H μικτή αφήγηση στην αυτοβιογραφία του Κώστα Ταχτσή

Κώστας Ταχτσής, Το φοβερό βήμα. Αυτοβιογραφία, Εξάντας, Αθήνα 1989, 374 σελ.  Η ταυτότητα φύλου είναι το κλειδί της προσωπικής ταυτότητας και συνεπώς της καλλιτεχνικής δημιουργίας στην αυτοβιογραφία Ταχτσή που προαναγγέλθηκε μεν από τον ίδιο ως θάνατος, όμως σε τελική ανάλυση ήταν η γενναία και γόνιμη αντίσταση εναντίον του καλλιτεχνικού του θανάτου. Πρωτοδημοσιεύθηκε στη στήλη Διπλά Βιβλία του Books' Journal τχ. 67, Μάιος 2016. [i] 

Γράμμα από τη Ρωσία #26. Ο Γιούρι ο Μακρυχέρης και οι Άγιοι Μπορίς και Γκλεμπ

Στην εκβολή του ποταμού Κάμενκα στον ποταμό Νερλ υψώνεται το οχυρό που έκτισε ο Ντμίτρι Ντολγκορούκι τον 12ο αιώνα για να ελέγχει τους υδάτινους δρόμους της ηγεμονίας του Σούζνταλ. Το οχυρό αυτό βρίσκεται σε απόσταση τεσσάρων χιλιομέτρων ανατολικά της πόλης του Σούζνταλ. Η μία πλευρά του συγκροτήματος ήταν χτισμένη πάνω στην ψηλή, απότομη, κρημνώδη όχθη του ποταμού Νερλ.

Γράμμα από τη Ρωσία #25. Στο παλάτι του Αντρέι Μπογκολιούμπσκι

Η απόστασή από το Βλαντίμιρ στο Σούζνταλ είναι μόλις 35 χιλιόμετρα και μπορεί κανείς να τη διανύσει είτε με κάποιο από τα τοπικά λεωφορεία είτε νοικιάζοντας ταξί. Όσοι επισκέπτονται το Βλαντίμιρ θεωρούν χρέος τους να πεταχτούν μέχρι το Σούζνταλ, και δεν λαθεύουν.

Γράμμα από τη Ρωσία # 24. Στη Μεγάλη Ηγεμονία του Βλαντίμιρ

Η νύχτα είναι μεγάλη, η παγωνιά βαριά. Στο δρόμο που οδηγεί στην Ανατολή, του δρόμου που μέχρι σήμερα λέγεται «του Πεκίνου» ή «της Σιβηρίας», ακούγεται ο θόρυβος που κάνουν οι βαριές αλυσίδες με τις οποίες είναι δεμένα τα χέρια και τα πόδια των κρατουμένων. Η ομάδα αποτελείται από έφιππους και πεζούς χωροφύλακες και τους κρατούμενους. Οι πρώτοι φορούν βαριές κάπες και γούνινα καπέλα, οι δεύτεροι είναι τυλιγμένοι με ό,τι είχαν στη διάθεσή τους. Μαζί θα διανύσουν έξι χιλιάδες χιλιόμετρα, μέχρι να φτάσουν στην άλλη άκρη του κόσμου. Κάποιοι από τους κατάδικους θα φτάσουν στον προορισμό τους, άλλοι απλά θα ταφούν στην άκρη του δρόμου, εκεί που θα αφήσουν την τελευταία τους πνοή.