Δεκ 01 2013
Δημοσιεύθηκε στο Τεύχος 38

Πόρνες στη Γαλλία

LaureAdler, Η καθημερινή ζωή στους οίκους ανοχής της Γαλλίας (1830-1930), μετάφραση: Αναστασία Μεθενίτη, Παπαδήμα, Αθήνα 2000, 247 σελ. Προς αυτό το κόκκινο φανάρι κι αυτόν τον αδιάκριτο αριθμό Μέσα στη νύχτα των κάτω συνοικιών Όπου οι νεαροί σοσιαλιστές Μιλούν με ευχέρεια για έναν ζαλισμένο τύπο Σ’ ένα βρομερό ρινγκ, ανάμεσα σε τερπνά σκουπίδια Είναι απαραίτητο, αν η μοίρα μας πρέπει να πραγματοποιηθεί Σύμφωνα με τον έξυπνο ρυθμό που τα βιβλία μας της επιβάλλουν, Να αναζητήσουμε άλλα φώτα από εκείνα του Ηλίου και της Σελήνης Βόρεια φώτα για διαμέρισμα καλά περιορισμένο. Εκεί, ανάμεσα στα κορίτσια ενός ευχάριστου διανοητικού εμπορίου Με το παντελόνι γυρισμένο πάνω στις μεταξωτές κάλτσες, Θ’ ακούσουμε, με ευχαρίστηση που ανανεώνεται, Το μπάντζο που περνάει Και το βιολί του συντρόφου του να γεμίζουν την κόκκινη αίθουσα Ενός «Οίκου» που δεν υπάρχει: Ένας οίκος ευχαρίστησης τελείως φανταστικός, Αυτός που καθένας από εμάς έχει στο εύθραυστο κεφάλι του. Και που μια ημέρα θα διαπιστώσουμε πλήρως τα τρομακτικά του αποτελέσματα. Pierre Mac Orlan, L’ Inflation sentimentale

Πολυγαμικοί έρωτες και πολυκέφαλα τέρατα

Υπάρχει ένα φαινόμενο στη γλώσσα μας που θα μπορούσε να ονομαστεί καταχρηστικός πληθυντικός. Συμπύκνωση αλλά και κατεξοχήν δημοφιλής εκδοχή αυτού του φαινομένου είναι η, ραδιοφωνικής κυρίως προέλευσης, φράση να προσέχετε τους εαυτούς σας. Αλήθεια, πόσους εαυτούς έχει, άραγε, ο καθένας μας; Εκτός κι αν το πάμε προς Ρεμπώ ή Φρόυντ μεριά το πράγμα. Οι ρίζες αυτού του «φαινομένου» βρίσκονται ασφαλώς στο ότι οι αποδέκτες του μηνύματος είναι πολλοί («να προσέχετε»), με αποτέλεσμα να επηρεάζεται και το δεύτερο μέρος της φράσης. Έτσι κι αλλιώς πάντως, η συγκεκριμένη έκφραση –όπως και πλείστες όσες απ’ τον κόσμο των ΜΜΕ– είναι μηχανιστική μεταφορά στα καθ’ ημάς αντίστοιχης αγγλικής έκφρασης (takecareofyourself), και επομένως δεν αξίζει καν τον κόπο να επιμείνει κανείς σε αυτή.

Στυλιανός Αλεξίου: Αναμνήσεις από τον Νίκο Καζαντζάκη

Τον Στυλιανό Αλεξίου τον γνώρισα τυπικά στις αρχές της δεκαετίας του ’60, ένα καλοκαίρι που τον επισκέφθηκα στο Μουσείο Ηρακλείου και του ζήτησα κάποια συνεργασία με τον Σύλλογο Κρητών Σπουδαστών. η φιλική όμως σχέση μας χρονολογείται από το 1977. Τότε παραιτήθηκε από την Αρχαιολογική υπηρεσία και ανέλαβε να διδάξει στο Πανεπιστήμιο Κρήτης Νεοελληνική Λογοτεχνία. Επειδή είχε μάθει για την ενασχόλησή μου με τα λογοτεχνικά περιοδικά, με αναζήτησε, με κάλεσε στο σπίτι του στο κέντρο του Ηρακλείου και μου μίλησε για τα φιλολογικά θέματα που ερευνούσε. Έτσι αρχίσαμε μια τακτική συνεργασία, πάντα σε εγκάρδιο κλίμα, που διατηρήθηκε μέχρι τον θάνατό του.

Τελευταίος Βασιλιάς

Έχυσε καφέ στην κούπα, πήρε και δυο φρυγανιές και έκανε να επιστρέψει.       -Πάρε και κασέρι, τι σκέτες θα τις φας, νηστεύεις; ακούστηκε η φωνή της πάνω από τον νεροχύτη. Έγνεψε «αργότερα», έσυρε τις παντόφλες στο μωσαϊκό μέχρι το τέλος του χολ και άφησε να τον καταπιεί το δωμάτιο. Ο υπολογιστής ήταν ανοικτός και γουργούριζε υπομονετικά.