ΔΙΑΦΟΡΑ

Eπιθυμώ να αγοράσω ή και να δανειστώ το βιβλίο Από τη μεριά του Προυστ, εκδόσεις μεταίχμιο, το οποίο έχει εξαντληθεί. Επίσης, και ανεξάρτητα, χαρίζω κάποια βιβλία από τη βιβλιοθήκη μου. τηλ. 6939 496817. Ζητούνται αγροτεμάχια για 23 έτη μίσθωση από τεχνική εταιρεία για εγκατάσταση μονάδων παραγωγής ενέργειας από βιομάζα. Προσφέρεται ενοίκιο 300 ευρώ ανά στρέμμα το χρόνο. το αγροτεμάχιοπρέπει να βρίσκεται εκτός σχεδίου πόλεως - οικισμού, να έχει εμβαδόν από 4 στρέμματα ώς 10 στρέμματα, να μην είναι δασικό (natura) ούτε κοντά σε υπάρχον δίκτυο της ΔΕΗ και να υπάρχει πρόσβαση με δρόμο. Καλέστε άμεσα στο τηλέφωνο τον κ. Χαράλαμπο Λέκκα, 6937123378 ή στείλτε email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. //  www.bigpower.gr 

ΠΩΛΗΣΕΙΣ

Πωλούνται σε συμβολικές τιμές: α) Ο Διαρκής Εκπαιδευτικός Κώδικας σε σειρά ντοσιέ με τα ένθετα φύλλα, ενημερωμένος από την αρχή του μέχρι το 2011,καταλληλος για όσους ενδιαφέρονται για την ιστορία της εκπαίδευσης. β) τεύχη των περιοδικών Άρδην, Ποίηση, Κουκούτσι, Ποέτιξ, Ποιητική, Μανιφέστο,Ποιητικά, Παλίμψηστον, Τετράδια Ψυχιατρικής, Σύναψις, Νέα Κοινωνιολογία, καθώς και κάποιες ποιητικές συλλογές και λογοτεχνικά περιοδικά. γ) Φωτογραφική μηχανή Lubitel 2, που δεν λειτουργεί αλλά για συλλεκτική ή διακοσμητική χρήση, δ) ο τόμος Χρονικό του εικοστού αιώνα, εκδ. 4Ε. Πληροφορίες 6936966704.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ #14

Ένα μυθιστόρημα του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη, που γράφεται και δημοσιεύεται σε συνέχειες στo Books’ Journal. Οι κεντρικοί χαρακτήρες είναι η ιστορικός Έλλη Ιωάννα Φραντζάκη που ερευνά τη Γερμανία του Αδόλφου Χίτλερ και, παραλλήλως, τη δολοφονία του Τζον Φιτζέραλντ Κέννεντυ, και ο εικαστικός Δαβίδ Φοίβος Βαλλάσης. Η εικονογράφηση, σε κάθε συνέχεια, είναι της ζωγράφου Ελεάννας Μαρτίνου.

Σύνδρομο αιφνίδιου θανάτου

Δεν μπορώ να κλείσω μάτι. Νομίζω ότι εκείνη ακριβώς την στιγμή που θα κλείσουν τα μάτια μου, το μωρό θα σταματήσει να αναπνέει. Ναι, δεν το νομίζω, γίνεται. Λέγεται σύνδρομο αιφνίδιου θανάτου. Μου το επιβεβαίωσε και ο παιδίατρος. Όσο περνάνε οι ώρες η κυκλοφορία στον δρόμο αραιώνει. Στις πέντε περνάει το σκουπιδιάρικο, στις έξι το λεωφορείο, στις επτά το ξυπνητήρι του Νίκου για να πάει στην δουλειά και κάπου εκεί το βασανιστήριο τελειώνει. Είναι ώρα να φάει. Στέκομαι πάνω από την κούνια και σχεδιάζω πώς θα το σηκώσω. Το πιάνω από τις μασχάλες, παλεύω μάταια να κρατήσω το κεφάλι του. Σαν μαριονέτα που πρέπει να πιάσεις σωστά τα νήματα, αλλιώς… κλαίει και συσπάται σαν ξεχαρβαλωμένη μαριονέτα. Κι όταν κλαίει, εμφανίζεται η μάνα μου. Από την κουζίνα, από το μπάνιο, από το καθιστικό. Δρασκελίζει με τα τρανταχτά πασούμια της προς το υπνοδωμάτιο. “Λάθος!”, φωνάζει και μου το αρπάζει από τα χέρια. “Τα λάθη εδώ δεν συγχωρούνται, δεν είναι παιχνίδι, είναι άνθρωπος”, ωρύεται. Μετά το σβερκώνει με άνεση και το παραχώνει ανάμεσα στη μασχάλη και το στήθος της. Το σώμα του σταματά να συσπάται και ψάχνει στα τυφλά την ρώγα στις πτυχές τις ζακέτας της. Μου κάνει νόημα να κατεβάσω το σουτιέν. Ανεβάζω μηχανικά την μπλούζα μου και βγάζω το φουσκωμένο στήθος έξω. Έτσι όπως έχει μείνει να κρέμεται έξω από τον σφιχτό στηθόδεσμο αρχίζει κι αυτό να κλαίει. Γοεροί λυγμοί από γάλα στάζουν στο πάτωμα.