ΧΧΙΙ. 13/4/2020. Τελικά παρά τις ψυχολογικές και πνευματικές μου παρεκκλίσεις διάκειμαι κλεισμένος στο σπίτι, πειθαρχώντας στην, εξ αντικειμένου, μόνη άμυνα, ώστε όλα αυτά να μην με οδηγήσουν σε κάποια επιγραφή με τις λέξεις «ενθάδε κείται».

XXI. 12/4/2020. Πριν από μερικά χρόνια άρχισα να πηγαίνω στο παζάρι του Ελαιώνα. Στην αρχή μάζευα μόνο βιβλία, αργότερα και αντικείμενα και τα τελευταία δύο χρόνια επιστολές. Σ’ αυτή τη διαδικασία ήρθα σε επαφή με τους Ρομά. Τους παρατηρούσα και μερικές απόψεις κλισέ που είχα γι’ αυτούς άλλαξαν.

XX. 11/4/2020. Σε διάφορα σημειώματα του ημερολογίου έγραψα για την αδυναμία της ιατρικής ν’ απαντήσει στην επιδημία με ικανοποιητικό τρόπο, γι’ αυτό και χρειάστηκε να καταφύγει στην πανάρχαια πρακτική της καραντίνας, με όλες τις πολλαπλές συνέπειες. Φυσικά με αυτό δεν θέλω να πω ότι τίποτε δεν άλλαξε, ότι δεν υπήρξαν σημαντικές επιστημονικές και κλινικές κατακτήσεις. Οι επιδημίες είναι κυρίως αντικείμενο της δημόσιας υγείας. Την κλινική πρακτική σωστότερο θα ήταν να την κρίνουμε από άλλες δραστηριότητες, για παράδειγμα πόσο επαρκώς αντιμετωπίζει το δύσκολο πρόβλημα των τοκετών από γυναίκες μολυσμένες με τον κορωνοϊό.

ΙΧ. 10/4/2020. Τι λάθη έγιναν; Ποιες παράμετροι δεν λήφθηκαν υπόψη και χρειάστηκε να πληρώσει η ανθρωπότητα τόσο βαρύ φόρο σε ανθρώπινες ζωές, σε ευμάρεια, σε βεβαιότητα. Τι έφταιξε; O προηγμένος τεχνολογικά κόσμος μας ζητά απαντήσεις.

XVIII. 9/4/2020. Μου είναι πλήρως κατανοητό ότι μπορεί ένας ιός το γονιδίωμα του οποίου μεταλλάχθηκε και αναδομήθηκε –πράγμα που συμβαίνει συνεχώς– να έτυχε να ταιριάζει με κάποια κύτταρα, που –τι ατυχία!– ανήκαν σε ανθρώπους. Αν ήταν κύτταρα ενός είδους φιδιού ούτε που θα το παίρναμε είδηση.

H συζητηση για το κορωνοομόλογο γίνεται, ακόμα μια φορά, απολίτικα. Δεν είναι εκείνοι που το θέλουν οι «καλοί», ούτε είναι «κακοί» αυτοί που δεν το θέλουν. Η διαπραγμάτευση στο Eurogroup με απλά λόγια.

Μία από τις φοβερές προειδοποιήσεις που προκύπτουν από το έργο της Χάννα Άρεντ είναι ότι και μετά την πτώση των ολοκληρωτικών καθεστώτων, επιβιώνει το «ήθος» του ολοκληρωτισμού. Κορυφαία εκδήλωση του οποίου είναι η περιφρόνηση της πραγματικότητας και η υποκατάστασή της από μία επινοημένη και παραληρηματική πραγματικότητα, μέσα στην οποία έχει καταργηθεί κάθε διαφορά αλήθειας - ψέματος.

XVII. 8/4/2020. Στη μακρά αναμονή για το σουπερμάρκετ η υπενθύμιση της ανάλογης αναμονής, παλιά, για σινεμά. Και η ανάμνηση από το μακρινό 1964 της προβολής του Ηλίθιου, μιας σοβιετικής ταινίας στηριγμένης στο κείμενο του Ντοστογιέφσκι, στο Κολοσσαίον της Κυψέλης. 

ΧVI. 7/4/2020. Ο διπλασιασμός των κρουσμάτων κάθε δύο μέρες θεωρείται ρυθμός ο οποίος δημιουργεί τέτοια πίεση που είναι αδύνατο να την αντέξει το οποιοδήποτε σύστημα υγείας. Πώς ανταποκρίνονται σε αυτόν διάφορες χώρες και τι συμπεράσματα βγαίνουν;

Ας καλλιεργήσουμε τις (διάφορες) πνευματικές (σύμφωνα με τον παραπάνω ορισμό) εκδοχές του ιουδαιοχριστιανισμού, ο καθένας τη δική του και όλοι μαζί. Ο καθένας διανύοντας το δρόμο του, δίπλα στους άλλους, αγκαλιά με τους άλλους. Είναι ο μόνος τρόπος, που είναι ταυτόχρονα τόσοι πολλοί τρόποι. Πις, λοβ εντ γιούνιτι.