VI. 22/3/2020. Χαρούμενες φωνές, μουσικές, γέλια, κραυγές ευφροσύνης ακούγονται, απέναντι από το μικρό πάρκο, το Άλσος Πολυγώνου, που ανήκει στη δικαιοδοσία του Δήμου Αθηναίων. Είναι 8 το απόγευμα, Σάββατο 21/3.

V. 21/3/2020. Τον έριξαν οι Αμερικάνοι γιατί δεν τους βγαίνει ο εμπορικός πόλεμος, τον έριξαν οι Κινέζοι κι έφαγαν και κάποιους δικούς τους για ξεκάρφωμα. Τον έριξαν οι Εγγλέζοι, δεν παίρνουν μέτρα γιατί έχουν το εμβόλιο. Δεν σου τα ’λεγα εγώ, να, οι Αμερικάνοι βρήκαν το εμβόλιο, σιγά – το είχαν… (Περίεργο, συνειδητοποιώ ότι δεν άκουσα ακόμη τίποτα για Εβραίους!) Τον έριξαν… κάποιοι, πού να ξέρω εγώ τα σκοτεινά κέντρα, τόσους αιώνες έτρωγαν νυχτερίδες οι Κινέζοι και κανείς δεν έπαθε τίποτε.

IV. 20/3/2020. Από μέλη της επιστημονικής κοινότητας αλλά και από απλούς πολίτες -οι οποίοι σημειωτέον δείχνουν εκπληκτική εμπιστοσύνη στη γενική στρατηγική αντιμετώπισης της επιδημίας, ιδιαίτερα στις συγκεκριμένες υγειονομικές αρχές και στον καθηγητή Σωτήρη Τσιόδρα- η μόνη κριτική που έχει γίνει αφορά τη μη γενικευμένη προσυμπτωματική ανίχνευση (Screening) στην κοινότητα, κατά το υπόδειγμα της Νότιας Κορέας. Το επιχείρημα είναι ότι θα εντοπισθούν πρόωρα και έγκαιρα οι προσβεβλημένοι και θα μπουν σε καραντίνα. Ο κ. Τσιόδρας απάντησε στην προχθεσινή του ενημέρωση. Νομίζω ότι μερικές σκέψεις γύρω από το θέμα μπορούν να γίνουν:

ΙΙΙ. 19/3/2020. Τη μόνη έξοδο από το σπίτι που είχα διατηρήσει ήταν η βόλτα στο απέναντι πάρκο με το σκύλο μου τον Νάιτ το ξημέρωμα, 6.15 με 7.15. Σήμερα όμως ο σκύλος έκανε κάτι περίεργο. Βρήκε ανθρώπινα κόπρανα σχετικά πρόσφατα (το πάρκο χρησιμοποιείται μαζικά από τους οδηγούς ταξί ως υπαίθριο WC) και πριν προλάβω ν’ αντιδράσω κυλίστηκε επάνω τους, όπως κάνουν χαρούμενοι έφηβοι την άνοιξη όταν βρεθούν σε χωράφι με μαργαρίτες. Ευτυχώς φορούσα γάντια μιας χρήσης και τον έδεσα και τον οδήγησα σπίτι. Στην αυλή έγινε με το λάστιχο και το βετέξ το πρώτο καθάρισμά του και μετά ολικό μπάνιο με ζεστό νερό. Ακολούθησε και απολύμανση.

ΙΙ. 18/3/2020. Η πληγωμένη από τη δεκάχρονη κρίση χώρα μας μπήκε σε μια καινούργια απρόβλεπτη και βαριά περιπέτεια. Η εξέλιξη της οποίας θα είναι από πολλές πλευρές άσχημη, αλλά το πόσο άσχημη θα εξαρτηθεί από εμάς τους πολίτες, ως οργανωμένη κοινωνία αλλά και από τον καθένα μας ατομικά. Η νηφαλιότητα, η τήρηση των κανόνων, η κριτική αποδοχή των αποφάσεων των αρχών αλλά και η αλληλεγγύη θα είναι οι παράμετροι που θα παίξουν ρόλο με δεδομένο το τεχνολογικό επίπεδο των υποδομών και τη δυνατότητα του υγειονομικού δυναμικού της χώρας.

Ι. 17/3/2020. Η ανακοίνωση της πολιτικής του Ηνωμένου Βασιλείου για την άμυνα απέναντι στον κορωνοϊό έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία. Πολλοί σκέφτηκαν ότι ο Τζόνσον είναι άκαρδος, αναίσθητος, τρελός, νεοφιλελεύθερος κλπ. Πριν κάνουμε όμως χαρακτηρισμούς ας θέσουμε ένα κρίσιμο ερώτημα. Αποτελεί η αντίληψή του εκδοχή ορθολογικής αντιμετώπισης της καταστροφικής απειλής; Η ιστορία θ’ απαντήσει σ’ αυτό το ερώτημα, κάποιες σκέψεις όμως μπορούν να γίνουν ή ν’ αναπαραχθούν αντιμαχίες γύρω από το ζήτημα. Θα μας βοηθήσουν επίσης να ξεκαθαρίσουμε ποια ακριβώς είναι η στρατηγική που ακολουθεί η χώρα μας , μαζί με όλες τις άλλες και τον ΠΟΥ.

Όταν μία υπηρεσία υγείας λειτουργεί πέραν των συνήθων δυνατοτήτων της είναι υποχρεωμένη να κάνει διαλογή. Ωραία λέξη με τρομακτικό περιεχόμενο. Σημαίνει ότι είναι υποχρεωμένη ν’ αφήσει περιπτώσεις εκτός φροντίδας, που τις χαρακτηρίζει (ανεξάρτητα από την αυθαιρεσία που περιέχει η διαδικασία αυτή), «απελπισμένες», για να επικεντρωθεί σε εκείνες που είναι περισσότερο ελπιδοφόρες, ειδάλλως θα καταρρεύσει.

Με την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου της 2/3/2020, η κυβέρνηση αποφάσισε μονομερώς την αναστολή του καθεστώτος της διεθνούς προστασίας των προσφύγων (και τη συνακόλουθη επαναπροώθησή τους στις χώρες προέλευσης ή καταγωγής τους). Έπραξε σωστά; Όχι, διότι έτσι παραβιάζονται θεμελιώδεις κανόνες του διεθνούς δικαίου και διεθνείς συμβάσεις.

Eίδα το περίφημο video του Mikeius που τιτλοφορείται “Ο ευγενής άγριος και η βία της αναρχίας”. Δεν έχω παρακολουθήσει το σύνολο των συζητήσεων, αλλά η αίσθησή μου είναι ότι έχει προκύψει ένα έντονα heated debate.

Μια παρέμβαση στη συζήτηση για την Ομόνοια. Με αφορμή τη νοσταλγία που υποκίνησε το νέο σιντριβάνι, το οποίο ανακαλεί μνήμες της μεταπολεμικής Ελλάδας. Γράφει ο Ανδρέας Πανταζόπουλος.