Ποιος είναι ο Βλαντίμιρ Πούτιν, ο άνθρωπος που λατρεύει η νέα κυβέρνηση; Τι κοινό μπορεί να έχει ο νέος υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς, με τον πρόεδρο της Ρωσίας; Αναδημοσίευση από το Books' Journal, τχ. 51, Ιανουάριος 2015.

«Εύχομαι και ελπίζω ότι δεν θα χρειαστεί να καταλάβουμε την αξία της δημοκρατίας όταν θα την έχουμε χάσει…» Αναδημοσίευση από το Books' Journal, τχ. 51, Ιανουάριος 2015, που κυκλοφορεί. 

Πριν από μερικές μέρες, άγνωστοι βεβήλωσαν με ναζιστικά συνθήματα και σύμβολα τάφους και τον περίβολο του εβραϊκού νεκροταφείου της Λάρισας. Είναι η πολλοστή φορά που κάτι τέτοιο συμβαίνει με εβραϊκούς στόχους στην Ελλάδα, και δεν προκαλεί πλέον το ενδιαφέρον των ΜΜΕ. Εν προκειμένω, πάντως, η Ισραηλιτική Κοινότητα Αθηνών εξέφρασε τον αποτροπιασμό της για το συμβάν, που δεν είναι το μόνο. Παρακάτω, αναδημοσιεύουμε πίνακα με καταγγελίες ανάλογων βεβηλώσεων στην Ελλάδα, που μολονότι ερευνήθηκαν από την αστυνομία ή και από τη δικαιοσύνη, ουδεμία απέφερε έστω μία καταδίκη (ο επισυναπτόμενος πίνακας ανήκει στον Βασίλη Τσαρνά,  κείμενο και πίνακας δημοσιεύθηκαν στο Books' Journal τχ. 49, Νοέμβριος 2014).

Το κείμενο που ακολουθεί είχε δημοσιευθεί στο τεύχος 6 του Books' Journal: είχε εξώφυλλο τον Κρίστοφερ Χίτσενς κι ήταν Απρίλιος του 2011, το επεισόδιο της χρεοκοπίας της Ελλάδας, δηλαδή, ήταν σε εξέλιξη και, ενώ σκεπτόμασταν ακόμα χωρίς τις δημιουργημένες ακραίες εντάσεις ποια θα μπορούσε να είναι η πιο επωφελής, η πιο δημιουργική θέση μας στα πράγματα. Της χώρας και της Αριστεράς. Το κείμενο είναι σαφές, ιδιαιτέρως αναλυτικό και, διαβάζοντάς το σήμερα, μπορεί κανείς να καταλάβει τι πήγε στραβά. Το αναδημοσιεύουμε σήμερα για να υπενθυμίσουμε, κυρίως στους επιλήσμονες φίλους, στελέχη και κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους κυρίως της ΔΗΜΑΡ, της "άλλης Αριστεράς" που δεν μπόρεσε να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων, πώς και με ποιους στον στενό και ευρύτερο κύκλο της συζητούσε τότε για την κρίση. Και γιατί, στην πορεία, δεν κατάφερε να ανταποκριθεί ούτε και στοιχειωδώς  στην ανάλυση της πραγματικότητας που η ίδια είχε κάνει, οδηγούμενη στην ανυπαρξία - και στις προσωπικές επιλογές για την πάση θυσία επιβίωση του αρχηγού, ίσως και κάποιων στελεχών. Scripta manent, όμως.

 Οι εξελίξεις στην Αμφίπολη διατηρούν στην επικαιρότητα το κείμενο του συνεργάτη μας, καθηγητή Παναγή Παναγιωτόπουλου, για την ανασκαφή στον τύμβο Καστά - την, κατά τον ορισμό του, «προσωρινή κοινωνιολογία του για ένα ανησυχητικό μνημείο». Αναδημοσίευση από το Books' Journal 48, Οκτώβριος 2014.

Με αφορμή την πρόσφατη βάρβαρη δολοφονία του Ερβέ Γκουρντέλ από οργάνωση-παρακλάδι των ισλαμιστών του λεγόμενου «Ισλαμικού Κράτους», ο Γάλλος φιλόσοφος, πολιτολόγος και ιστορικός των ιδεών Πιέρ-Αντρέ Ταγκιέφ, σε άρθρο του στην γαλλική έκδοση της Le Huffington PostJihadistes: selonlesalter-experts’, lislamophobie explique tout!», 26/9/2014) εξηγεί γιατί η θυματοποιητική πρόσληψη των ισλαμιστών, εκ μέρους ορισμένων αναλυτών (επιστημόνων, δημοσιογράφων, αλλά και πολιτικών), στηριγμένη εν πολλοίς σε μία αριστερή δημαγωγική ισλαμοφιλία, συσκοτίζει επικίνδυνα το νέο τρομακτικό φαινόμενο. (αναδημοσίευση από το Books' Journal, τχ. 48, Οκτώβριος 2014) 

Με αφορμή την επέτειο της γέννησης του Μάνου Χατζιδάκι στις 23 Οκτωβρίου 1925, το books' journal δημοσιεύει ένα δυσεύρετο κείμενό του: την ομιλία του στη δημόσια συζήτηση του Κέντρου Πολιτικής Ερεύνης κι Επιμορφώσεως (από το περιοδικό Προσανατολισμοί 73/1984).

 

Και ενώ το Ισλαμικό Κράτος επιβάλλει τη σαρία στις περιοχές που καταλαμβάνει, η χώρα μας παραμένει το μοναδικό μάλλον ευρωπαϊκό κράτος που ανέχεται την εφαρμογή της σαρίας εντός της επικράτειάς του και συνακόλουθα την καταπίεση που αυτή συνεπάγεται ιδίως για τις γυναίκες μουσουλμανικού θρησκεύματος. Η ανοχή αυτή ισχύει αποκλειστικά και μόνον για την περιοχή της Δυτικής Θράκης. [αναδημοσίευση από τον Books' Journal 37, Σεπτέμβριος 2014).

Ποια πολιτική είναι «προοδευτική» στη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση

 

Aπό τον Π.Κ. Ιωακειμίδη

Η σύγχρονη, έλλογη, δημοκρατική Αριστερά δεν μπορεί παρά να είναι ευρωπαϊκή. Ευρωπαϊκή με τη διττή έννοια: Αφ’ ενός της αταλάντευτης αποδοχής και της προώθησης των «ευρωπαϊκών αξιών», της δημοκρατίας, των ατομικών δικαιωμάτων, του κράτους δικαίου, της ανοχής, της πολυπολιτισμικότητας. Αφ’ ετέρου της ενεργού προσήλωσης στο στόχο της ευρωπαϊκής ενοποίησης, με την οικοδόμηση της Πολιτικής Ένωσης, ως καταληκτικής κατάστασης της διαδικασίας.

Εύκολα υποκύπτει κανείς στον πειρασμό να στριμώξει αυτό τον όρο κάπου στα κείμενά του. Αποτέλεσμα: η «κοινοτοπία του κακού» κατάντησε κλισέ. Αλλά να τη χρησιμοποιεί ως κλισέ και ο καθηγητής Νίκος Μαραντζίδης; (αναδημοσίευση από το Books' Journal, τχ. 47)