Ηττάται η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία γιατί δεν είναι επαρκώς αριστερή; Όπως κάποιοι στα καθ’ ημάς, καταλαβαίνουν τι είναι αριστερό; Η υπερψήφιση του μεγάλου συνασπισμού από τα δυο τρίτα των μελών του SPD, αν και δεδομένη, τους διαψεύδει.

 

Ο Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας στο φόρουμ των Δελφών, παρουσίασε μια ειδυλλιακή εικόνα για την Ελλάδα, μια εικόνα μοναδική που τη βλέπει μόνο ο προπαγανδιστικός μηχανισμός των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Είχαμε την υπομονή να διαβάσουμε και να εκθέσουμε ορισμένα χτυπητά σημεία αυτής της ομιλίας. [ΤΒJ]

 

Η Αθήνα  αποτελεί τη σκηνή όπου εκδηλώνονται δημόσια οι αντιφατικές όψεις της νεοελληνικής κοινωνίας. Δύο δημόσιες συγκεντρώσεις τις οποίες παρακολούθησα απετέλεσαν την αφορμή για τη συγγραφή του παρόντος στο οποίο σκοπεύω να εκθέσω τις σκέψεις που γεννήθηκαν στο μυαλό μου από αυτά τα δύο γεγονότα σε συνδυασμό με ευρύτερα ζητήματα που αιωρούνται  στη δημόσια σφαίρα.

Στην υπόθεση Novartis, η κυβέρνηση θέλει «το λαό» συνυπεύθυνο και συναυτουργό για να μην μπορεί κανείς να τη δικάσει, είτε μεταφορικά είτε κυριολεκτικά. Το λαό που η αντισυστημική, αντιμνημονιακή Αριστερά τον δίψασε σαν σκύλο τάζοντάς του αίμα και θεωρεί ότι ήρθε η ώρα να του σβήσει τη δίψα του.

Κυκλοφορεί, ακόμα μια φορά, ότι με τον ανασχηματισμό μια κυβερνητική θέση ανήκει στον Φώτη Κουβέλη. Αν είναι ο Κουβέλης μέσα, έγραψα το κείμενο που ακολουθεί. Αν δεν είναι μέσα, το έγραψα τζάμπα.

Προσδιορίζοντας την έννοια της «πειθούς» στη Ρητορική του, ο Αριστοτέλης ανάμεσα στα άλλα υποστήριξε πως ο ρητορικός λόγος δεν εξετάζει τι πρόκειται να φανεί πιστευτό σε ένα ορισμένο άτομο, αλλά τι μπορεί να γίνει πιστευτό σε άτομα που βρίσκονται σε μια ορισμένη κατάσταση. Η νοηματική αυτή διατύπωση της «πειθούς» θέτει αμέσως το ζήτημα της ενσυνείδητης ευθύνης του ρήτορα αλλά και της σημαντικότητας της δεδομένης στιγμής. Τα αποτελέσματα των δύο τελευταίων εθνικών εκλογών και η συντριπτική υπεροχή του «Όχι» στο δημοψήφισμα του Ιουλίου αποτύπωσαν με τον πιο εύγλωττο τρόπο το βαθμό της ρητορικής υπευθυνότητας των σημερινών κυβερνώντων αλλά και την ευάλωτη «ορισμένη κατάσταση» της ελληνικής κοινωνίας.

Ένας  τιμητικός τόμος αφιερωμένος σε αυτόν, στο έργο του (ως καθηγητή αλλά και  ως πολιτικού διαπραγματευτή) και στην ευρωπαϊκή διάστασή του, με την ειδική φροντίδα πλήθους συναδέλφων του, επιδόθηκε στον καθηγητή Παναγιώτη Ιωακειμίδη στις 14 Φεβρουαρίου από τον πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ήταν μια μικρή αναγνώριση στη διάδοση της ευρωπαϊκής ιδέας αλλά και στην εκπαιδευτική προσφορά του ενός σπουδαίου δασκάλου. Μια προσωπικότητας ευγενικά μαχητικής, που δεν έκανε ποτέ πίσω ούτε βήμα από τις ιδέες του.

Οι ΗΠΑ, όπως είχαν προειδοποιήσει τα τέλη του καλοκαιριού της περασμένης χρονιάς, δημοσιοποίησαν την «Έκθεση Κρεμλίνο» με τα ονόματα των κυβερνητικών στελεχών, των διοικητών μεγάλων κρατικών οργανισμών αλλά και των ολιγαρχών, οι οποίοι κατά τους συντάκτες ανήκουν στο στενό περιβάλλον του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν και οι οποίοι έχουν οικονομικές δραστηριότητες εντός και εκτός της Ρωσίας. 

Πολιτική δεν παράγουν τα μικρά, ιδεολογικώς καθαρόαιμα κόμματα, αλλά τα μεγάλα πολυσυλλεκτικά κόμματα. Μια πρώτη προσέγγιση της θέσης του Κυριάκου Μητσοτάκη, στη συγκυρία, για την εξέλιξη στο Μακεδονικό.

Παλαιά, υπήρξε ένα γκραφίτι του Πέτρου Κωστόπουλου. Τις προάλλες, ένα άλλο γκραφίτι εμφανίστηκε σε τοίχο του Μεταξουργείου, με το πρόσωπο του Τζίμη Πανούση, του λαοφιλούς καλλιτέχνη που είχε μόλις πεθάνει. Το πρόσωπο του Πανούση σχηματιζόταν από τον χάρτη της Ελλάδας. Η λεζάντα έγραφε “We’ ll never find her with Eyrope (sic), Jim” - “Δεν θα τη βρούμε ποτέ με την Ευρώπη, Τζιμ”.