Η ιδέα της αυθεντικότητας που προήγαγε ο Χάιντεγκερ είναι ακόμη μια κομβική ιδέα που αξιοποιήθηκε από αντιφιλελεύθερα κινήματα, στα οποία ένας αυθεντικός συλλογικός εαυτός υποτίθεται ότι είναι απελευθερωμένος από την προσέγγιση των αφηρημένων κανόνων του φιλελευθερισμού. Κάθε σύγχρονο εθνικό φασιστικό κίνημα, κάθε σύγχρονο λαϊκιστικό κίνημα των καιρών μας έχει βαθιές ρίζες στο χώμα που προετοίμασε ο Χάιντεγκερ, που έβρισκε αυθεντική ύπαρξη σε μια ιστορική συλλογικότητα η οποία μπορεί να είναι μια εθνική-γλωσσική-φυλετική συλλογικότητα όπως η Γερμανικότητα, ή η Ισλαμική Ούμμα. Η σκέψη του Χάιντεγκερ είναι κεντρική στα νεοναζιστικά κινήματα Jobbik και Χρυσή Αυγή στην Ουγγαρία και στην Ελλάδα, στο νεο-ευρασιανιστικό ναζιστικό κίνημα στην Ρωσία και στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, καθώς και στον ριζοσπαστικό ισλαμισμό γενικότερα. 

Mαρτυρία του Δημήτρη Δασκαλόπουλου για μια ενδιαφέρουσα ιδέα, η οποία, ωστόσο, δεν καρποφόρησε. Απέμειναν όμως φωτογραφίες…[ΤΒJ]

Ένας στίχος του Μανόλη Αναγνωστάκη και δύο φωτογραφίες - από το αρχείο του Γιώργου Ζεβελάκη.

Τέλειωνε το 2016, συγκεκριμένα το πρωί της παραμονής των Χριστουγέννων, όταν η ελληνική σοσιαλδημοκρατία έχασε έναν από τους σταθερότερους πιστούς της: τον Αντώνη Δροσόπουλο.

Ανέκαθεν, σε αντίθεση με τη γνήσια ελληνική μιζέρια, ο Λουκιανός Κηλαηδόνης υμνούσε τη χαρά της ζωής. Συνυφασμένης με νοσταλγία, γιατί όχι και με θλίψη, αλλά πάντως χαρά.

Ιδεολόγος αριστερός στα νιάτα του, μετά τον πόλεμο έζησε στο πετσί του τον αυταρχικό κομμουνισμό, στην Τσεχοσλοβακία. Κι όταν, μετά την κατάπνιξη της Άνοιξης της Πράγας, κατάφερε να διαφύγει στη Γαλλία, όπου ακολούθησε πανεπιστημιακή καριέρα στη Λιλ, αφιέρωσε στη ζωή του στον αγώνα κατά τον καθεστώτων που έκαναν σημαία τον αυταρχισμό και την ανελευθερία. Αριστερός δημοκράτης αντικομμουνιστής, ο Ήλιος Γιαννακάκης, που πέθανε πριν από μερικές μέρες, ήταν ένα πρότυπο μαχητικού διανοούμενου που, έστω και εκ των υστέρων, οι κοινωνίας μας χρειάζονται να το ξαναανακαλύψουν.

Στο ξεκίνημα της δεκαετίας του 1990, ο τότε φίλος μου μου χάρισε μία κασέτα με τραγούδια του Λέοναρντ Κοέν*, όχι επειδή δεν τον ήξερα, αλλά ακριβώς επειδή συμβόλιζε όσα θέλαμε να πιστεύουμε ότι είχαμε κοινά. Νιώθαμε ευαίσθητοι, διαβασμένοι, ψαγμένοι, λίγο εκτός κατεστημένου, λίγο πιο πέρα από τους άλλους. Η σχέση δεν κράτησε, η φιλία επιβίωσε. Το ίδιο και η κασέτα. Την έχω ακούσει αμέτρητες φορές και έχει ταξιδέψει μαζί μου από την Αθήνα σε νησιά, στις Βρυξέλλες, στο Λουξεμβούργο, όπου πλέον αδρανεί επειδή δεν έχω πια κασετόφωνο, αλλά συχνά-πυκνά παίζω τα τραγούδια, με εκείνη τη σειρά, στο YouTube. Φυσικά υπήρχαν κι άλλα τραγούδια του, που δεν βρίσκονταν στην κασέτα αλλά άκουγα και εξακολουθώ να ακούω. Ο Κοέν είχε γίνει ένας από τους δικούς μου ανθρώπους. Από αυτούς που ήρεμα και σταθερά, σε βάθος χρόνου, παραμένουν στο πλάι σου και σκάβουν σιγά-σιγά μέσα σου ένα λαγούμι και βρίσκουν, κάπου στα βάθη, τη θέση τους, από την οποία δεν θα μετακινηθούν ποτέ.

Ζωγράφος, σκηνογράφος και ενδυματολόγος, ο Γιάννης Μιγάδης πέθανε σε ηλικία 90 ετών. Ήταν ο τελευταίος εν ζωή μαθητής του Κωνσταντίνου Παρθένη. Στη συνέχεια, παρουσιάζουμε την πρώτη κριτική που γράφτηκε για την πρώτη του έκθεση από τον Μανόλη Χατζηδάκη και τις απόψεις του καλλιτέχνη, όπως καταγράφηκαν σε συνέντευξή του στα Νέα, το 1974 – εν όψει μιας σημαντικής έκθεσής του, που εγκαινιάστηκε στην γκαλερί Ώρα του Ασαντούρ Μπαχαριάν τον Απρίλιο εκείνης της χρονιάς. Το υλικό αντλήθηκε από το αρχείο του Γιώργου Ζεβελάκη.

Πέθανε σε ηλικία 85 ετών ο διηγηματογράφος-συγγραφέας Χριστόφορος Μηλιώνης. Πολυγραφότατος, με αφηγηματικό λόγο που συνδυάζει στοιχεία της παραδοσιακής και νεωτερικής γραφής, ενώ θεματολογικά κινείται σταθερά γύρω από τον ίδιο άξονα, αποτέλεσμα δημιουργικού συγκερασμού βιωματικών και αυτοβιογραφικών στοιχείων του συγγραφέα με στοιχεία του πολιτικού και κοινωνικού προβληματισμού του.

Είναι ο Μπομπ Ντύλαν ποιητής; Ένα ανούσιο ερώτημα που μετατόπισε τη συζήτηση επί της ουσίας για την απονομή του φετινού Νόμπελ λογοτεχνίας. Αναδημοσίευση από το Books' Journal 71, Νοέμβριος 2016. [ΤΒJ]

Σελίδα 1 από 3