Σάββατο, 18 Απριλίου 2015

Μπόκο Χαράμ: θηριωδία, ένα χρόνο μετά

Κατηγορία Blog
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο blog
Εξτρεμιστές της ισλαμιστικής οργάνωσης Μπόκο Χαράμ. Εξτρεμιστές της ισλαμιστικής οργάνωσης Μπόκο Χαράμ.

Στις 14 Απριλίου συμπληρώθηκε ένας χρόνος από την απαγωγή 219 κοριτσιών, μαθητριών σχολείου, στο Τσίμποκ της Νιγηρίας, από εξτρεμιστές ισλαμιστές της οργάνωσης Μπόκο Χαράμ. Τι μηνύματα δίνει η συγκεκριμένη πράξη αλλά και η αδυναμία της παγκόσμιας κοινότητας να παρέμβει ουσιαστικά.

Το μήνα που διανύουμε, ένα κλίμα ευφορίας επικρατεί στη Νιγηρία. Πρώτα απ’ όλα, εξελέγη νέος πρόεδρος ο Μαχαμαντού Μπουχάρι. Κι έπειτα, ο απερχόμενος πρόεδρος Τζόναθαν απεδέχθη την ήττα του, γεγονός πρωτόγνωρο. Αυτά είναι σημάδια δημοκρατικής προόδου σε μια χώρα που έχει υποφέρει αρκετά από εκτροπές.

Από την άλλη πλευρά, τις προάλλες, στις 14 Απριλίου 2015, συμπληρώθηκε ένας χρόνος από μια τεράστια βαρβαρότητα. 219 κορίτσια απήχθησαν μέσα από ένα σχολείο, την ώρα που κοιμούνταν, στο Τσίμποκ της Βορειοδυτικής Νιγηρίας, με τη σφραγίδα των εξτρεμιστών της Μπόκο Χαράμ. Είναι ένα γεγονός που κόστισε, όπως εκτιμάται από ανεξάρτητους παρατηρητές, την προεδρία στον Τζόναθαν, και έκανε τον βραβευμένο με Νόμπελ νιγηριανό λογοτέχνη Γουόλε Σονίκα να κάνει λόγο για «το μεγαλύτερο όνειδος στη σύγχρονη ιστορία της χώρας».

Η κυβέρνηση της Νιγηρίας, για να απαντήσει στην Μπόκο Χαράμ, επέλεξε να ξεκινήσει τη διαδικτυακή καμπάνια μέσω twitter#BringBackOurGirls – στην οποία συμμετείχαν σελέμπριτις από όλο τον κόσμο, ανάμεσά τους και η σύζυγος του αμερικανού προέδρου, Μισέλ Ομπάμα. Η καμπάνια όμως, όπως και σε ανάλογες περιπτώσεις (μεταξύ άλλων, η πρόσφατη Κony2012, που είχε στόχο η παγκόσμια κοινότητα να ενημερωθεί και να καταδικάσει τον ουγκαντέζο πολέμαρχο Τζόσεφ Κόνι) είχε λιγοστά οφέλη. Δυστυχώς, οι πιο πολλές καμπάνιες τέτοιου τύπου ωφελούν περισσότερο τις διασημότητες που εμπλέκονται παρά αυτούς που υποφέρουν.

Η απαγωγή των κοριτσιών είναι μικρή μόνο εκδοχή της σύγχρονης βαρβαρότητας των δραστηριοτήτων φανατικών εξτρεμιστών σε ολόκληρο τον πλανήτη. Ανήμερα της επετείου του ειδεχθούς συμβάντος, η Διεθνής Αμνηστία προσέφερε άλλο ένα ζοφερό στοιχείο, αναφέροντας ότι περίπου 2.000 κορίτσια έχουν απαχθεί από την Μπόκο Χαράμ μόνο μέσα στο 2014. Κάποια απ’ αυτά, θύματα ενός αρρωστημένου σεξουαλικού σκλαβοπάζαρου, πωλούνται σε πλούσιους Άραβες, ενώ άλλα εκπαιδεύονται ως ανθρώπινες βόμβες – πριν από λίγους μήνες, ένα κορίτσι αυτής της κατηγορίας ζώστηκε με εκρηκτικά και ανατινάχθηκε, πέρονοντας μαζί του στο θάνατο πολλούς ακόμα ανθρώπους, σε κεντρική αγορά στην Βορειοδυτική Νιγηρία. Η Μπόκο Χαράμ έχει προκαλέσει μια τεράστια ανθρωπιστική κρίση στην περιοχή της Βορειοδυτικής Νιγηρίας, όπου πρόσφυγες έχουν περάσει τα σύνορα του Τσαντ και του Καμερούν.

Ο νεοεκλεγείς πρόεδρος Μπουχάρι, πρώην δικτάτορας αλλά αναβαπτισμένος δημοκράτης (εφ’ όσον, στη συνέχεια, συμμετείχε σε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις), δείχνει ικανός για ένα νέο ξεκίνημα στην αντιμετώπιση της Μπόκο Χαράμ. Εν μέρει σημαντικό ρόλο σε αυτό παίζει το στρατιωτικό του παρελθόν και η ικανότητά του να εμπνεύσει τον νιγηριανό στρατό, ο οποίος ιδιαίτερα τον τελευταίο χρόνο έδειχνε σημάδια αποσύνθεσης απέναντι στην οργάνωση. Άλλωστε, ο στρατιωτικός επαγγελματισμός δεν είναι χαρακτηριστικό φαινόμενο πολλών εκ των στρατευμάτων στην Αφρικανική Ήπειρο.

Όμως, στην περίπτωση της Νιγηρίας, η κρίση αυτή δεν έχει να κάνει με τα τραύματα του εμφυλίου του 1967, του λεγόμενου πολέμου της Μπιάφρα. Όπως αναφέραμε, η Μπόκο Χαράμ δεν διαθέτει κανενός είδους «λαϊκό έρεισμα». Τα πραγματικά νούμερα των προσφύγων και αυτών που έχουν σκοτωθεί περνώντας τα σύνορα διαφέρουν και μας αποπροσανατολίζουν από την πραγματική εικόνα, που έχει να κάνει με την αρρωστημένη τζιχαντιστική θηριωδία, η οποία δείχνει ελάχιστο σεβασμό για την ανθρώπινη ζωή, αξιοπρέπεια και κατανόηση για τους διεθνείς νόμους και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Όπως και με το Ισλαμικό Κράτος, η Μπόκο Χαράμ δεν είναι καν ισλαμιστική εξτρεμιστική ομάδα, πολύ περισσότερο μάλιστα δεν είναι τρομοκρατική ομάδα με πολιτικούς στόχους.

Τα αίτια της υστερίας τους ασφαλώς δεν μπορούν να εξηγηθούν εδώ. Ωστόσο και η Δύση έχει παίξει εν μέρει τον αρνητικό ρόλο της. Χρειάζεται να σημειωθεί ότι ο δυτικός κόσμος μιλά με ευκολία για ανθρωπιστική κρίση, ωστόσο δεν κάνει και πολλά για να την αποτρέψει. Αλλά και η χώρα μας, η δική μας κυβέρνηση, μοιάζει να ομφαλοσκοπεί, αδιαφορώντας για ό,τι συμβαίνει έξω από την πόρτα μας. Ούτε μια ανακοίνωση, ούτε καν μια λέξη δεν ειπώθηκε για την επέτειο της εγκληματικής δράσης της Μπόκο Χαράμ – αν και για να είμαστε ακριβοδίκαιοι ούτε η προηγούμενη κυβέρνηση είχε δείξει κάποιον ζήλο.

Αλλά πάλι, βλέποντας τα δεδομένα, ποιον εντυπωσιάζει που η «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνηση της Ελλάδας έχει επιλέξει τη σιωπή ακόμα και για περισσότερο συζητημένα θέματα στον ευρωπαϊκό μας περίγυρο, όπως π.χ. η δολοφονία του ρώσου πολιτικού Μπορίς Νεμτσόφ...

Ιωάννης Μαντζίκος

Υποψήφιος διδάκτορας Διεθνών Σχέσεων με ειδίκευση στις αφρικανικές υποθέσεις. Σε λίγο κυκλοφορεί το βιβλίο του, Al Qaeda: The Transformation of Terrorism in the Middle East and North Africa (PSI Guides to Terrorists, Insurgents, and Armed Groups) (με τον Denise N. Baken)

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Όχι Μπαλτά στην παιδεία Ημερολόγιο Γεφύρας

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά