Δέκα ερωτήσεις για τους λεγόμενους «γεφυροποιούς», σχετικές με τις ολέθριες συνέπειες μιας καταστροφικής πολιτικής που έχει την υπογραφή του ΣΥΡΙΖΑ.

Τόσο η έννοια των ψευδών ειδήσεων (fake news) όσο και αυτή της μετα-αλήθειας (post-truth) συμπυκνώνουν αυτό που ονομάζουμε το πνεύμα των καιρών και ακόμα ακριβέστερα το πνεύμα των ψηφιακών καιρών στους οποίους ζούμε. Οι συζητήσεις και οι αντιπαραθέσεις για τις ψευδείς ειδήσεις και τη μετα- αλήθεια είναι ένα υγιές αντανακλαστικό κοινωνιών που ενδιαφέρονται για την ποιοτική ενημέρωση αλλά και δημόσιο διάλογο στη βάση της συζήτησης πραγματικών γεγονότων και δεδομένων ή τουλάχιστο γεγονότων, πληροφοριών και δεδομένων που δύσκολα μπορούν να τύχουν αμφισβήτησης.

Σήμερα, γινόμαστε μάρτυρες της διάδοσης διαστρεβλωμένων πληροφοριών και της κατανόησης των πολιτικών προβλημάτων μέσα από απλές και συναισθηματικές αφηγήσεις. Η εξέλιξη αυτή διευκολύνει την κατασκευή φερόμενων ως ‘κρυφών αληθειών’ πίσω από την πραγματικότητα. Ενθαρρύνει την πεποίθηση ότι τα γεγονότα δεν θα πρέπει να καθοδηγούν τη γνώση/τις πράξεις των πολιτών. Το επιχείρημα είναι ότι η επιστημονική ή η εμπειρική ‘αλήθεια’ δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη, αλλά να αντιμετωπίζεται, όχι μόνο ως κάτι σχετικό αλλά και ως κάτι εξαρτώμενο από ισχυρά πολιτικά/οικονομικά συμφέροντα.

 

Μια συζήτηση υπό την αιγίδα της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου στην ΕΣΗΕΑ, με θέμα: «Πολιτεία-Εκκλησία: Οι εκκρεμότητες μιας περίπλοκης σχέσης», και οι προβληματισμοί που γεννάει. Υπάρχει όντως μοντέλο διαχωρισμού Κράτους-Εκκλησίας στην Ελλάδα;

Στο πλαίσιο της επιχείρησης «προοδευτικό μέτωπο», οι συμμετέχοντες στη «Γέφυρα», ανέλαβαν να εξωραϊσουν, ως υπεργολάβοι του ΣΥΡΙΖΑ, το κυνικό και αντιδημοκρατικό πρόσωπο της εξουσίας. Ώστε να δώσουν στον κυβερνητικό κυνισμό «ανθρώπινο πρόσωπο». Κάτι σαν μάσκα, για να ξεγελάει τα θύματα. Είναι αυτό που κατάλαβαν, πρώτοι απ’ όλους, οι γελοιογράφοι.

Aυτό το μάγμα ακροδεξιών και παλαιοπασόκων που ο ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποιεί για την κοινοβουλευτική του επιβίωση δεν κάνει από μόνο του «προοδευτικό μέτωπο». Χρειάζεται –για «ξεκάρφωμα»– και η αριστερή φενάκη. Γι’ αυτό, καλούν τώρα και αριστερούς, να γίνουν «συνοδοιπόροι» της κυρίας Μεγαλοοικονόμου.

Η συγγραφέας Νίκη Αναστασέα πέθανε στις 12 Φεβρουαρίου, σε ηλικία 72 χρόνων. Από το μυθιστόρημα Αυτή η αργή μέρα προχωρούσε (Πόλις, 1997, β' έκδ. Κέδρος 2007) έως την Ιστορία ενός δικού μας ανθρώπου (Καστανιώτη, 2015), τα έργα της ήταν γοητευτικά αλλά όχι εύκολα, κείμενα που αναμετριούνταν ταυτόχρονα με την εποχή μας αλλά και με παλιότερα εξίσου αγαπημένα αναγνώσματα - τα κείμενα του Ντοστογιέφσκι ή του Τόμας Μαν. Το σημείωμα που ακολουθεί, ωστόσο, κάνει μνεία στην παλιά, τη μυητική ενασχόλησή της με το βιβλίο: το επάγγελμα της βιβλιοπώλη, που τίμησε όταν εργαζόταν στην Πολιτεία. [ΤΒJ]

Η καταδίκη του μητροπολίτη Αιγιαλείας Αμβρόσιου, απόφαση σταθμός για την εξέλιξη των πολιτισμικών πολέμων στην Ελλάδα

Μια επίκριση στην κυβέρνηση για τη συμφωνία των Πρεσπών και τις εξελίξεις από τους καθηγητές της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Παναγιώτη Γκλαβίνη και Ιωάννη Στεφανίδη

 Η τρομοκρατία σήμερα στρατολογεί από μία ευρύτερη και ετερόκλητη ριζοσπαστικοποιημένη βάση. Το κράτος πρέπει να κάνει δύο απλά πράγματα: α) να τιμήσει τα θύματα και β) να συντρίψει πολιτικά την τρομοκρατία.