Η παρούσα εργασία θα εστιάσει στη δεύτερη κίνηση, την επιστροφή στο παρελθόν, σε ένα συγκεκριμένο γεγονός του παρελθόντος, τη δολοφονία της ηθοποιού Ελένης Παπαδάκη, για να εξετάσει πώς την προσλαμβάνουν και την επεξεργάζονται συγγραφείς μέσα σε διαφορετικά πολιτικά και πολιτισμικά συμφραζόμενα. Ένα τόσο περιορισμένο παράδειγμα δεν μπορεί βεβαίως να δώσει συνολικές απαντήσεις για τη διαχείριση της μνήμης του εμφυλίου πολέμου. Μπορεί, όμως, να μας δείξει πώς χρησιμοποιείται από τους συγγραφείς η περίπτωση του θανάτου μιας μείζονος καλλιτέχνιδος και, μέσω της αναγωγής, πώς αντιμετωπίζεται η τέχνη σε συνθήκες πόλωσης. Αναδημοσίευση από το Books' Journal, τχ. 56, Ιούνιος 2015.

Ίσως, τα βιβλία και τα άρθρα του Λουί Αλτουσέρ, καθώς και η αδυναμία του Σλαβόι Ζίζεκ στον Ζακ Λακάν, να εξηγούν τις συχνές αναφορές των κυβερνητικών στελεχών στο όνομα του τελευταίου. Ο Λακάν απολαμβάνει μεγάλη εκτίμηση στον αριστερό χώρο. Αναμενόμενο, αφού πολλά από τα στοιχεία των θεωρητικών κατασκευών που ανέπτυξε χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον από αριστερούς διανοητές.

Το κείμενο που ακολουθεί, δημοσιεύθηκε στιο τχ. 52 του Books' Journal, Φεβρουάριος 2015, στον φάκελο για τον ισλαμοφασισμό και το επεισόδιο Charlie Hebdo. Εκτός των άλλων, είναι μια πολύ κατατοπιστική μαρτυρία για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε η ελληνική κοινωνία το επεισόδιο Σρεμπρένιτσα...

Ο Ρίτσαρντ Ντώκινς συζήτησε με το κοινό της Αθήνας, στις 24 Απριλίου 2015, στον πολυχώρο Hub, σε μια εκδήλωση που συζητήθηκε αρκετά. Τι είπε και γιατί ο λόγος του διάσημου οπαδού του αθεϊσμού είναι πάντα στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος; Αναδημοσίευση από το Books' Journal, τχ. 55, Μάιος 2015.

Εδώ και τέσσερις δεκαετίες, στην πλειονότητά του, ο ελληνικός λαός ήθελε και συνεχίζει να θέλει να ζει μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όχι έξω από αυτήν. Η ζωή έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση, σε οικονομική δυσπραγία και διπλωματική απομόνωση, την ώρα που ανάβουν διαρκώς φωτιές γύρω από την Ελλάδα, στην Ανατολική Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, θα είναι μια κόλαση για εμάς τους Έλληνες. Δεν μας αξίζει αυτό, δεν υπάρχει λαϊκή εντολή για αυτό. Αναδημοσίευση από το Books' Journal, τχ. 56, Ιούνιος 2015, που κυκλοφορεί.   

Η pochette από τον Ζάχο Χατζηφωτίου στον Αλέξη Τσίπρα. Ένα κείμενο για το lifestyle του πρωθυπουργού, σύμφυτο της διγλωσσίας του, στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, που αναδημοσιεύεται από το Books' Journal, τχ. 55, Μάιος 2015.

Οι Financial Times δημοσίευσαν ένα κείμενο με το οποίο κάνοουν αναγωγές στην περίπτωση Τσίπρα-ΣΥΡΙΖΑ με τη συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ (Syriza’s behaviour with Greece’s creditors resembles Bolshevik approach to 1918 peace treaty), που αναγκάστηκαν να υπογράψουν οι υπό τον Λένιν μπολσεβίκοι το 1918*. Με την ευκαιρία, αναδημοσιεύουμε ανάλογο κείμενο που είχε εμφανιστεί στο πρώτο μετεκλογικό τεύχος του Books' Journal.

Υποτίθεται ότι ο φεμινισμός είναι συστατικό στοιχείο της ιδεολογίας και των πολιτικών επιλογών του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί, όμως, το στοιχείο αυτό δεν επιβεβαιώνεται όσο το κόμμα ασκεί κυβερνητική εξουσία; Και τι ακριβώς συμβαίνει; Επικαιροποιημένη αναδημοσίευση από το Books' Journal, τεύχος 55, Mάιος 2015. [TBJ]

Δύο μήνες μετά την άνοδο στην εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε πως το «Πρώτη φορά αριστερά!» είναι στην ουσία «Πρώτη φορά αριστεροακροδεξιά!». Αναδημοσίευση από το Books’ Journal 54, Απριλίου 2015. 

Μια παράλογη υπόθεση ελληνικής παραδοξότητας. ώς ένας ιστορικός αντιμετωπίζει την μήνιν της ελληνικής δικαιοσύνης για τις απόψεις του. Και με ποιο νόμο! (αναδημοσίευση από το Books' Journal 55, Μάιος 2015).