Η αποδόμηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη τη δεκαετία του 1980 και η αποκατάστασή του στην κρίση. Ένα κείμενο που δημοσιεύθηκε στο Βooks' Journal, τχ 78, Ιούνιος 2017, και αναδημοσιεύεται σήμερα με αφορμή τη συμπλήρωση τριών χρόνων από το θάνατο του φιλελεύθερου πολιτικού.

Η γνωριμία μου με την Άλκη Ζέη χρονολογείται από το τέλος της δεκαετίας του 1950 – τότε που βρισκόμουν στις πρώτες τάξεις του δημοτικού σχολείου. Το 1957 γνώρισα την οικογένεια της αδελφής της, τη Λενούλα και τον Δημήτρη –στενούς φίλους των γονιών μου–, καθώς και το γιο τους, τον Αλέξη, τον παιδικό μου φίλο. Έμεναν στην οδό Λευκωσίας, στην πλατεία Αμερικής. Τότε πρωτοσυνάντησα την Άλκη όχι ως κοσμαγάπητη συγγραφέα (αυτό ήρθε αργότερα), τότε ήταν απλώς «η αδελφή της Λενούλας». Από τότε, που ήσαν ακόμα μικρά κοριτσάκια, φαίνονταν σαν δίδυμες και όλοι τις αποκαλούσαν «τα Ζεάκια».