Άχαρη η ώρα κι αχάριστη η μνήμη… Στην ίδια εκκλησία, που ακούσαμε την εξόδιο του Πέτια, σε ξεπροβοδίσαμε κι εσένα…

Ιδεολόγος αριστερός στα νιάτα του, μετά τον πόλεμο έζησε στο πετσί του τον αυταρχικό κομμουνισμό, στην Τσεχοσλοβακία. Κι όταν, μετά την κατάπνιξη της Άνοιξης της Πράγας, κατάφερε να διαφύγει στη Γαλλία, όπου ακολούθησε πανεπιστημιακή καριέρα στη Λιλ, αφιέρωσε στη ζωή του στον αγώνα κατά τον καθεστώτων που έκαναν σημαία τον αυταρχισμό και την ανελευθερία. Αριστερός δημοκράτης αντικομμουνιστής, ο Ήλιος Γιαννακάκης, που πέθανε πριν από μερικές μέρες, ήταν ένα πρότυπο μαχητικού διανοούμενου που, έστω και εκ των υστέρων, οι κοινωνίας μας χρειάζονται να το ξαναανακαλύψουν.

Ο Τσίπρας δεν έλεγε τόσον καιρό, όπου βρεθεί, ότι έχουμε εκπληρώσει όλες τις υποχρεώσεις μας που απορρέουν από το μνημόνιο και είναι σειρά των δανειστών τώρα να τηρήσουν τα συμφωνηθέντα; Κι έρχεται σήμερα ο Τσακαλώτος (σύμφωνα με αποκάλυψη του πρακτορείου Bloomberg) να μας πει ότι δεν έχουμε εκπληρώσει παρά μόνο το 30% των υποχρεώσεών μας;

Ο μανιχαϊσμός αποτελεί μία από τις πιο ισχυρές παθογένειες της πολιτικής ζωής. Η φιλοσοφία του εδράζεται στη λογική της ύπαρξης δύο εκδοχών, του καλού και του κακού, του δίκαιου και του άδικου, αποκλείοντας οτιδήποτε άλλο. Έτσι στην Κύπρο έχει διαμορφωθεί ένα διχαστικό κλίμα, το οποίο αντιστρατεύεται την επίλυση του εθνικού προβλήματος. Τα όσα δήλωσε τις προάλλες ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β’ στην εκδήλωση για τον Μακάριο, παρουσία των Προέδρων της Κυπριακής και Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Αναστασιάδη και Παυλόπουλου, είναι αποκαλυπτικά. Υποστηρίζοντας ότι μια «κακή λύση θα φέρει συμφορές στον κυπριακό λαό», εμφανίστηκε υπέρμαχος της μη λύσης.

O Άρειος Πάγος λέει όχι στην έκδοση των Τούρκων αξιωματικών. Και των οκτώ. Η απόφαση συνοδεύεται από την άμεση αποφυλάκισή τους. Οι πολίτες που αγωνίστηκαν για το δημοκρατικό πρόσωπο της Ελλάδας δικαιώθηκαν στον αγώνα τους.

Ζωγράφος, σκηνογράφος και ενδυματολόγος, ο Γιάννης Μιγάδης πέθανε σε ηλικία 90 ετών. Ήταν ο τελευταίος εν ζωή μαθητής του Κωνσταντίνου Παρθένη. Στη συνέχεια, παρουσιάζουμε την πρώτη κριτική που γράφτηκε για την πρώτη του έκθεση από τον Μανόλη Χατζηδάκη και τις απόψεις του καλλιτέχνη, όπως καταγράφηκαν σε συνέντευξή του στα Νέα, το 1974 – εν όψει μιας σημαντικής έκθεσής του, που εγκαινιάστηκε στην γκαλερί Ώρα του Ασαντούρ Μπαχαριάν τον Απρίλιο εκείνης της χρονιάς. Το υλικό αντλήθηκε από το αρχείο του Γιώργου Ζεβελάκη.

Καθώς εμείς ζούμε τις ζωές μας κουβεντιάζοντας πολλά και διάφορα, σημαντικά και ασήμαντα, τις ίδιες ώρες στον Άρειο Πάγο γίνονται οι συσκέψεις των δικαστών που θα κρίνουν την τύχη των Οκτώ Τούρκων Αξιωματικών – που πιθανότατα σημαίνει και τη ζωή τους. Ναι, ακόμη και τώρα, ακριβώς τώρα πιθανότατα, καθώς εγώ γράφω αυτές τις αράδες ή εσείς τις διαβάζετε, κάποιοι αποφασίζουν ανθρώπινες ζωές...

Το ερώτημα του τίτλου είναι ένα ερώτημα που συχνά-πυκνά προβάλλουν οι οπαδοί της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ προκειμένου, δια της εξισώσεως, να δικαιολογήσουν την υποστήριξη τους σε μια ανίκανη, παλαιοκομματικής αντίληψης εξουσία. Η απάντηση στο ερώτημα είναι εύκολη. Ναι, ήταν καλύτεροι. Η τωρινή κυβέρνηση είναι μια σύμμειξη αριστερών εμμονών, ανίκανων και άπειρων διαχειριστών που πλαισιώνονται από εθνολάγνα χερουβείμ δεξιόστροφης ρητορείας. Ένα σουπερμάρκετ ψευδοιδεολογίας με τα χειρότερα υλικά του προηγούμενου συστήματος.

Τι θα ήθελα να ξέρω και τι θα ήθελα να μετρήσει για την τελική απόφαση περί της Νέας Κυπριακής Ομόσπονδης Δημοκρατίας.

Πέτρα στην πέτρα των συμβόλων και των αξιών τους δεν αφήσανε τελικά. Διότι στην πραγματικότητα, δεν είχαν ποτέ τους καμιά αξία. Μόνο σύμβολα με τα οποία ντύνανε την προπαγάνδα τους. Τώρα πέφτουν κι αυτά ένα-ένα, μέχρις ότου μείνουν εντελώς γυμνοί, αγκαλιά με την εξουσία. Τι θα την κάνουν, όμως, να μας λέγανε τουλάχιστον. Για να μάθουμε επιτέλους γιατί κάνανε τόσο σαματά όταν ήταν στην αντιπολίτευση.