Νόμπελ Λογοτεχνίας 2016, ο Μπομπ Ντύλαν, και ως είθισται το κοινό διχάζεται. Δεν είναι η πρώτη φορά. Ο Ντύλαν ανέκαθεν ήταν ο καλλιτέχνης που επέτρεπε τις ταυτίσεις μαζί του, άρα και τις απογοητεύσεις όταν εκείνος προχωρούσε αλλά οι ταυτισμένοι μαζί του κολλούσαν στο τότε. Τη σχέση Ντύλαν και κοινού είχε καταγράψει στο Books' Journal, τχ. 24, Οκτώβριος 2012, η Μαρίλια Παπαθανασίου. Αναδημοσιεύουμε το άρθρο της.

Η υπ' αρ 9/2016 απόφαση του Ειρηνοδικείου Νεάπολης Λασιθίου Κρήτης.

Αριθμ πρωτ.  58/2013 (http://www.ltas.gr/articles_det.asp?artid=346&aid=23)

Με την απόφαση του Ειρηνοδικείου Νεάπολης Λασιθίου Κρήτης 9/2016, απορρίφθηκε αίτηση δύο αιτούντων δημοσίων υπαλλήλων για την υπαγωγή τους στο νόμο για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά. Γιατί η απόφαση, που συνιστά νομολογία, ήταν απολύτως δίκαιη. [TBJ]

Μεταφραστικές και σκηνοθετικές αυθαιρεσίες στα κλασικά κείμενα του αρχαίου δραματολογίου. Ένα κείμενο που αναδημοσιεύεται από το τεύχος 69 του Books' Journal, Σεπτέμβριος 2016, με δυσάρεστη αφορμή την αναγγελία θανάτου του Πήτερ Χωλ, εκ των σπουδαιότερων ανθρώπων του θεάτρου της εποχής μας.

Η αύξηση των ιερατικών σχολείων και πώς διαμορφώνει νέες συνειδήσεις. Ο ρόλος του ιμάμη Φετουλλάχ Γκιουλέν, η εκκλησιαστική εκπαίδευση και η νέα ταυτότητα που διεκδίκησε η Τουρκία ήδη μετά το τέλος της Αραβικής Άνοιξης. Ένα κείμενο που δημοσιεύθηκε στο Books' Journal 31, Μάιος 2013, και θα μπορούσε να βοηθήσει στην κατανόηση όσων συνέβησαν στο μεταξύ αλλά, κυρίως, στην κατανόηση της απόπειρας πραξικοπήματος κατά του προέδρου πλέον Ερντογάν. [ΤΒJ]

Σε ποιον ανήκει σήμερα ο Σαίξπηρ; Αν και η Βρετανία διεκδικεί τον σπουδαίο βάρδο ως ατραξιόν μιας ταυτότητας που όλο και κλείνεται, τα σαιξπηρικά κείμενα –χειραφετημένα, αυτόνομα, απελευθερωμένα από τον «τόπο» και το «χρόνο» του συγγραφέα τους– αποτελούν πολύτιμη πρώτη ύλη, που αποκτά σχήμα και νόημα κυρίως μέσα από τη θεατρική πράξη. Η τάση δεν είναι φυγόκεντρη, αλλά έκκεντρη: ο Σαίξπηρ ταυτίζεται με το σύνολο των πολυπολιτισμικών σκηνικών αναγνώσεων του έργου του, όπως αυτές πραγματώνονται κατά τόπους, ανά την υφήλιο. Αναδημοσίευση από το τεύχος 66 του Books' Journal.

Prince: Ο άνθρωπος που διεκδίκησε την εναλλακτικότητα από την ποπ κουλτούρα. Αναδημοσίευση από το Books' Journal 66, Μάιος 2016.

 

Η μωβ βροχή

19 Ιουν 2016

 

Ποιος ήταν μουσικά ο Πρινς που πέθανε στις 21 Απριλίου 2016. Μια εν θερμώ προσέγγιση ενός φαινομένου, αναδημοσίευση από το Books' Journal 66, Mάιος 2016. 

 

Στις 24 Μαρτίου 2016, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία (ICTY) έκρινε τον πρώτο ηγέτη των Σέρβων της Βοσνίας Ράντοβαν Κάρατζιτς ένοχο για μία κατηγορία για γενοκτονία (στη Σρεμπρένιτσα) και εννέα ακόμη κατηγορίες για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και εγκλήματα πολέμου, στην Γιουγκοσλαβία των ετών 1991-1995. Μετά τις δίκες της Νυρεμβέργης, ο Κάρατζιτς είναι πλέον ο πιο υψηλόβαθμος πολιτικός που καταδικάζεται για γενοκτονία από διεθνές δικαστήριο στην Ευρώπη, και μάλιστα σε έναν πόλεμο που στοίχισε 130.000 ζωές, δημιούργησε πάνω από 3.000.000 πρόσφυγες και κατέστρεψε τις ζωές δεκάδων χιλιάδων βιασμένων γυναικών. Η καταδίκη αυτή σηματοδοτεί το τελευταίο κεφάλαιο σε τρεις αλληλοσυνδεόμενες ιστορίες Ύβρεως και Νέμεσης, στην Ευρώπη του «Ποτέ ξανά», και μάλιστα στο γύρισμα της χιλιετίας. Αναδημοσίευση από το Books' Journal 66, Μάιος 2016, με αφορμή όσα συνέβησαν στο γήπεδο Καραϊσκάκη, κατά τη διάρκεια του αγώνα Ελλάδας - Βοσνίας, όπου μεταξύ άλλων αναρτήθηκε πανώ με τα συνθηματα του σερβικού εθνικισμού κατά της Σρεμπρένιτσα, παρουσία του έλληνα πρωθυπουργού. 

Η οικουμενική ιστορία είναι γεμάτη από πραγματικές, επιτυχημένες ή αποτυχημένες, συνωμοσίες. Η ιστορία των πραγματικών συνωμοσιών είναι αδιαίρετη της πολιτικής ιστορίας.  Αλλά η οικουμενική ιστορία είναι γεμάτη και από φανταστικές συνωμοσίες, που είναι αντικείμενα συλλογικών πίστεων. Πρόγευση από ένα εκτενές δοκίμιο που δημοσιεύεται στη χάρτινη έκδοση του Books' Journal, τεύχος 67, που κυκλοφορεί σε βιβλιοπωλεία και περίπτερα, σε ολόκληρη την Ελλάδα. 

Η έννοια της διαπλοκής υπήρξε από την αρχή ρευστή και μεταλλασσόμενη. Οι κατήγοροι έχουν γίνει κατ’ επανάληψιν κατηγορούμενοι – και τούμπαλιν. Έχει χρησιμοποιηθεί άλλωστε από πολλούς και για πολλούς σκοπούς: πολιτικούς και επιχειρηματικούς. Μια κατηγορία πασπαρτού, η οποία ωστόσο διαχρονικά έχει  αποδειχθεί  εξαιρετικά αποτελεσματική. (Αναδημοσίευση από το Books' Journal 64, Μάρτιος 2016).