Με αφορμή την επέτειο της γέννησης του Μάνου Χατζιδάκι στις 23 Οκτωβρίου 1925, το books' journal δημοσιεύει ένα δυσεύρετο κείμενό του: την ομιλία του στη δημόσια συζήτηση του Κέντρου Πολιτικής Ερεύνης κι Επιμορφώσεως (από το περιοδικό Προσανατολισμοί 73/1984).

 

Και ενώ το Ισλαμικό Κράτος επιβάλλει τη σαρία στις περιοχές που καταλαμβάνει, η χώρα μας παραμένει το μοναδικό μάλλον ευρωπαϊκό κράτος που ανέχεται την εφαρμογή της σαρίας εντός της επικράτειάς του και συνακόλουθα την καταπίεση που αυτή συνεπάγεται ιδίως για τις γυναίκες μουσουλμανικού θρησκεύματος. Η ανοχή αυτή ισχύει αποκλειστικά και μόνον για την περιοχή της Δυτικής Θράκης. [αναδημοσίευση από τον Books' Journal 37, Σεπτέμβριος 2014).

Ποια πολιτική είναι «προοδευτική» στη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση

 

Aπό τον Π.Κ. Ιωακειμίδη

Η σύγχρονη, έλλογη, δημοκρατική Αριστερά δεν μπορεί παρά να είναι ευρωπαϊκή. Ευρωπαϊκή με τη διττή έννοια: Αφ’ ενός της αταλάντευτης αποδοχής και της προώθησης των «ευρωπαϊκών αξιών», της δημοκρατίας, των ατομικών δικαιωμάτων, του κράτους δικαίου, της ανοχής, της πολυπολιτισμικότητας. Αφ’ ετέρου της ενεργού προσήλωσης στο στόχο της ευρωπαϊκής ενοποίησης, με την οικοδόμηση της Πολιτικής Ένωσης, ως καταληκτικής κατάστασης της διαδικασίας.

Εύκολα υποκύπτει κανείς στον πειρασμό να στριμώξει αυτό τον όρο κάπου στα κείμενά του. Αποτέλεσμα: η «κοινοτοπία του κακού» κατάντησε κλισέ. Αλλά να τη χρησιμοποιεί ως κλισέ και ο καθηγητής Νίκος Μαραντζίδης; (αναδημοσίευση από το Books' Journal, τχ. 47)

Ο λόγος περί του βραβείου απόδοσης έργου της αρχαίας ελληνικής γραμματείας στα νέα ελληνικά. Αν ό,τι διαβάσετε παρακάτω κριθεί βάσιμο (και δεν μπορεί να μην είναι βάσιμο) κάποια όχι ήσσονος σημασίας ερωτήματα απαιτούν επειγόντως απαντήσεις από τον αρμόδιο υπουργό, από την επιτροπή και από την Ακαδημία Αθηνών. [ΤΒJ. Αναδημοσίευση από το τεύχος 47 του Books' Journal, που κυκλοφορεί]

Η τραγική «ανθοπώλης Λούση» που διαθέτει καρδιά όχι μόνον «ιπέροχον», αλλά και με γάμμα στην ορθογραφία της («καρδγιά»), κοσμίως φέρουσα το πάθος και ουκ αγενώς, συναντά πολλά έτη μετά, και αφού έχει εκπέσει πλήρως οικονομικώς και κοινωνικώς, (επιτηδευομένη πλέον, για τα προς το ζην, την  πλανοδία ανθοπώλιδα), τον μοιραίο εραστή της. Αλλά κυρίως συναντά μια τέχνη τα χαρακτηριστικά της οποίας δεν είχαν αρθρωθεί τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες:τα κόμικς[1] Αναδημοσίευση από το Books' Journal 44, Iούνιος 2014.

Στις 15 Ιουλίου 1974 ανατρέπεται ο Μακάριος στην Κύπρο. Καταφέρνει να επιζήσει και να διαφύγει. Ακολουθεί η τουρκική εισβολή στην Κύπρο και η γενική επιστράτευση που αποδεικνύεται φιάσκο. Τα μπακάλικα αδειάζουν από προμήθειες. Όλοι καταλαβαίνουμε ότι πολύ σύντομα κάτι θα συμβεί και στην Ελλάδα. Και πέντε μέρες μετά, ήρθε η Δημοκρατία. Μεταπολίτευση... [Αναδημοσίευση από το Books' Journal #46, Αύγουστος 2014]

Οι τοποθετήσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για την ανάγκη εξόδου της χώρας από το ΝΑΤΟ ή και για την ανάγκη αυτοδιάλυσης της Βορειοατλαντικής συμμαχίας επαναφέρει στο προσκήνιο τις θέσεις του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης για την εξωτερική πολιτική και για την άμυνα. Ας δούμε τι λέει το κόμμα που διεκδικεί, σύντομα μάλιστα, την ανάληψη κρατικής ευθύνης. [αναδημοσίευση από το Books' Journal, τχ 28, Φεβρουάριος 2013]

Δεκαετία του 1950. Το τείχος του μέλλοντός μας, υψωνόταν απειλητικό μπροστά μας και μας έκρυβε τον ορίζοντα. Το μυαλό, για να ξεφύγει από το μελαγχολικό εφηβικό τοπίο, ζητούσε τολμηρά σχέδια, επινοήσεις, κόλπα, τεχνάσματα. Ο Λάκης Σοφιανός σ’ όλα αυτά ήταν μάνα, ο πιο στενός μακρινός μας φίλος.

Ο Χρήστος Τσιόλκας βρέθηκε στην Ελλάδα για να παρουσιάσει το νέο του βιβλίο, Μπαρακούντα, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ωκεανίδα. Νωρίτερα όμως, στις 24/6, μίλησε στο χώρο τέχνης cheapart, καλεσμένος της ομάδας Libby Sacer Foundation. Τι είπε για τα έθνη και τον εθνικισμό.