Πολιτική δεν παράγουν τα μικρά, ιδεολογικώς καθαρόαιμα κόμματα, αλλά τα μεγάλα πολυσυλλεκτικά κόμματα. Μια πρώτη προσέγγιση της θέσης του Κυριάκου Μητσοτάκη, στη συγκυρία, για την εξέλιξη στο Μακεδονικό.

Παλαιά, υπήρξε ένα γκραφίτι του Πέτρου Κωστόπουλου. Τις προάλλες, ένα άλλο γκραφίτι εμφανίστηκε σε τοίχο του Μεταξουργείου, με το πρόσωπο του Τζίμη Πανούση, του λαοφιλούς καλλιτέχνη που είχε μόλις πεθάνει. Το πρόσωπο του Πανούση σχηματιζόταν από τον χάρτη της Ελλάδας. Η λεζάντα έγραφε “We’ ll never find her with Eyrope (sic), Jim” - “Δεν θα τη βρούμε ποτέ με την Ευρώπη, Τζιμ”.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε όχι μόνο να ταυτίσει την κουλτούρα αυτή με την έννοια του προοδευτισμού και της Αριστεράς, αλλά και να προσθέσει στην κουλτούρα αυτή τις επιθέσεις στη Δικαιοσύνη, τους τραμπουκισμούς εναντίον δημοσιογράφων και ΜΜΕ, τους τσαμπουκάδες εντός και εκτός Βουλής, τους νέους μιντιάρχες που ξεδιάντροπα δηλώνουν την πίστη τους στο κόμμα, τους εντεταλμένους δημοσιογράφους που δουλεύουν για το κόμμα κ.ο.κ. Καμιά πρόοδος λοιπόν, ίσα ίσα μια βαθιά συντήρηση και μια νεκρική ακινησία που ώρες ώρες μοιάζει με τα χρόνια που η Ελλάδα ήταν στο γύψο.

 

Ήταν όλοι εκεί. Προγονόπληκτοι, ρασοφόροι, μιλιταριστές, τέως αγανακτισμένοι, υπερδεξιοί του ΝΑΙ, εθνορομαντικοί του ΟΧΙ, μονίμως θυματοποιημένοι, φανερά θυμωμένοι. Έτοιμοι για άλλη μία φορά να δώσουν χαμένες μάχες. Πήραν στα χέρια τους σημαιάκια παρέλασης, φόρεσαν φθαρμένες παραλλαγές και χειροκρότησαν κάτι απίθανους αντικοινοβουλευτικούς τύπους. Θορυβώδες πλήθος μα ευτυχώς κόσμιο. Κοινωνία παραζαλισμένη και κόσμος τραυματισμένος βρίσκει στο Μακεδονικό το απαραίτητο αποκούμπι μίας αρχέγονης περηφάνιας.

Με το παρακάτω κείμενό του, ο Απόστολος Δοξιάδης απαντά σε σημερινά δημοσιεύματα του Τύπου (και ιδίως της εφημερίδας Πρώτο Θέμα), που υιοθετούν κατασκευασμένες και ολοσχερώς ψευδείς πληροφορίες σχετικές με δήθεν καταδίωξη από πράκτορες του τούρκου πιλότου που τις προάλλες συνελήφθη και κρατείται παρανόμως.

«Ο βιασμός είναι έγκλημα. Όμως το επίμονο ή αδέξιο φλερτ δεν είναι αδίκημα». Με αυτά τα λόγια  αρχίζει το κείμενο στη Monde της ηθοποιού Κατρίν Ντενέβ και μερικών ακόμα δεκάδων γυναικών, που πυροδοτεί μια μεγάλη συζήτηση. Ποια ζητήματα τίθενται στο άρθρο και πώς θα μπορούσαν να απαντηθούν; {ΤBJ]

Το Πανεπιστήμιο έχει πολλά προβλήματα, κι ανάμεσά τους ορισμένα αφορούν στοιχειώδεις λειτουργίες του. Η ρητορική του «φταίνε οι προηγούμενοι» είναι ξεπερασμένη από τις εξελίξεις.

Μέσα στο πλαίσιο του επίσημου στρατιωτικού δόγματος της Ρωσίας, ξεχωριστή θέση κατέχει η προσέγγιση των σύγχρονων προβλημάτων γεωπολιτικής και στρατιωτικής αντιπαράθεσης, το λεγόμενο «Δόγμα Γκερασίμοφ». Πρόκειται για μία νέα ερμηνεία της αντιπαράθεσης των γεωπολιτικών σχηματισμών Δύσης - Ρωσίας, προσαρμοσμένη στα νέα δεδομένα που διαμόρφωσαν αφ’ ενός η θεώρηση των δικτυοκεντρικών πολέμων, αφ’ ετέρου οι εξελίξεις στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης.

Υπάρχει κανείς που να διερωτάται ακόμη γιατί οι ξένοι εξακολουθούν να στηρίζουν σε τέτοιο βαθμό τον κύριο Τσίπρα; Νομίζω κανείς. Πλην όμως για τους λάθος λόγους. Γιατί, λέει, τους τα περνάει όλα... Γιατί δεν ανοίγει μύτη στη χώρα... Γιατί αν έπαιρνε τα μέτρα αυτά η ΝΔ, τότε θα καιγόταν το Σύνταγμα... Τον πραγματικό λόγο, τον μάθαμε τις μέρες αυτές. Για ορισμένους από εμάς, που τα λέμε εδώ και καιρό, απλώς τον επιβεβαιώσαμε. Οι ξένοι θέλουν τον Αλέξη Τσίπρα στην εξουσία για να μας οδηγήσει αυτός εκτός Μνημονίου.

Η ασφάλεια, κυρίως η εσωτερική, έχει ταυτιστεί με αυτό που συνηθίζουμε, απλουστευτικά τις περισσότερες φορές, να αποκαλούμε «βαθύ κράτος». Αποτέλεσμα αυτής της ταύτισης είναι να προσεγγίζεται με όρους συνωμοσιών, σκοτεινών σχεδίων, αδιαφάνειας και, σε μεγάλο βαθμό, ως αντιθετική με την ελευθερία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά και τη δημοκρατία.