Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2015

Πολιτικοί κρατούμενοι αλλά όχι κρατούμενοι συνείδησης οι έγκλειστοι για τρομοκρατικές επιθέσεις

Κατηγορία Blog
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Βlog web only
Η βουλευτίνα Πειραιά του ΣΥΡΙΖΑ, Ελένη Σταματάκη, η οποία δήλωσε, μεταξύ άλλων, στον ραδιοφωνικό σταθμό 9,84, ότι ο Πάνος Λάμπρου συνομιλούσε, μεταξύ άλλων, «και με ποινικούς και με πολιτικούς κρατουμένους». Η βουλευτίνα Πειραιά του ΣΥΡΙΖΑ, Ελένη Σταματάκη, η οποία δήλωσε, μεταξύ άλλων, στον ραδιοφωνικό σταθμό 9,84, ότι ο Πάνος Λάμπρου συνομιλούσε, μεταξύ άλλων, «και με ποινικούς και με πολιτικούς κρατουμένους». Φωτογραφία Αρχείου

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΣΥΜΦΩΝΙΩΝ ΤΟΥ ΕΛΣΙΝΚΙ (ΕΠΣΕ)

Από το 2002, Διεθνής Αμνηστία και Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι έχουν διεξοδικά αναλύσει γιατί οι έγκλειστοι για τρομοκρατικές επιθέσεις είναι πολιτικοί κρατούμενοι αλλά όχι κρατούμενοι συνείδησης. Αναδημοσιεύεται σχετικό δελτίο τύπου της 26 Σεπτεμβρίου 2002.

 

Δελτίο Τύπου

26 Σεπτεμβρίου 2002

Θέμα: Πολιτικοί Κρατούμενοι οι Έγκλειστοι Ύποπτοι για 17Ν

Το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ) συμφωνεί πλήρως με τη θέση της Διεθνούς Αμνηστίας να χαρακτηρίζονται ως πολιτικοί κρατούμενοι αλλά φυσικά όχι κρατούμενοι συνείδησης οι έγκλειστοι ύποπτοι για συμμετοχή στη 17Ν. Η θέση της ΔΑ διατυπώθηκε σε συνέντευξη των στελεχών της που ήρθαν στην Αθήνα για την παρουσίαση της κοινής έκθεσης της ΔΑ και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ελσίνκι -της οποίας ελληνικό μέλος είναι το ΕΠΣΕ- για την κακοποίηση και φόνους πολιτών από όργανα των σωμάτων ασφαλείας και τη συνεπακόλουθη ατιμωρησία. Το κείμενο της συνέντευξης αναδημοσιεύεται από την Αυγή και την Ελευθεροτυπία. Επισημαίνεται πως το ΕΠΣΕ συνέβαλε στην οργάνωση αυτής της συνέντευξης καθώς, όπως είναι γνωστό, καλύπτει συστηματικά το θέμα του σεβασμού των δικαιωμάτων των κρατουμένων για συμμετοχή στη 17Ν, ενώ παράλληλα συνεργάζεται με τη Διεθνή Γραμματεία της ΔΑ σε θέματα υπεράσπισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων στην Ελλάδα.

Αυγή

26-9-02

Τα μέλη της 17Ν είναι πολιτικοί κρατούμενοι, αλλά όχι κρατούμενοι συνείδησης”

http://193.218.80.70/cgi-bin/hwebpressrem.exe?-A=300723&-w=&-V=hpress_int&-P


Συντάκτης : Νίκος Παπαδημητρίου

Στο περιθώριο της παρουσίασης της έκθεσης της Διεθνούς Αμνηστίας και του “Ελσίνκι” για τη βία των Ελλήνων αστυνομικών, συνομιλήσαμε με τρία σημαντικά στελέχη της Αμνηστίας, το καθένα με τη δική του ιστορία και προσφορά, με θέμα την τρομοκρατία, την “17Ν” ειδικότερα. Βασικός συνομιλητής μας ήταν η κ. Ανν Μπέρλεϊ, ένα από τα ιστορικότερα στελέχη της διεθνούς οργάνωσης, στο χώρο ευθύνης της οποίας ήταν η χώρα μας στα χρόνια της χούντας, είχε ελθει, μάλιστα, εδώ μία φορά, το 1972. Στη συζήτηση συμμετέχουν επίσης, η κ. Μέλανι Αντερσον, υπεύθυνη έρευνας για τη χώρα μας την τρέχουσα περίοδο, και η κ. Χιουντίτ Αρένας, υπεύθυνη Τύπου για την Ευρώπη. Το πλήρες κείμενο της συνέντευξης έχει ως εξής:

* Στη συνέντευξη Τύπου που δώσατε, κ. Μπέρλεϊ, αναφερθήκατε σε πολιτικούς κρατούμενους και κρατούμενους συνείδησης. Ποιες οι ομοιότητες και ποιες οι διαφορές τους;

- Πολιτικός κρατούμενος είναι κάποιος που έχει διαπράξει μια αξιόποινη πράξη με πολιτικά κίνητρα, ανεξαρτήτως αν έχει χρησιμοποιήσει ή όχι βία, ή κάποιος ο οποίος θεωρείται από την κυβέρνηση ότι ενήργησε με πολιτικά κινητρα. Ο κρατούμενος συνείδησης είναι κάποιος που κρατείται εξαιτίας των πολιτικών, θρησκευτικών ή άλλων πεποιθήσεών του, αρκεί να μην έχει χρησιμοποιήσει βία, να μην έχει υποστηρίξει χρήση βίας. Είναι ένας όρος που χρησιμοποιεί η Αμνηστία από τότε που ιδρύθηκε (1961). Στους πολιτικούς κρατούμενους θα συμπεριλαμβάνονταν μέλη πολλών βίαιων οργανώσεων, όπως της ΕΤΑ στην Ισπανία, του IRA, της Μπάαντερ Μάινχοφ στη Γερμανία, των Τίγρεων των Ταμίλ στη Σρι Λάνκα. Οι άνθρωποι αυτοί θα θεωρούνταν πολιτικοί κρατούμενοι, σε περίπτωση κράτησης, δεν θα θεωρούνταν όμως κρατούμενοι συνείδησης λόγω των βίαιων μέσων που έχουν χρησιμοποιήσει οι οργανώσεις αυτές για την επίτευξη των σκοπών τους.

* Εδώ, στην Ελλάδα, είχαμε και έχουμε ακόμη μια μεγάλη συζήτηση για το εάν τα μέλη της “17Ν” είναι πολιτικοί ή ποινικοί κρατούμενοι. Ποια η άποψή σας;

- Η Διεθνής Αμνηστία και, είμαι βέβαιη, κάθε διεθνής οργανισμός, θα θεωρούσε τους κατηγορούμενους αυτούς ως πολιτικούς κρατούμενους μόνο και μόνο εξαιτίας του γεγονότος ότι οι πράξεις τους είχαν πολιτικά κίνητρα. Αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι κατηγορούνται για πράξεις με βάση το κοινό ελληνικό ποινικό δίκαιο. Δηλαδή μια δολοφονία είναι δολοφονία. Η Διεθνής Αμνηστία ως οργάνωση που βασίζεται στο διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο, αντιτίθεται σε κάθε πράξη βίας εναντίον αμάχων. Να διευκρινίσω ότι όταν η Διεθνής Αμνηστία χαρακτηρίζει κάποιον πολιτικό κρατούμενο, δεν υπονοεί σε καμία περίπτωση ότι θα πρέπει να τύχει διαφορετικής μεταχείρισης από οποιονδήποτε άλλο κρατούμενο. Για παράδειγμα, κατά την άποψή μας κανένας κρατούμενος δεν πρέπει να υποβάλλεται σε κακομεταχείριση ή βασανιστήρια.

* Ποιο είναι το σχόλιό σας, κ. Μπέρλεϊ, για τις συνθήκες κράτησης των μελών της “17Ν”;

- Οι δικηγόροι τους βεβαίως είναι αυτοί που θα πρέπει να διασφαλίσουν ότι εφαρμόζεται η ελληνική νομοθεσία. Η Διεθνής Αμνηστία δεν υπεισέρχεται σε συγκεκριμένες λεπτομέρειες. Η θέση μας είναι ότι η παρατεταμένη κράτηση σε απομόνωση ή η απομόνωση μικρών ομάδων μπορεί να προκαλέσει διανοητικές ή σωματικές διαταραχές. Κάνω τώρα τη διάκριση μεταξύ πολιτικού κρατουμένου και κρατούμενου συνείδησης, τι ζητάει η Αμνηστία. Στην περίπτωση των κρατουμένων συνείδησης η Διεθνής Αμνηστία θεωρεί ότι δεν θα πρέπει να είναι καν στη φυλακή. Ζητάμε συνεπώς την άμεση και άνευ όρων απελευθέρωσή τους. Ενώ στην περίπτωση των πολιτικών κρατουμένων δεν ζητάμε την απελεύθερωσή τους, ζητάμε όμως να διασφαλιστεί μια δίκαιη δίκη σε εύλογο χρονικό διάστημα. Υπάρχει η περίπτωση να αναλάβει η Αμνηστία κάποιον πολιτικό κρατούμενο εάν κρίνει ότι η δίκη καθυστερεί υπερβολικά ή ότι δεν είναι δίκαιη και να απευθυνθεί στις ελληνικές αρχές για το λόγο αυτό.

* Στο σημείο αυτό παρεμβαίνει στη συζήτηση η κ. Μέλανι Αντερσον, η οποία λέει:

- Το δικαίωμα στη δίκαιη δίκη περιλαμβάνει το δικαίωμα να υπερασπίζεται κανείς τον εαυτό του, επομένως και να έχει επαρκή πρόσβαση σε δικηγόρο, όπως και στη δικογραφία. Αλλά δεν υπάρχει άκαμπτος ορισμός για το τι συνιστά επαρκή πρόσβαση σε δικηγόρο. Ομως, ενδέχεται να παρέμβει η Διεθνής Αμνηστία αν θεωρήσει σε κάποια περίπτωση ότι παραβιάζεται σημαντικά αυτό το δικαίωμα.

* Με βάση την εμπειρία σας, κ. Μπέρλεϊ, από προηγούμενες καταστάσεις, πόσο σύνηθες είναι να βλέπουν το φως της δημοσιότητας προανακριτικές απολογίες;

- Συμβαίνει σε ολόκληρο τον κόσμο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα έπρεπε να συμβαίνει. Για παράδειγμα, στη Μ. Βρετανία δεν θα υπήρχε περίπτωση να σημειωθούν τέτοια φαινόμενα, γιατί δεν θα υπήρχε περίπτωση ο Τύπος να έχει πρόσβαση στο υλικό αυτό. Είμαι βέβαιη ότι από νομικής απόψεως οπουδήποτε στον κόσμο δεν θα ήταν αποδεκτό αυτό.

* Πάντως, μιας και έρχεσθε από τη Μ. Βρετανία, θα ήθελα την προσωπική σας ματιά -και παρά το γεγονός ότι η δράση της “17Ν” και του IRA διαφέρουν πολύ- στο φαινόμενο της τρομοκρατίας.

- Ως μέλος της Διεθνούς Αμνηστίας αυτό που μπορώ να πω ότι δεν παίρνουμε θέση σε θέματα τρομοκρατίας, δεν χρησιμοποιούμε τον όρο “τρομοκρατία”. Δεν παίρνουμε θέση σε θέματα ένοπλης πολιτικής βίας, παρά μόνο όταν στρέφονται εναντίον αμάχων.

Στο σημείο αυτό καταθέτει την άποψή της η κ. Χιουντίτ Αρένας:

- Δεν χρησιμοποιούμε τον όρο “τρομοκρατία” γιατί δεν έχει διεθνώς αποδεκτό ορισμό. Είναι πολύ λίγες οι νομοθεσίες κρατών που δίνουν κάποιο ορισμό στην τρομοκρατία και πάλι αυτοί οι ορισμοί έχουν μεγάλη ποικιλία. Για παράδειγμα, στη Ζιμπάμπουε “τρομοκράτης” θα μπορούσε να ήταν οποιοσδήποτε ξένος δημοσιογράφος ή οποιοσδήποτε εκπρόσωπος της βρετανικής κυβέρνησης. Είναι ακραίο το παράδειγμα αλλά δείχνει πόσο δύσκολο είναι να συμφωνηθεί τι είναι τρομοκρατία. Αυτό που αναδεικνύουμε και μας βρίσκει αντίθετους είναι ότι η τρομοκρατία αξιοποιείται ως πρόσχημα, ως δικαιολογία για περιστολή των δικαιωμάτων ή και υπονόμευσή τους. Αυτό μάλιστα συμβαίνει στη Μ. Βρετανία όχι τόσο σε σχέση με τον IRA όσο σε σχέση με ξένους υπηκόους στους οποίους αποδίδεται διασύνδεση με την Αλ-Κάιντα ή τη διεθνή τρομοκρατία.

 

 

Ελευθεροτυπία

26/09/2002

Η ΑΝ ΜΠΕΡΛΕΪ της Διεθνούς Αμνηστίας για τους κατηγορούμενους ως μέλη της 17Ν

«Είναι πολιτικοί κρατούμενοι, αλλά»

http://www.enet.gr/online/online_p1_text.jsp?c=112&id=90199496


Της Ιωάννας Σωτήρχου

 

«Η Διεθνής Αμνηστία και όλες οι διεθνείς οργανώσεις θα θεωρούσαν σίγουρα πολιτικούς κρατούμενους τους κατηγορούμενους ως μέλη της “17 Νοέμβρη”, επειδή τα κίνητρά τους ήταν πολιτικά. Αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι έχουν διαπράξει αξιόποινες πράξεις. Μια ανθρωποκτονία δεν παύει να είναι ανθρωποκτονία...».

 

Η Αν Μπέρλεϊ, που μας μιλά, ανήκει στη Διεθνή Γραμματεία της Διεθνούς Αμνηστίας, ενώ την περίοδο της χούντας είχε ασχοληθεί με τους Ελληνες κρατούμενους συνείδησης. Αναπόφευκτα, λοιπόν, συζητήσαμε γι’ αυτά τα θέματα στο περιθώριο της επίσκεψής της στη χώρα μας για την παρουσίαση της έκθεσης για τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων από μέλη των σωμάτων ασφαλείας στην Ελλάδα.

 

«Πολιτικοί κρατούμενοι», μας εξηγεί, «θεωρήθηκαν σε όλον τον κόσμο τα φυλακισμένα μέλη ένοπλων οργανώσεων (ΕΤΑ, ΙΡΑ, ΡΑΦ, Τίγρεις-Ταμιλ). Δεν θεωρήθηκαν όμως κρατούμενοι συνείδησης λόγω των βίαιων μέσων που έχουν χρησιμοποιήσει».

 

-Ποια είναι η θέση της Δ.Α. για τους κρατούμενους, πολιτικούς και συνείδησης;

 

«Ο πολιτικός κρατούμενος είναι ένας φυλακισμένος που έχει διαπράξει αξιόποινες πράξεις και τα κίνητρά του ήταν πολιτικά ή η κυβέρνηση της χώρας του θεωρεί ότι είχε πολιτικά κίνητρα.

 

Κρατούμενος συνείδησης είναι όρος που η Διεθνής Αμνηστία διέκρινε από την ίδρυσή της το 1961 και αφορά φυλακισμένους για τις πολιτικές ή άλλες ισχυρές πεποιθήσεις τους, αρκεί να μην έχουν χρησιμοποιήσει βία ή να μην έχουν συνηγορήσει υπέρ της χρήσης της. Γι’ αυτούς τους κρατούμενους η Δ.Α. θεωρεί ότι δεν πρέπει να είναι καν στη φυλακή και ζητεί την άμεση και άνευ όρων απελευθέρωσή τους.

 

Για τους πολιτικούς κρατούμενους δεν καλούμε σε απελευθέρωση, αλλά στη διασφάλιση δίκαιης δίκης σε εύλογο χρονικό διάστημα. Το ότι η Δ.Α. χαρακτηρίζει κάποιον πολιτικό κρατούμενο, δεν σημαίνει ότι θα έπρεπε να έχει διαφορετική μεταχείριση από τους άλλους κρατούμενους. Για παράδειγμα, κανένας κρατούμενος δεν πρέπει να υποβάλλεται σε κακομεταχείριση ή βασανιστήρια. Από την άλλη μεριά, το αίτημα για δίκαιη δίκη προϋποθέτει ότι ο κατηγορούμενος μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του, έχει επαρκή πρόσβαση σε δικηγόρο και στο υλικό που σχετίζεται με την υπόθεσή του...».

 

* Τον όρο «τρομοκρατία» δεν τον χρησιμοποιεί η Δ.Α., ούτε παίρνει θέση σε θέματα ένοπλης πολιτικής βίας, παρά μόνο όταν στρέφονται εναντίον αμάχων. Στηριζόμενη στο διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο, η συνομιλήτριά μας επικαλείται το άρθρο 3 της Σύμβασης της Γενεύης -το ίδιο άρθρο στο οποίο βασίζει την ύπαρξή του ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός- από το οποίο πηγάζει η αντίθεση της διεθνούς οργάνωσης σε κάθε πράξη βίας που στρέφεται εναντίον αμάχων.

 

«Η τρομοκρατία δεν διασαφηνίζεται στο διεθνές δίκαιο και τα λίγα νομικά συστήματα που δίνουν κάποιον ορισμό έχουν μεγάλες αποκλίσεις μεταξύ τους. Στη Ζιμπάμπουε, λόγου χάρη, τρομοκράτης είναι ο οποιοσδήποτε ξένος δημοσιογράφος ή εκπρόσωπος της βρετανικής κυβέρνησης. Το σίγουρο είναι ότι κατακρίνουμε τη χρησιμοποίηση της τρομοκρατίας ως πρόσχημα για την περιστολή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», μας λέει.

 

* Η διεθνής οργάνωση φαίνεται να είναι καλά ενημερωμένη και για τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα σχετικά με τις συνθήκες κράτησης των κατηγορουμένων ως μελών της «17Ν»: Είναι θέμα των δικηγόρων τους να διασφαλίσουν την εφαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας, μας διευκρινίζει χωρίς να υπεισέρχεται σε περαιτέρω λεπτομέρειες.

 

Η θέση της οργάνωσης για την παρατεταμένη κράτηση σε απομόνωση ή σε μικρές απομονωμένες ομάδες είναι ότι «η μακρόχρονη απομόνωση μπορεί να προκαλέσει διανοητική και σωματική κατάπτωση».

 

- Πώς σχολιάζει το γεγονός ότι δημοσιοποιήθηκαν οι ομολογίες των κατηγορουμένων χωρίς τη συναίνεσή τους κι ενώ πολλές εξ αυτών είχαν ληφθεί με εξωδικαστικό τρόπο, προανακριτικά, χωρίς την παρουσία δικηγόρου ή έστω κατ’ εφαρμογή των δικαστικών εγγυήσεων;

 

«Μπορεί να συμβεί, αλλά δεν σημαίνει ότι έπρεπε να συμβαίνει κιόλας. Στη Βρετανία δεν υπάρχει περίπτωση να σημειωθεί τέτοιο φαινόμενο, γιατί δεν υπάρχει περίπτωση ο Τύπος να είχε πρόσβαση σε αυτό το υλικό. Είμαι βέβαιη ότι από νομικής απόψεως, οπουδήποτε στον κόσμο δεν θα ήταν αποδεκτό κάτι τέτοιο».

 

 

Παναγιώτης Δημητράς

Εκπρόσωπος του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ), μέλος της Γραμματείας της Ένωσης Ουμανιστών Ελλάδας (ΕΝΩ.ΟΥΜ.Ε.), μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου της Ευρωπαϊκής Ουμανιστικής Ομοσπονδίας και μέλος της Συνέλευσης Εκπροσώπων της Παγκόσμιας Οργάνωσης Κατά των Βασανιστηρίων (OMCT). Συγγραφέας του βιβλίου Αναζητώντας τα χαμένα δικαιώματα στην Ελλάδα. Η σκοτεινή πλευρά της ελληνικής δημοκρατίας (2007).

1 σχολιο

  • Aristides Hatzis
    https://www.facebook.com/aristides.n.hatzis/posts/1620135878249591

    «Πολιτικοί κρατούμενοι» και ίση μεταχείριση
    Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:
    (α) Οι δολοφόνοι τρομοκράτες στις ελληνικές φυλακές είναι πολιτικοί κρατούμενοι. Είναι πολιτικοί κρατούμενοι γιατί τα κίνητρά τους ήταν πολιτικά.
    (β) Και οι διάφοροι Χρυσαυγίτες όμως που μπαινοβγαίνουν στις φυλακές είναι κι αυτοί πολιτικοί κρατούμενοι. Τον Φύσσα δεν τον σκότωσαν για να του κλέψουν το πορτοφόλι. Τα κίνητρα ήταν επίσης πολιτικά.
    (γ) Αν δέχεσαι το (α) και δεν δέχεσαι το (β) ή το αντίστροφο, απλώς κάνεις διαχωρισμούς ακόμα και στους δολοφόνους. Προφανώς επειδή αντιμετωπίζεις με συμπάθεια τις παρανοϊκές ιδέες τους και δεν σε ενοχλεί και τόσο η βία όταν αυτή ασκείται εις βάρος όσων δεν έχουν τις ίδιες ιδέες και απόψεις με σένα. [αλλά σ’ αυτήν την περίπτωση κακώς επισκέπτεσαι το προφίλ μου – είσαι ανεπιθύμητος]
    (δ) Όσο ειδεχθείς δολοφόνοι και γενικά εγκληματίες κι αν είναι λοιπόν τα παραπάνω καθάρματα (α + β) έχουν ακόμα ένα κοινό. Είναι πολιτικοί κρατούμενοι. Ελπίζω ότι αυτοί οι ευαίσθητοι για τα ανθρώπινα δικαιώματα αρμόδιοι θα τους επισκέπτονται όλους και θα φροντίζουν με τον ίδιο τρόπο να προστατευθούν τα δικαιώματα όλων. Δηλαδή και του δολοφόνου του Μπακογιάννη και του δολοφόνου του Φύσσα. [τα παραπάνω δεν τα γράφω με ειρωνική διάθεση, αλλά το αντίθετο – ελπίζω η ευαισθησία να μην κάνει διακρίσεις]
    (ε) Κανείς από τους παραπάνω δεν είναι κρατούμενος συνείδησης. Δηλαδή κανείς δεν τιμωρήθηκε για τα φρονήματά του (π.χ. πολιτικές ή θρησκευτικές πεποιθήσεις). Τέτοιου είδους κρατούμενοι ήταν όσοι φυλακίζονταν και βασανίζονταν από τη Χούντα των Συνταγματαρχών. Παρεμπιπτόντως: Και οι Χουντικοί ήταν πολιτικοί κρατούμενοι.
    (στ) Οι πολιτικοί κρατούμενοι θα πρέπει να έχουν την ίδια μεταχείριση με τους υπόλοιπους κρατουμένους και να απολαμβάνουν τα ίδια δικαιώματα. Ούτε περισσότερα, ούτε λιγότερα. Άρα δεν θα πρέπει να βρίσκονται σε καλύτερα ή χειρότερα κελιά από τους άλλους κρατούμενους. Θα πρέπει να τοποθετούνται σε φυλακές υψίστης ασφαλείας μόνο εφόσον στις ίδιες φυλακές τοποθετούνται και εγκληματίες «παρόμοιου βεληνεκούς» και επικινδυνότητας – αλλά και με μεγάλες πιθανότητες να αποδράσουν με τη βοήθεια των συμμοριών τους: μεγαλέμποροι ναρκωτικών, δουλέμποροι trafficking, μαφιόζοι και serial killers όπως ο Δημήτρης Κουφοντίνας που δολοφόνησε εν ψυχρώ 13 άτομα.
    (ζ) Αν θα πρέπει να κατηγορηθεί οποιοσδήποτε παράγοντας του Υπουργείου Δικαιοσύνης είναι όχι γιατί έρχεται σε επαφή με κρατούμενους και φροντίζει για τα δικαιώματά τους (πολύ καλά κάνει) αλλά μόνο εφόσον ό,τι κάνει το κάνει επιλεκτικά: π.χ. μόνο για πολιτικούς κρατούμενους, όχι για ποινικούς ή μόνο για τον Α πολιτικό κρατούμενο και όχι για τον Β. Το ίδιο υπόλογος είναι εάν εξασφαλίσει ευνοϊκότερη ή δυσμενέστερη μεταχείριση για έναν κρατούμενο ή μια ομάδα κρατουμένων.
    (η) Η εικόνα μιας κυβέρνησης που προσπαθεί να αποτρέψει ή να εμποδίσει την κατάθεση στοιχείων στον Εισαγγελέα και ταυτόχρονα επιχειρεί να εκφοβίσει τον τύπο είναι θλιβερή, θεσμικά απαράδεκτή και πολιτικά χυδαία.
    [Τα παραπάνω αποφάσισα να τα γράψω αφού διάβασα μια πολύ ενδιαφέρουσα σημερινή ανάρτηση στο The Books' Journal του Panayote Dimitras που παρουσιάζει τις θέσεις της Διεθνούς Αμνηστίας με την οποία συντάσσομαι πλήρως και της οποίας είμαι μέλος. Θα βρείτε την ανάρτηση στα σχόλια. Προφανώς η ανάλυση, η ερμηνεία και ο σχολιασμός είναι δικός μου και δεν δεσμεύει κανέναν άλλον. Επιπλέον τονίζω με έμφαση ότι όλα τα παραπάνω τα γράφω σε καθαρά θεωρητικό επίπεδο. Το τι έγινε ακριβώς δεν το γνωρίζω και δεν είναι δική μου δουλειά να το ανακαλύψω. Θα συστήσω μάλιστα σε όσες/ους βιάζονται να καταλήξουν σε συμπεράσματα, ένθεν κακείθεν, να μην είναι ανυπόμονοι και πρόχειροι.]

    Συνδεσμος σχολιου
    Panayote Dimitras Panayote Dimitras Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2015 22:03

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά