγο στην προσέλκυση επενδύσεων. Θα σταθώ στο πρώτο για να το φωτίσω από μια διαφορετική πλευρά.

Όταν ο Πάνος Καμμένος δίνει ιδεολογικό και αισθητικό περιεχόμενο στη διακυβέρνηση της εποχής του Τρίτου Μνημονίου (ή της Δεύτερης Φοράς Αριστερα).

O κίνδυνος να μείνουν μετέωρες οι μεταρρυθμίσεις είναι απολύτως υπαρκτός, καθώς το πολιτικό μας σύστημα δεν διαθέτει μια πολιτική ηγεσία ικανή να τις προωθήσει, μια διοικητική μηχανή κατάλληλη να τις εφαρμόσει και ένα κοινωνικό σώμα πρόθυμο να τις υποστηρίξει. Μία άλλη πολιτική ισορροπία είναι απαραίτητη.

Ακόμα και στην περίφημη συνάντησή του με τον αμερικανό πρόεδρο Κλίντον, ο έλληνας πρωθυπουργός έκανε λόγο για τη δρομολόγηση μείωσης του ελληνικού χρέους. Υπάρχει, όντως, πιθανότητα ελάφρυνσης του χρέους; Υπό ποίες προϋποθέσεις; Πότε θα μπορούσε να γίνει μια τέτοια ελάφρυνση; Και γιατί το θέμα του χρέους δεν σηκώνει α λα καρτ ερμηνείες και διακηρύξεις σε προεκλογικούς τόνους; Άλλωστε, οι εκλογές τελείωσαν.