Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

Δε φοβάμαι

Κατηγορία Blog
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο blog web only
Το πλάνο που πρόλαβε να τραβήξει ο Δημήτρης Κοντοπίδης την ώρα του ξυλοδαρμού του. Το πλάνο που πρόλαβε να τραβήξει ο Δημήτρης Κοντοπίδης την ώρα του ξυλοδαρμού του. facebook

«Δεν αποδέχομαι facecontrol, ή πιστοποιητικό φρονήματος από οποιαδήποτε ομάδα,  για να κυκλοφορώ ελεύθερα στην ΑΣΟΕΕ, στην Αρχιτεκτονική, στο κάθε Πανεπιστήμιο ή περιοχή που ορίζει το πρόγραμμά μου.  Και δεν φοβάμαι». Μια απάντηση του προσώπου που προπηλακίστηκε στην πρώην ΑΣΟΕΕ, πριν από λίγες μέρες, επειδή πήγε στη σχολή να μιλήσει για τον εθελοντισμό, μετά τα ψεύδη που δημοσιεύθηκαν εναντίον του στο Indymedia.

 

Η στοχοποίηση της ντροπής

Το Αυτoδιαχειριζόμενο Στέκι της ΑΣOEE(και εφεξής ΑΣΑ), μια εβδομάδα μετά την αναίτια και άδικη επίθεση βίας εις βάρος μου, προχωρεί στη «στοχοποίηση της ντροπής». Ενώ μέχρι σήμερα όλα τα ΜΜΕ έχουν σεβαστεί τους οργανισμούς που εκπροσωπώ  και έχουν δημοσιεύσει ανώνυμα  το περιστατικό βίας εναντίον μου, την Τετάρτη 11/10/2017, στην ΑΣΟΕΕ, οι συγκεκριμένοι όχι μόνο δεν αναγνωρίζουν την παραπάνω επίθεση αλλά προσχωρούν στην δημόσια ανακοίνωση και στον στιγματισμό του ονόματός μου μέσω του ιστότοπου Indymedia. Αποκρύπτουν επιλεκτικά το σύνολο τον ιδιοτήτων μου και σε συνδυασμό με ψευδή περιστατικά,  κατασκευή γεγονότων και αυθαίρετων υποθέσεων που αυταπόδεικτα καταρρίπτονται, δίνουν ιδεολογικό άλλοθι στην περαιτέρω στοχοποίηση και στον εκφοβισμό μου.

Σε αυτήν την πρωτοφανή «σιωπηλή επικήρυξη ντροπής», μέσα από ένα «στημένο» δικαστήριο, η μόνη απάντηση στην επιβολή του φόβου είναι η ειλικρίνεια και η αλήθεια.

Όποιος διαβάσει την προσωπική μου περιγραφή που έδωσα στη δημοσιότητα μια μέρα μετά, τις επίσημες ανακοινώσεις του Πανεπιστημίου και της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης AIESEC και τη συγκρίνει με τη «στοχοποίηση της ντροπής» μιας εβδομάδας αργότερα, θα καταλάβει ότι δεν μιλάμε για «παιδιά» που μπερδεύτηκαν. Κάποιοι ενυπόγραφα και κατ’ εξακολούθηση είναι έτοιμοι για την επιβολή βίας και άδικης στοχοποίησης σε όποιον δεν υποκύπτει στην εξουσία του φόβου, χρησιμοποιώντας άδικη προπαγάνδα.

Ακολουθεί η αντιπαράθεση της αλήθειας στην προσπάθεια διαστρέβλωσης και πρωτοφανούς προπαγάνδας για το χώρο.  

Οι επίσημες ανακοινώσεις του Πανεπιστημίου και της  AIESEC   διαψεύδουν κατηγορηματικά την πρώτη παράγραφο της ανακοίνωσης του ΑΣΑ που αναρτήθηκε στο Indymedia. Η ψευδής περιγραφή του ΑΣΑ αναφέρεται  σε ακύρωση της εκδήλωσης της AIESEC  «χωρίς περαιτέρω εντάσεις» ενώ, αναφορικά με την κατάληξη της παρέμβασης, αναφέρεται «σε λεκτικές συγκρούσεις με κάποια από τα μέλη της AIESEC, οι οποίες περιορίστηκαν αυστηρά σε απωθητικές ενέργειες χωρίς καμία παραπάνω κλιμάκωση». Αντιθέτως οι επίσημες ανακοινώσεις Πανεπιστημίου και AIESEC(εδώ) αναφέρονται σε πράξεις βίας όπου μάλιστα η AIESEC αναφέρεται συγκεκριμένα σε  σωματική βία κατά ενός νεαρού απόφοιτου ΟΠΑ και κατά μιας 20χρονης φοιτήτριας (sic) ΟΠΑ.   Επομένως η επίθεσή μου δεν ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός όπως επιχειρείται να αποδοθεί, δίνοντας κίνητρα και δόλο στο πρόσωπο μου. 

Στην επόμενες τρεις παράγραφους της ανακοίνωσης του ΑΣΑ στο Indymedia, επιχειρείται να κατασκευαστεί προφίλ ενός «αντιδραστικού εχθρικού  υποκείμενου», όπως αναφέρουν, όπου μέσα  από κατασκευασμένα γεγονότα που στερούνται κοινής λογικής, με περιγραφές συνωμοσίας και πολιτικού κινήτρου, προσπαθούν να αποδοθεί δόλος και στημένο σκηνικό  εκ των υστέρων. Ταυτόχρονα επιχειρείται να δοθεί πολιτικό ιδεολογικό άλλοθι για συνέχεια στο, δημοσιευμένο πλέον, όνομά μου για πρώτη φορά μέσω Indymedia(!) και σε στοχοποίηση  με απόκρυψη των πραγματικών στο σύνολο ιδιοτήτων μου, και όχι τοποθέτηση επί  καθαυτού του ντροπιαστικού γεγονότος.

Σε αυτό το σημείο θα επαναλάβω ότι βρίσκομαι σε αναπνευστική ανεπάρκεια τελευταίου σταδίου, κυρίως για την κατανόηση των σωματικών δυνατοτήτων μου κατά τη διάρκεια των γεγονότων. Παρά το 80% της αναπηρίας μου, δεν υπάρχει κάποιο εμφανές σημείο που να το προδίδει (εκτός και αν είναι κάποιος ιατρός), αλλά υπάρχουν σοβαρές αδυναμίες λειτουργικότητας. Η αναπνευστική μου λειτουργία περιορίζεται στο 27% (FeV%) με αποτέλεσμα δυσκολίες στην αναπνοή και σοβαρό περιορισμό δραστηριοτήτων. Σε περίπτωση όπως η συγκεκριμένη, που ανέβηκα 10 σκαλιά της εισόδου της ΑΣΟΕΕ, πρέπει να κάτσω για 1-2 λεπτά τουλάχιστον ώστε να μπορέσω να επανέλθω σε κατάσταση που να μπορώ να συνεχίσω να περπατώ ή να μιλάω – φυσικά δεν μπορώ να τρέξω σε ενδεχόμενο κίνδυνο. Παρ’ όλα αυτά, η  αδυναμία λειτουργικότητας δεν μου στερεί την ικανότητα σκέψης και λογικής. Μάλιστα στο πρώτο σημείο της παρουσίασής μου στην προγραμματισμένη εκδήλωση που ακυρώθηκε, αναφέρομαι ακριβώς στους «αόρατους ασθενείς», τα ΑμΕΑ που πάσχουν από σπάνιες ή χρόνιες παθήσεις, ορισμένες πολύ σοβαρές που δεν είναι εμφανείς εξωτερικά. Φυσικά και τα ΑμΕΑ που δεν έχουν κάποια εμφανή στοιχεία (π.χ. αναπηρικό αμαξίδιο), δεν κυκλοφορούν με κάποια «ταμπέλα» πάνω τους, συστήνονται κανονικά με το όνομά τους, δεν «υποκρίνονται» τον υγιή και δεν έχουν έναν μόνιμο πόνο ή μιζέρια στην έκφραση τους για να μην κινδυνέψουν, αλλά παλεύουν για μια αξιοπρεπή ζωή.

Το ανακατασκευασμένο περιστατικό της ντροπής που στερείται λογικής.

«Προς το τέλος της δράσης και ενώ η παρέμβαση κυλούσε ομαλά, ένας εκ των συντρόφων που μοίραζε κείμενα είδε έναν - πιθανώς - φοιτητή να πετάει κάτω προκλητικά το κείμενο που του δόθηκε. Όπως είναι αναμενόμενο τον ενημέρωσε πως αν δεν τον ενδιαφέρει η ανάγνωση των πολιτικών μας κειμένων, μπορεί απλά να τα αγνοεί αντί να τα απαξιώνει. Εκείνος επιχείρησε να πάρει όλα τα κείμενα από τα χέρια του συντρόφου και να τα πετάξει ενώ παράλληλα επιδίωξε την βιντεοσκόπησή μας. Άμεση αντίδρασή μας ήταν να μαζευτεί στο σημείο περιορισμένος αριθμός συντρόφων και να δει τι συμβαίνει, ένας εκ των οποίων του πήρε το κινητό από το χέρι, διέγραψε το βίντεο και έπειτα το επέστρεψε.» «Ο εν λόγω τύπος σε εκείνο το στιγμιότυπο, ξεκίνησε στοχευμένα να κλιμακώνει την ένταση φωνάζοντας “ποιοι είστε εσείς/πόσοι είστε/τι άντρες είστε για να τα βάζετε με έναν” επιδιώκοντας με κάθε τρόπο την άσκηση σωματικής βίας σε βάρος του. Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι όταν μια από τις συντρόφισσες επιδίωξε να μιλήσει μαζί του και ήρεμα να τον απομακρύνει από το χώρο, αυτός υποτιμητικά την αγνοούσε και συνέχιζε με εριστικό τρόπο να προκαλεί τους συντρόφους εκμεταλλευόμενος την προσοχή του κόσμου που είχε συγκεντρωθεί στο σημείο. Σε καμία περίπτωση σαφώς, δεν αναφέρθηκε από τον ίδιο ή από τα παρεβρεθέντα μέλη της οργάνωσης ότι πρόκειται για άτομο ΑμΕΑ, όπως χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον στις μετέπειτα δηλώσεις του προκειμένου να μας στοχοποιήσει. Παρά τις εμφανείς και έντονες προσπάθειές του ουσιαστικά “να τις φάει” εμείς καταφέραμε να τον απωθήσουμε από το χώρο προκειμένου να συνεχιστεί ομαλά η παρέμβαση, περιορίζοντας την αντιπαράθεση σε λεκτικό επίπεδο και ήπια σπρωξίματα».

Όπως αναφέρω και στην πρώτη μου και άμεση δημοσίευση/καταγγελία του περιστατικού,  πράγματι πήρα το φυλλάδιο που μοιραζόταν στο πλατύσκαλο, όπως συνηθίζω πάντα (σε τρένο, πλατείες κ.λπ.). ενώ προφανώς  δεν μπορούσα να γνωρίζω εκ των προτέρων περί τίνος πρόκειται. Διαβάζοντας διαγώνια τον τίτλο το πέταξα ακαριαία, καθ’ ότι δεν με ενδιέφερε και συνέχισα να προχωρώ στο κατώφλι. Τέτοια ήταν η πρόκληση λοιπόν (!), ώστε οι 2 που μοίραζαν τα φυλλάδια να με «βουτήξουν» σταματώντας με και απωθώντας με στον τοίχο με φωνές και με συνέπεια να αρχίσει να μαζεύεται το υπόλοιπο πλήθος «συντρόφων». Όπως τεκμηρίωσα, η αναπνευστική μου κατάσταση δεν μου επέτρεπε ούτε να απαντήσω ούτε να μπορώ να διαφύγω. Είναι τουλάχιστον αστείο να προσπαθώ μόνος μου να πετάξω το σύνολο των φυλλαδίων, όταν ήμουν για συγκεκριμένους λόγους στην σχολή και δεν είναι η καθημερινότητά μου.  Στην προκειμένη περίπτωση, αν με ενδιέφερε αντίδραση κατά της παρέμβασης που αναφέρεται στο φυλλάδιο, θα ήμουν με τους υπόλοιπους «κατηγορουμένους» της AIESECστα πρωινά επεισόδια, όπου θα «αξιοποιούσα» και το περιστατικό καλύτερα.  Όταν όμως είμαι μόνος  και με έχουν περικυκλώσει 15-20 άτομα και μου επιτίθενται λεκτικά και με ήπια σπρωξίματα που κλιμακώνονται σταδιακά, βγάζω το κινητό και προσπαθώ να κάνω Livestreaming. Προσοχή, livestreaming ως μέσω προστασίας και όχι βιντεοσκόπηση «ρουφιανιάς» που βολεύει στην κατασκευή εχθρού,  καθώς όπως παραδέχονται και οι ίδιοι δεν γινόταν κάποιο επεισόδιο εκείνη τη στιγμή ώστε να έχει ενδιαφέρον να καταγραφεί, όπως πιθανότατα το πρωί. Όπως μαρτυρά το «στιγμιότυπο της ντροπής», που είναι μέχρι και σήμερα στον προσωπικό μου τοίχο στο facebook, έχει προλάβει να καταγραφεί 1 μόλις δευτερόλεπτο στραμμένο στο πάτωμα όπου φαίνονται και  τα πόδια των «συντρόφων» που με έχουν στριμώξει σε απόσταση αναπνοής (φορώ κόκκινα παπούτσια). Στο σημείο εκείνο επιτέθηκαν σε εμένα και στο κινητό όπου και κόλλησε η κάμερα στο 1’’ στις 11.00 π.μ. προτού προλάβει να καταγράψει. Γι’ αυτό και είναι κολλημένο, αλλιώς ως livestreamingθα συνέχιζε να καταγράφει. Προφανώς δεν μπορεί το κινητό και να καταγράφει ταυτόχρονα βίντεο και να κάνει livestreaming και μάλιστα την στιγμή που μου αποδίδονται «σούπερ» ιδιότητες, να επιτίθεμαι και να θέλω να καταστρέψω φυλλάδια, και μάλιστα μπροστά σε τόσους ‘’συντρόφους’’(!).  Φυσικά εφ’ όσον το κινητό  ‘’κόλλησε’’ στο livestreaming από την βίαια αρπαγή του, είναι αστεία η αναφορά ύπαρξης, αναζήτησης και διαγραφής βίντεο, όταν μάλιστα η ενεργοποίηση του γίνεται με fingerprint η κωδικό. Αντιθέτως, όταν κατάλαβαν ότι έγινε παρεξήγηση λόγο κεκτημένης ταχύτητας και συσσωρευμένης έντασης εξαιτίας προφανώς των  πρωινών επεισοδίων και τους προκάλεσα να μου δείξουν τι υπάρχει μέσα στις φωνές/κατηγορίες, μου το επέστρεψαν στην πορεία της βίαιης απομάκρυνσής μου μέχρι το πεζοδρόμιο. Όπως και ο ίδιος αναφέρω, όταν έχουν πάρει βίαια το κινητό μου ως μοναδικό μέσο προστασίας και πέφτουν οι πρώτες ξώφαλτσες φάπες –κυρίως από αυτούς που μόλις εισέρχονται στο μπάχαλο και δεν ξέρουν ακριβώς περί τίνος πρόκειται, αλλά έχουν προβάλει πάνω μου τον εχθρό του ‘’συστήματος’’ χωρίς να με γνωρίζουν– η μόνη μου άμυνα είναι να φωνάξω όπως γίνεται σε κάθε άνιση και χωρίς τρόπο διαφυγής επίθεση. Να προστατευτώ από τους μάρτυρες, φοιτητές και καθηγητές, που παρευρίσκονταν, κάτι που πράγματι λειτούργησε αναχαιτιστικά, εν μέρει. Φωνάζοντας αναδεικνύω ότι είναι 15-20 εναντίον ενός, που αν εξαιρέσω  το τελευταίο  χτύπημα στην πόρτα από κάποιον που βρισκόταν εκεί, ο στόχος τους πλέον, ύστερα από τις φωνές μου και τις εκκλήσεις στον θυρωρό, είχε μετατραπεί  σε βίαια απομάκρυνση παρά τη θέλησή μου από τον ευρύτερο χώρο κυριαρχίας  της συγκεκριμένη ομάδας

Στο forum της σχολής από την ίδια μέρα του επεισοδίου, πολύ πριν δηλαδή τη δημόσια καταγγελία μου, υπάρχουν μάρτυρες του περιστατικού της ντροπής που χαρακτηριστικά αναφέρουν «Μπαίνω στη σχολή 11 παρά και βλέπω 15-20 άτομα από το Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι ΑΣΟΕΕ οι οποίοι μόλις έχουν καταστρέψει μια εκδήλωση της AIESEC, χωρίς κάποιον λόγο, να έχουν στριμώξει σε μια γωνία έναν από τους ομιλητές της εκδήλωσης αυτής. Τον ομιλητή τον τραμπούκισαν και του έριξαν μερικές σφαλιάρες. Ντράπηκα τόσο πολύ που είμαι φοιτητής σ’ αυτό το πράγμα, γιατί πανεπιστήμιο δεν το λες. Ήθελα να βοηθήσω να κάνω κάτι αλλά τι να κάνω μόνος μου». 

23-10-2017 1-42-16 μμ

Η προπαγάνδα ιδεολογικής στοχοποίησης

Μέσα στις επόμενες μέρες δημοσιεύτηκε ένα άρθρο στη φιλελεύθερη lifo που αφορούσε το περιστατικό και προς έκπληξή μας ανακαλύψαμε ότι ο αντιδραστικός τύπος στην παρέμβασή μας είναι άτομο ΑμΕΑ, και μάλιστα εμείς αυτό το γνωρίζαμε και τον ξυλοκοπήσαμε και από πάνω. Επίσης ανακαλύψαμε ότι επρόκειτο για έναν από τους κεντρικούς ομιλητές της εκδήλωσης, και εδώ μας γεννάται η εξής απορία: γιατί ενώ είχε επίσημα ακυρωθεί η εκδήλωση ο συγκεκριμένος αποφάσισε να υποκριθεί πως είναι ένας φοιτητής που απλώς ενδιαφέρεται για την παρακολούθησή της; Η σπουδαιότερη όμως ανακάλυψή μας είναι ότι ο Δημήτρης Κοντοπίδης, όπως ονομάζεται, έχει υπάρξει μέλος του πολιτικού κόμματος “Ποτάμι” έχοντας θέσει υποψηφιότητα στις ευρωεκλογές το 2014 . Καθόλου τυχαία λοιπόν δεν μας φαίνονται, ούτε ο τρόπος που διαχειρίστηκε την κατάσταση στην ΑΣΟΕΕ ούτε η έκταση που έλαβε το θέμα στη συνέχεια στα ΜΜΕ, καθώς όπως αποδείχθηκε είχε ισχυρές διασυνδέσεις σε όλο το επικοινωνιακο-πολιτικό σύμπλεγμα.

Στην σχολή προσήλθα στις 11.00 παρά, όπως είχα προγραμματίσει, 1 ώρα δηλαδή πριν από την προγραμματισμένη ομιλία μου. Θεώρησα ότι μπορώ να εκμεταλλευτώ το απρογραμμάτιστο κενό χρόνου που προέκυψε με τη βίαιη ακύρωση της εκδήλωσης  και  να συναντηθώ με τις 2 φοιτήτριες της ΑΣΟΕΕ που συνεργαζόμαστε σε ένα Projectενδυνάμωσης ΑμΕΑ της ΜΟΚΕ, και θα παρακολουθούσαν την  ομιλία μου. Δεν υποκρίνομαι λοιπόν τον φοιτητή, θεωρώ ότι έχω κάθε δικαίωμα εισόδου στην σχολή, χωρίς να έχω ταμπέλα ΑμΕΑ πάνω μου για να μην τις ‘’φάω’’. Όταν διεκδικώ ισότιμη πρόσβαση και συμμετοχή των ΑμΕΑ στο κοινωνικό γίγνεσθαι οφείλω να καταγγείλω δημόσια το περιστατικό πρωτοφανούς & αδικαιολόγητης βίας. Έχω αναγκαστεί να προχωρήσω και σε αντίστοιχες καταγγελίες κατά γιατρού , κατά φαρμακευτικής ως οφείλω με συνέπεια της θέσης ευθύνης μου ως εκπρόσωπος ασθενών.Το περιστατικό το έστειλα σε διάφορα ΜΜΕ, αλλά πιθανολογώ ότι δεν δημοσιεύτηκε άμεσα, επειδή το έστειλα στο info@ η όποιο emailβρήκα στο διαδίκτυο καθώς δεν γνώριζα αρμόδια πρόσωπα, παρά από τη Lifo με μια μέρα καθυστέρηση. Η Lifoανταποκρίθηκε, καθ’ ότι γνώρισα τον αρθρογράφο σε εκδήλωση του TEDXPatrasτο 2013, όπου μίλησα για την πάθησή μου. Το 90% των δημοσιεύσεων μου σχετίζονται με την πάθησή μου, την αναπηρία και τις χρόνιες παθήσεις και τον αγώνα που δίνεται σε κάθε επίπεδο. Το υπόλοιπο 10%, στις δράσεις κοινωνικής επιχειρηματικότητας και πολιτικής υγείας. Τα ΜΜΕ λοιπόν αγκάλιασαν αυτή την προσπάθεια που κάνουμε κάποιοι ασθενείς –μαζί τους και εγώ– κυρίως μετά την εκπομπή των Πρωταγωνιστών το 2012, το πρώτο ντοκυμαντέρ στην πάθησή μας που μας έδωσε μεγάλη δύναμη στον αγώνα διεκδικήσεων.  

Αυτή ήταν και  η αφορμή να αναλάβω τον Τομέα Αναπηρίας και Χρονίων Παθήσεων στο Ποτάμι, ως προέκταση από μεγαλύτερη θέση ισχύος, στη χάραξη πολιτικής υγείας που συμμετέχω ως εκπρόσωπος ασθενών. Τότε πιο ρομαντικός και άπειρος, θεωρούσα ότι λείπουν οι σωστοί πολιτικοί, ότι οι αποφάσεις και οι αλλαγές έρχονται από «πάνω». Γι’ αυτό και ήμασταν υποψήφιοι στις ευρωεκλογές ενεργοί πολίτες χωρίς κομματικό παρελθόν, «ειδικοί» σε διαφορετικούς τομείς. Λίγα χρόνια αργότερα, αντιμετωπίζοντας το σκληρό πρόσωπο της πολιτικής, συνειδητοποίησα ότι αν δεν είναι έτοιμοι οι πολίτες για αλλαγή, οι πολιτικοί αδυνατούν να την προωθήσουν και να την εφαρμόσουν. Οι πολιτικοί είναι ο καθρέπτης της κοινωνίας. Διαπίστωσα ότι η βάση της κοινωνίας είναι σαθρή και πλέον με αυτή σαν προτεραιότητα χρειάζεται κάποιοι να αναλάβουμε τον μακρύ τον δρόμο της δημιουργίας συνειδήσεων και υπεύθυνων πολιτών. Αποτραβήχτηκα λοιπόν ένα σκαλί πίσω, εκεί όπου ήμουν πρωτίστως, στην κοινωνία των ενεργών πολιτών και επικεντρώθηκα στην ενδυνάμωση ΑμΕΑ που γνώριζα καλύτερα.

Η προσωπική μου διαδρομή, λοιπόν,  έχει συνέπεια λόγων και έργων. Από την πρώτη στιγμή που συσχετίζομαι με το «επικοινωνιακό-πολιτικό σύμπλεγμα», όπως κατηγορούμαι, αφορά τις δράσεις  ενδυνάμωσης των ΑμΕΑ και τις διεκδικήσεις των δικαιωμάτων μας. Η έκταση λοιπόν που δόθηκε στα ΜΜΕ και στην κοινωνία, αφορούσε το αποτρόπαιο περιστατικό βίας, που όπως αναδεικνύεται δεν ήταν μεμονωμένο και πλέον προχωρά σε επίπεδο της ιδεολογικής στοχοποίησης μέσω προπαγάνδας και προαναγγελία νέων επιθέσεων.

Τα ΑμΕΑ μπορούμε έχουμε δικαιώματα, ικανότητες, δημιουργούμε και δεν φοβόμαστε!

«Σε κάθε περίπτωση λοιπόν μας είναι εμφανές ότι το συγκεκριμένο άτομο σκόπιμα έστησε ένα σκηνικό θυματοποίησης προκειμένου η ιστορία του να πουλάει στα μίντια. Ωστόσο, η εικόνα που αντικρίσαμε εμείς δεν είχε καμία σχέση με την περιγραφή που έδωσε ο ίδιος σχετικά με το ότι κατέφτασε “λαχανιασμένος”, καθώς είδαμε ένα άτομο που φώναζε ασταμάτητα και ήταν διατεθειμένο να πουλήσει τσαμπουκά και να δημιουργήσει μεγάλη ένταση. Σε καμία περίπτωση δεν έδειξε να πιέζεται ή να προσπαθεί να προστατεύσει τον εαυτό του. Από τη μεριά μας είναι ξεκάθαρο ότι αντιπαρατεθήκαμε με ένα αντιδραστικά εχθρικό υποκείμενο που είχε σκοπό να δημιουργήσει πρόβλημα στην παρέμβασή μας και όχι με ένα άτομο με 80% αναπηρία, καθώς επαναλαμβάνουμε πως ο ίδιος σκόπιμα το απέκρυψε. Όλα αυτά έλαβαν χώρα στο ισόγειο της σχολής, ενώ υπήρχε πλήθος φοιτητών καθώς επρόκειτο για ώρα διαλείμματος.

Στην αρχή του άρθρου που ο ίδιος παρέδωσε στη lifo πέρα από την εκτενή – και παράλληλα ψευδή – περιγραφή του περιστατικού, δεν έχασε την ευκαιρία να αναφερθεί στην ανενόχλητη παρουσία των μεταναστών μικροπωλητών στο πεζοδρόμιο της ασοεε, την οποία συγκρίνει με την αρχιτεκτονική σχολή όπου φοιτούσε, θίγοντας έτσι το ζήτημα του παρεμπορίου και της “ανομίας” στις σχολές του κέντρου της μητρόπολης….Στους ίδιους χώρους όμως εμείς δραστηριοποιούμαστε πολιτικά εδώ και χρόνια και βλέπουμε τους εχθρούς μας στα πρόσωπα κάθε σεκιουριτά, ρουφιάνου φοιτητή, φασίστα καθηγητή και καριερίστα εθελοντή. Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν, επιδιώξαμε και επιτύχαμε την ακύρωση της εκδήλωσης της AIESEC και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε στο μέλλον, καθώς αυτή η οργάνωση αποτελεί ισχυρό πυλώνα των ιδιωτικοοικονομικών σχέσεων του κατά τ' άλλα δημοσίου πανεπιστημίου. Για όλα τα παραπάνω και παρά τη διάσταση που προσπάθησαν να δώσουν στο θέμα, εμείς εμμένουμε στη στάση μας:

Άμα ξανάρθει η AIESEC θα φύγει με σφαλιάρες».

Από την πρώτη στιγμή του περιστατικού σε έναν ψύχραιμο «σύντροφο» που φαινόταν λογικός του ανέφερα ότι έχω αναπνευστικό πρόβλημα και περιμένω μεταμόσχευση. Παρά το ότι μπορούσε να ενημερώσει κατάλληλα τους υπόλοιπους, δεν το έκανε θέλω να πιστεύω,  λόγω  αδυναμίας αντίληψης της σοβαρότητας της κατάστασής μου, καθώς δεν είναι γιατρός.  Για μένα είναι κατανοητό. Έστω και στο τέλος που μου πρότεινε –από συμπάθεια υποθέτω και όχι από ειρωνεία– να μην μπλέκω στο μέλλον και να μην ξαναπατήσω εφ’ όσον έχω πρόβλημα υγείας, τον κατανοώ επίσης ως μέρος της συνολικής παρεξήγησης που υπάρχει στην κοινωνία. Ότι είμαστε δηλαδή για κάποια θέματα πολίτες β’ κατηγορίας και δεν πρέπει να ασχολούμαστε, να μπλέκουμε κ.λπ. Όταν όμως η «αγωνιστικότητα» του συνόλου αυτών που υπογράφουν τη στοχοποίηση της ντροπής ‘’πνίγει’’ την αλήθεια, κατασκευάζει γεγονότα και στο τέλος προπαγανδίζει και στοχοποιεί, θεωρώ ότι υπάρχει σοβαρό θέμα αυτοκριτικής και αξιών. Παρ’ ότι θυμάμαι έναν προς έναν  τους περισσότερους, μου είναι εύκολο να ξεχάσω το «ατυχές» γεγονός απρόκλητης και άδικης βίας και να συνεχίσω επικεντρωμένος το έργο μου. Έχω κάνει και εγώ λάθη στην ζωή μου και μαθαίνω από αυτά. Όλοι αξίζουμε δεύτερη ευκαιρία. Μάλιστα ως παιδί που μεγάλωσα σε οικογένεια με εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες (έχασα πατέρα στα 17, ο αδερφός μου επίσης  ΑμΕΑ κ.λπ.) ήμουν πάντα ο outsider, το παιχνίδι της ζωής ήταν χαμένο εξ αρχής. Η κοινωνία που ζούμε, το κράτος , οι συνθήκες περίθλασης ήταν πάντα αφορμή για αντίδραση. Οι ευπαθείς ομάδες τα πρώτα θύματα. Μέσα όμως από τις δυσκολίες κατανόησα την ανάγκη θετικής αντίδρασης, της ανάληψης ευθυνών και πράξεων. Της δημιουργίας σε αντίθεση με τη στείρα καταγγελία και καταστροφή.

Έχω αρνηθεί πολλές φορές να βγω προσωπικά στα ΜΜΕ γενικά αλλά και στο συγκριμένο περιστατικό.Στόχος είναι να ανατρέψουμε την εικόνα μιζέριας, την εικόνα λύπησης  που επικρατεί στην κοινωνία για τα ΑμΕΑ. Στόχος να αξιοποιούμε την δημοσιότητα για κάτι που πραγματικά αξίζει να ακουστεί. Τα ΜΜΕ ήταν και θα είναι αρωγός στο έργο μας είτε πρόκειται για καμπάνια ενημέρωσης , είτε για κάποια δράση που αξίζει να αναδειχθεί, είτε για ένα σοβαρό πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε.

Ο εθελοντισμός λοιπόν έχει «ταβάνι». Για αυτό και βασικό μας όραμα στην Κοινσεπ ενδυνάμωσης ΑμΕΑ που δραστηριοποιούμαι , είναι να αποδείξουμε ότι τα ΑμΕΑ όχι μόνο είναι ικανά να είναι εθελοντές και να εργάζονται, αλλά να καινοτομούν και να επιχειρούν. Έχουμε ικανότητες και δικαίωμα στην ισότιμη πρόσβαση, στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Δεν αποδέχομαι λοιπόν facecontrol, ή πιστοποιητικό φρονήματος από οποιαδήποτε ομάδα,  για να κυκλοφορώ ελεύθερα στην ΑΣΟΕΕ, στην Αρχιτεκτονική, στο κάθε Πανεπιστήμιο ή περιοχή που ορίζει το πρόγραμμά μου.

Τέλος ο φόβος δεν συνάδει με το σύνολο της προσωπικής μου διαδρομής και προσωπικότητας ή τις αξίες που πρεσβεύω. 

Δημήτρης Κοντοπίδης

Ιδρυτής και γενικός διευθυντής της Humane, πρόεδρος του Πανελλήνιου Συλλόγου Κυστικής Ίνωσης.

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά