Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2015

Γιάννης Κοντός: Ο αθλητής του τίποτα

Κατηγορία Blog
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο blog Ποίηση
Ο Γιάννης Κοντός (1943-2015). Ο Γιάννης Κοντός (1943-2015). Αρχείο The Books' Journal

Ο Γιάννης Κοντός, που πέθανε τα ξημερώματα της Τετάρτης, 21 Ιανουαρίου 2015, στα 72 του, ήταν, όπως λέει ο Γιώργος Ζεβελάκης, ο ποιητής του σιωπηλού πένθους. 

Έζησε μετά «το τέλος των μεγάλων αφηγήσεων» (κατά τον όρο του Λυοτάρ, όπως τουλάχιστον τον χρησιμοποιούμε στην Ελλάδα), δεν στρατεύθηκε κατά συνέπεια σε καμία τελεολογία, ούτε για να την υμνήσει ούτε για να θρηνήσει το χαμό της. Έζησε μέσα στα βιβλία, μαζί με ανθρώπους του βιβλίου, συνανστράφηκε πρόσωπα της καθημερινότητας, και η στιχουργική του απλώς επιβεβαίωνε το αντιηρωικό της ζωής, μέρα τη μέρα. 

Αντί άλλης φλυαρίας, αναδημοσιεύουμε ένα ποίημά του από το 1998. «Ο αθλητής του τίποτα», από την ομώνυμη συλλογή:

 

Ο ΑΘΛΗΤΗΣ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ

Τρέχει. Τρέχει με αντίθετο άνεμο.

Περνά βουνά, λίμνες, πόλεις.

Δυσκολίες και δυσκολίες. Φωτιές, πολέμους,

γκρίνιες, οικογένειες.

Λίγες ομορφιές όταν σταματάει να πιει νερό.

Τις βλέπει για λίγο, τις πιάνει, ξεχνιέται.

Και πάλι το κυνηγητό, η κομμένη ανάσα,

οι αποσπασματικές εικόνες, τραίνα που περνούν

με χαρούμενους ανθρώπους.

 

Και αυτός

σαν κυνηγημένος να προσπαθεί ταυτόχρονα

και άλλα αθλήματα. Να έρχεται τελευταίος

με την ψυχή στο στόμα, να μην τον βλέπει

κανείς, γιατί οι θεατές έχουν ήδη διαλυθεί.

Με βροχές, με χιόνια, με ήλιους, το σώμα

αντέχει, το μυαλό πετάει. Άλλοτε ξεχνάει

- άλλοτε θυμάται.

 

Σε μια στάση για να δει

το φεγγάρι, συνέχεια σκέπτεται: το βιολέ

απόβραδο, τα χάδια και τις υποσχέσεις.

Και τρέχει, τρέχει, ενώ οι άλλοι συναθλητές του

έχουν τερματίσει και σάρωσαν βραβεία

και ιαχές. Αυτός μόνος τον κύκλο

του χρόνου τρέχει. Χρόνος σε ευθεία

ή τεθλασμένη ή σπείρα.

Δεν κοιτάζει πίσω το ποίημα,

γιατί τον ακολουθούν μύγες, ακρίδες

και μολυσμένος αέρας του πολιτισμού.

 

Περνώντας βλέπει δέντρα και ουρανό,

βλέπει πουλιά, χαμογελά και λέει

να δραπετεύσει, να πετάξει.

Αλλά δεν γίνεται, είναι προγραμματισμένος

γι αυτόν το ρόλο. Το ρόλο του δρομέα

με το άγνωστο τέρμα.

Νύχτα και μέρα αναβοσβήνουν.

Τα μάτια του συνήθισαν σ' αυτό

το λυκόφως.

 

Ήρωας του Σάμουελ Μπέκετ

δεν το φαντάστηκε ποτέ ότι θα γίνει.

Τώρα πλησιάζει σε ένα σκοτάδι

που αυτός το βλέπει άπλετο φως.

Φουσκωμένα τα μάγουλα από την προσπάθεια,

είναι σαν να φουσκώνει τα πανιά της

Αργοναυτικής Εκστρατείας.

 

Πάει και πάει.

Το πέλμα θυμάται το πριν και το

μετά αμετάκλητα. Γίνεται τροχός,

βγάζει σπίθες και πείσμα του έρωτος.

 

Το τέρμα σφίγγεται βίδα

στο άπειρο ή στην κάθε μέρα.

Ένας διασκελισμός και χάνεται

στην αβεβαιότητα του τέλους

 

The Books' Journal

Το Books' Journal είναι μια απολύτως ανεξάρτητη επιθεώρηση με κείμενα παρεμβάσεων, αναλύσεις, κριτικές και ιστορίες, γραμμένα από τους κατά τεκμήριον ειδικούς. Πανεπιστημιακούς, δημοσιογράφους, συγγραφείς και επιστήμονες με αρμοδιότητα το θέμα με το οποίο καταπιάνονται.

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά