Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016

Ιωάννης Αβραμίδης: από τη Σιβηρία στην αιωνιότητα

Κατηγορία Blog
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο blog web only
Ο Ιωάννης Αβραμίδης. Ο Ιωάννης Αβραμίδης. Φωτογραφία Αρχείου

Ένας σπουδαίος γλύπτης του ευρωπαϊκού μοντερνισμού, ο Ιωάννης Αβραμίδης, απεβίωσε στη Βιέννη – όπως έγραψε νωρίτερα στον λογαριασμό της στο facebookη συνεργάτριά μας, Μαρία Τσαντσάνογλου. Ποιος ήταν;

Η αισθητική είναι πράγμα πολύ υποκειμενικό. Εγώ προσπάθησα να εξαλείψω το πρόσωπό μου και τα αισθήματά μου, τα έβαλα όλα κατά μέρος και γι' αυτό λέω ότι η δουλειά μου έχει γίνει τρόπον τινά αφαιρετική. Δηλαδή έχω αφαιρέσει και το άτομό μου. Ο άνθρωπος είναι ό,τι κουβαλάει και αν αφήσεις στην τέχνη τη δική μας τις επιρροές και τις επιδράσεις θα βγουν όλοι οι δάσκαλοι που έχεις μέσα σου. Για να γίνει κάτι εντελώς προσωπικό πρέπει όλα αυτά να παραμεριστούν. Εγώ το έκανα γιατί είναι της ιδιοσυγκρασίας μου αλλά και γιατί στον τόπο όπου βρέθηκα οι επιρροές δεν ήταν πολύ δυνατές. Αίφνης, δεν γνωρίζω αν βρισκόμουν στα νιάτα μου στο Παρίσι τι αντιστάσεις θα είχα.

 

Τα παραπάνω, ο Ιωάννης Αβραμίδης τα είχε δηλώσει σε μια συνέντευξή του στη Μαρία Κουφοπούλου, η οποία δημοσιεύθηκε στο Βήμα (25/07/1999). Ήταν γεννημένος στο Βατούμ της Γεωργίας, το 1922, από πρόσφυγες ποντιακής καταγωγής που κατάγονταν από τα Σούρμενα της Τραπεζούντας. Από το 1937 ώς το 1939, σπούδασε στην Κρατική Σχολή Τέχνης του Βατούμ, εξαιτίας, όμως, των διώξεων που υπέστη η οικογένειά του από το κομμουνιστικό καθεστώς (ο πατέρας του στάλθηκε  το 1937, στη Σιβηρία, από όπου δεν επέστρεψε),  το 1939, εγκαταστάθηκε με τη μητέρα του στην Αθήνα.  Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, βρήκε καταφύγιο στην Πτολεμαΐδα. Το 1943, μεταφέρθηκε με τραίνο στη Βιέννη,  όπου αρχικά δούλεψε σε στρατόπεδο εργασίας, παρέμεινε, όμως, και μετά τον πόλεμο.

Σπούδασε ζωγραφική (1945 - 1949) και γλυπτική (1953 - 1956) στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης, με τον Ρόμπιν Κρίστιαν Άντερσεν και τον Φριτς Βοτρούμπα. Το 1956, τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Βιέννης, στην οποία διετέλεσε διευθυντής από το 1968 ως το 1972.  Την περίοδο 1966 - 1967, είχε διδάξει στην αντίστοιχη ακαδημία του Αμβούργου.

Από το 1956, άρχισε να παρουσιάζει το έργο του σε ομαδικές και διεθνείς εκθέσεις, κερδίζοντας επανειλημμένως διακρίσεις. Εκπροσώπησε την Αυστρία στην Μπιενάλε της Βενετίας το 1956 και το 1962, ενώ συμμετείχε στην «Documenta» του Κάσσελ το 1964 και το 1977. Το 1957, οργάνωσε στη Βιέννη την πρώτη του ατομική, ενώ το 1997, παρουσιάστηκε αναδρομική έκθεση γλυπτικής, ζωγραφικής και σχεδίων του στην Εθνική Πινακοθήκη στην Αθήνα, μετά το τέλος της οποίας ο καλλιτέχνης δώρισε τα έργα του στο Μουσείο.

Το 1973, τιμήθηκε με το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο της Αυστρίας και έγινε μέλος της Αυστριακής Συγκλήτου Τέχνης.

Στη δημιουργία του Ιωάννη Αβραμίδη, αποκλειστικό σχεδόν θέμα υπήρξε η ανθρώπινη μορφή.

Από το 1967, ο καλλιτέχνης άρχισε να φιλοτεχνεί σειρές μορφών, που ονόμασε «Bandfiguren», δηλαδή μορφές σε ζώνες ή ταινίες, στις οποίες εισήγαγε την έννοια της κίνησης, καθώς και τη γωνιώδη απόδοση.  Την ίδια περίοδο, αξιοποίησε γεωμετρικά ή αρχαιοελληνικά σχήματα, για να δημιουργήσει εξαιρετικά αφαιρετικές εκδοχές μιας σειράς κεφαλιών.

Στην ίδια συνέντευξη, στην οποία γίνεται αναφορά στην αρχή αυτού του σημειώματος, ο σπουδαίος καλλιτέχνης ερωτάται τι θα συμβούλευε τους μαθητές του. Η απάντησή του συνάδει με το ρόλο του σύνθετου καλλιτέχνη και σημαντικού δασκάλου, τίτλων που κέρδισε επαξίως ύστερα από τόσων χρόνων αφοσιωμένη εργασία:

 

Να μην είναι μιμητές. Με τη δουλειά που θα κάνουν να ελπίζουν ότι θα βρουν κάτι δικό τους το οποίο θα εξελιχθεί ή όχι. Έτσι πέρασα εγώ από τη ζωγραφική στο σχέδιο. Ένιωσα ότι οι φιγούρες που έκανα στο σχέδιο έπρεπε να γίνουν σε υλικό ματεριαλιζέ. Αυτό γεννήθηκε σαν μια ανάγκη από τη δουλειά, από το σχέδιο που είναι το δικό μου ουσιαστικό υλικό. Η δική μου γλυπτική γίνεται μέσω σχεδίου. Σχέδιο, πλάνο και υλικό. Έχω απόλυτη μεθοδολογία και ορισμένη κονστρουκτσιόν που είναι δική μου εφεύρεση και έβγαλε δική της φόρμα. Από τα λίγα που γνωρίζω, οι εφευρέσεις και οι φόρμες θα πρέπει να γίνονται αναγκαστικώς. Αυτός είναι ο δικός μου δρόμος.

The Books' Journal

Το Books' Journal είναι μια απολύτως ανεξάρτητη επιθεώρηση με κείμενα παρεμβάσεων, αναλύσεις, κριτικές και ιστορίες, γραμμένα από τους κατά τεκμήριον ειδικούς. Πανεπιστημιακούς, δημοσιογράφους, συγγραφείς και επιστήμονες με αρμοδιότητα το θέμα με το οποίο καταπιάνονται.

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά