Έχουν άραγε τα κόμματα θέσεις για τα δικαιώματα των πάσης φύσεως μειονοτήτων; Ακόμα κι αν έχουν, είτε τις κρατάνε μυστικές είτε τις λένε ψιθυριστά... [TBJ]

Η Ελλάδα βρίσκεται σε μία κρίσιμη καμπή της σύγχρονης ιστορίας της. Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που η χώρα, ως άλλος Σίσυφος, βρέθηκε να κουβαλά στις πλάτες της δυσβάστακτο φορτίο. Ωστόσο, ακόμη και τις μαρτυρικές και καταστροφικές εποχές του περασμένου αιώνα διαδέχονταν μακρές περίοδοι οικονομικής ανάπτυξης και κοινωνικής ευημερίας. Τούτη όμως τη φορά, η αδιάκοπη ιστορική εναλλαγή προόδου και υστέρησης μοιάζει να έχει διακοπεί. Και ο Σίσυφος,  κατάκοπος και εξαντλημένος, δείχνει καθηλωμένος και ανήμπορος να ανέλθει το βουνό που ορθώνεται μπροστά του. Επειδή απουσιάζουν όλες εκείνες οι αναγκαίες πολιτικές και πνευματικές προϋποθέσεις για την ανάταξη της οικονομίας και της κοινωνίας.

 

Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ παρελαύνουν στα μέσα ενημέρωσης με περισσή αυτοπεποίθηση για την επερχόμενη διαπραγμάτευση με τους Ευρωπαίους εταίρους μας. Όταν έρχεται η ώρα της δύσκολης δημοσιογραφικής ερώτησης για το πλάνο σε περίπτωση αποτυχίας των διαπραγματεύσεων, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ διαβεβαιώνουν τους παρευρισκόμενους και τον ελληνικό λαό ότι δεν υπάρχει περίπτωση οι Ευρωπαίοι να πουν όχι στις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

Μια διδακτική παραβολή με έναν φτωχό, 500 το μήνα που έγιναν 500 εκατομμύρια κι ένα ελικόπτερο. [ΤΒJ]

Δεν απάντησε σε ερωτήσεις για δικαιώματα μειονοτήτων ο Αλέξης Τσίπρας. Δείχνει κάτι;

Απάντηση στην ανοιχτή επιστολή του κ. Aλέξη Τσίπρα στους Γερμανούς

 

Επειδή δεν καλοκαταλαβαίνω τις εμβριθείς αναλύσεις των καθηγητών οικονομίας του ΣΥΡΙΖΑ, όπως οι περισσότεροι από τους συμπατριώτες μας, οι καλοί συνάδελφοι μπορούν να μας αποδείξουν την ορθότητα των αναλύσεών τους με ένα απλό και απολύτως κατανοητό παράδειγμα. Στην πανεπιστημιακή πρακτική, άλλωστε, κυριαρχεί η διά του παραδείγματος διδασκαλία. Τις ατομικές τους οικονομίες, που όλοι τους έχουν τοποθετήσει στο εξωτερικό, ας τις μεταφέρουν με δημόσια δήλωσή τους στο εσωτερικό και τότε δεν θα έχω καμιά, μα καμιά, αμφιβολία ή φόβο για την ορθότητα των αναλύσεών τους

 

Δυο προσωπικότητες, τα δυο μεγάλα κόμματα, ο ίδιος συμβολισμός. Είτε από ιδεοληψία είτε από υπολογισμό, οι δύο πρυτάνεις, και τα κόμματά τους, είναι τα σύμβολα μιας Ελλάδας αδιάφορης για τη θέση της στον σύγχρονο κόσμο. Μιας ακυβέρνητης πολιτείας.

Ο Χρήστος Παπανίκος σχολιάζει τον τρόπο με τον οποίο διεξάγεται ο διάλογος στην Ελλάδα, ακόμα και με αφορμή την υερπασπιση του δημόσιου διαλόγου. 

Τα ξενοφοβικά ψεύδη του Έλληνα πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά και μια έκθεση του επιτρόπου Ανθρώπινων Δικαιωμάτων που πολλοί κάνουν προσπάθεια να την κρύψουν κάτω απ' το χαλί. [ΤΒJ]