Αυτοί που κυβερνάνε διατυμπάνιζαν δεξιά και αριστερά πόσο αντίθετες με την ιδεολογία τους, είναι οι παρελάσεις. Από τη στιγμή που έμπλεξαν τα μπουτάκια τους, όμως, με τον υποστράτηγο της αθλιότητάς τους, λησμόνησαν τα πάντα. Και τις ιδεολογίες και όλες, αυτού του τύπου, τις παρόλες.

Στην γαλλική ξεκαρδιστική κωμωδία του Francis Veber, “Δείπνο ηλιθίων” (Le Dîner de Cons) μια παρέα φίλων οργανώνει κάθε εβδομάδα ένα μάλλον παράξενο παιχνίδι: Ένα διαγωνισμό για το ποιος θα φέρει προσκεκλημένο στο τραπέζι τον πιο ηλίθιο που εν αγνοία του θα διασκεδάσει την ομήγυρη. Ο πρωταθλητής ανοησίας, που γελοιοποιείται χωρίς να το καταλαβαίνει, προσφέρει με την παρουσία του ένα σπαρταριστό θέαμα. Το χαρακτηριστικό της ζώσας ατραξιόν ανοησίας είναι ότι δεν παίρνει χαμπάρι πως βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Γελάει και αυτός με την ψυχή του σαν ο ηλίθιος της παρέας να ήταν κάποιος άλλος.

Αυτές τις μέρες, η πιο σταθερή από τις τρεις εξουσίες, η δικαιοσύνη,  εκμαυλίζεται θεσμικά, με τρόπο πρωτόγνωρο και ταχύτατο. Ο υπουργός Δικαιοσύνης, Νίκος Παρασκευόπουλος, θεωρεί ότι θεράπευσε το Δίκαιο όλη του τη ζωή. Αλλά έμελλε να το συντρίψει στα χέρια του με σαιξπηρικό τρόπο.

Ποιες είναι οι δυνάμεις που, υπό την καθοδήγηση αμερικανών στρατιωτικών, συμμετέχουν στη μάχη της Μοσούλης; Είναι η μάχη που ήδη διεξάγεται με σφοδρότητα ο νυν υπερ πάντων αγών του Ισλαμικού Κράτους; Και ποιες θα είναι οι επιπτώσεις της στο Ιράκ, τη Συρία, την Τουρκία, αλλά και στην Ευρώπη, που ζει στη σκιά του φόβου της ισλαμιστικής τρομοκρατίας;

Στα θερινά σινεμά απολαύσαμε την ταινία του Γούντυ Άλλεν όπου η υψηλή τάξη είχε κυλήσει στο βούρκο της παρανομίας και των εκβιασμών. Λάμψη και διαφθορά μαζί. Café Society την ονομάζουν περιπαιχτικά. Εμείς δυστυχώς εξελληνίζουμε την χολυγουντιανή διαφθορά στις δικές μας αισθητικές προσλαμβάνουσες: Φραπέ society θα την αποκαλούσα.

Η προχθεσινή επαναληπτική ψηφοφορία κατ’ απαίτηση του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος είπε οργίλος στους συνέδρους «Αν καταλαβαίνετε τι ψηφίζετε καλώς. Αλλά αν δεν καταλαβαίνετε, τότε υπάρχει θέμα γιατί ψηφίσατε ενάντια στην εισήγησή μου», δεν είναι ένα τυχαίο και αποσπασματικό ξέσπασμα λόγω της έντασης (;) των εργασιών του συνεδρίου. Είναι η πιο γνήσια έκφραση μιας μακράς παράδοσης της ελληνικής Αριστεράς που έχει τις απαρχές της στη σωτηριολογική περί ηγέτη θεώρηση της Τρίτης Διεθνούς, σύμφωνα με την οποία αυτός και μόνο είναι ο φορέας, κάτοχος και νομέας της μίας και απόλυτης αλήθειας.

 

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος αναφερόμενος στην τροπολογία που κατέθεσε και νύκτωρ απέσυρε ο Υπουργός Επικρατείας για τις τηλεοπτικές άδειες έκανε τη δήλωση που ακολουθεί.

Είναι εντυπωσιακή η εμμονή των εγχώριων διανοούμενων στη χρήση μίας άσκοπα περίπλοκης γλώσσας. Οι Έλληνες σκεπτόμενοι γράφουν δύσθυμα και ταυτόχρονα επιδεικτικά, σε ένα παροξυσμό όπου η πόζα έχει μεγαλύτερη σημασία από το μήνυμα.

Τους πρώτους μήνες μετά την επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιανουαρίου πολλοί υπουργοί και στελέχη του κόμματος δήλωναν με νόημα πως πήρανε την κυβέρνηση αλλά όχι την εξουσία. Ήταν ακόμα αρχή και μας προκαλούσαν μια κάποια εντύπωση τέτοιου είδους δηλώσεις. Τι εννοούσε ο ποιητής; Μια κυβέρνηση εξεδήλωνε την πρόθεσή της να απλώσει τα πλοκάμια της σε κάθε γωνιά του δημόσιου χώρου, να ελέγξει πανοπτικά κάθε λειτουργία της κρατικής δράσης και να έχει καθοριστικό λόγο στην άσκηση οποιασδήποτε αρμοδιότητας. Επρόκειτο για μια ανενδοίαστη ομολογία πως οι νεοεκλεγέντες στοχεύουν να καταχραστούν την κυβερνητική τους θέση για να επιτύχουν έναν τρομακτικό συντονισμό της κοινωνίας με το κόμμα.

Ο ΟΑΣΘ είναι το μετεμφυλιακό άγος της πόλης και θα το κουβαλάει, για πολλά χρόνια, ακόμη πάνω της και εναντίον των συμφερόντων των πολιτών της (αλλά και όλων των φορολογούμενων του ελληνικού κράτους) εάν δεν υπάρξουν πρωτοβουλίες συντονισμένες και, παράλληλα, πολιτική βούληση, για λύση βιώσιμη και σταθερή.