Ταλαιπωρώντας την κατσίκα του γείτονα

Από τον Μιχάλη Ροδόπουλο     Με αφορμή την εκκίνηση της διαδικασίας για την Συνταγματική Αναθεώρηση, επανήλθε η παλιά συζήτηση για το αν πρέπει να τροποποιηθεί το άρθρο 16 και να επιτρέψει τα ιδιωτικά ή έστω τα μη κρατικά – μη κερδοσκοπικά πανεπιστήμια. Τα επιχειρήματα της μιας και της άλλης πλευράς είναι γνωστά εδώ και αρκετές δεκαετίες, σε σημείο που ξέρεις τι θα ακούσεις, ένθεν κακείθεν, πριν καν ανοίξουν το στόμα τους. Το επίμαχο ζήτημα έχει καταστεί μια ταυτοτική διαμάχη μεταξύ δεξιάς και αριστεράς. Η κρατική παιδεία είναι το λάφυρο του σοσιαλισμού σε έναν ολοένα ιδιωτικοποιούμενο κόσμο που οι αγορολάγνοι επιδιώκουν να αλώσουν. Τόσο οι υπασπιστές του άρθρου 16 όσο και οι πολιορκητές του, αγορεύουν επί σεναρίων, κάνοντας προβολές για το τι θα σημάνει στον κόσμο η απελευθέρωση του δημοσίου αγαθού της Παιδείας. Μεν και Δεν επιστρατεύουν το καλύτερο και το χειρότερο σενάριο για να πείσουν το ακροατήριο της κοινής γνώμης. Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, λένε, θα φέρουν εντός των τειχών όλες τις παρενέργειες της ιδιωτικής ασυδοσίας, ενώ η απάντηση που εισπράττουν είναι τα φωτεινά παραδείγματα ορισμένων ιδιωτικών πανεπιστημίων του εξωτερικού. Η κουβέντα μοιάζει να περιστρέφεται γύρω από ένα μελλοντικό γεγονός, άγνωστο και αβέβαιο. Θα είναι τα δικά μας ιδιωτικά σαν το Harvard και το ΜΙΤ, θα συμπαρασύρει ο ανταγωνισμός τα δημόσια πανεπιστήμια σε βελτίωση ή θα μοιάζουμε κάπως σαν Πανεπιστήμια του Αφγανιστάν όπου θα κυκλοφορούν γιατροί και δικηγόροι με αγορασμένα πτυχία; Όλη αυτό το debate θα είχε φοβερό ενδιαφέρον αν η ιδιωτική τριτοβάθμια εκπαίδευση δεν υπήρχε ήδη. Πλήθος τα ιδιωτικά πανεπιστήμια στο κέντρο της Αθήνας τα οποία συνεργάζονται με ξένα πανεπιστήμια μέσω συμβάσεων δικαιόχρησης. Τελικά αν ανοίξουμε τα μάτια μας θα δούμε ότι τα Πανεπιστήμια αυτά δεν είναι ούτε σαν τα αμερικάνικα της ivyleague ούτε σαν κάτι παρακμιακά ιδρύματα της επαρχίας της Ρουμανίας. Είναι τα ιδιωτικά πανεπιστήμια της Ελλάδας. Χορηγούν ήδη πτυχία και οι απόφοιτοί τους εργάζονται κανονικά σε επιχειρήσεις στην αγορά εργασίας. Μια άλλη κατηγορία, από λήπτες ιδιωτικής εκπαίδευσης, είναι όσοι θέλουν να ασκήσουν νομοθετικά ρυθμισμένο επάγγελμα. Να γίνουν δηλαδή γιατροί ή δικηγόροι ή να απορροφηθούν στον δημόσιο τομέα. Όσοι δεν τα καταφέρνουν στις πανελλαδικές εξετάσεις, πάνε Αγγλία, πάνε Ιταλία, πάνε Κύπρο, πάνε Βουλγαρία, πάνε Ρουμανία, πάνε ακόμα και Σκόπια. Σπουδάζουν αυτό που θέλουν να σπουδάσουν και χάρη στην ελευθερία κυκλοφορίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης επιστρέφουν στην Ελλάδα με αναγνωρισμένα πτυχία στο χέρι. Πως ακριβώς περιφρουρείται στην περίπτωση αυτή ο δημόσιος χαρακτήρας της παιδείας; Γιατροί από Ιταλία, αρχιτέκτονες από Ρουμανία, δικηγόροι από Αγγλία, ακόμα και δάσκαλοι από Βουλγαρία στελεχώνουν δημόσια νοσοκομεία, αίθουσες σχολείων ή αγορεύουν σε ελληνικά δικαστήρια εδώ και χρόνια. Όσοι ήθελαν να σπουδάσουν και είχαν την οικονομική δυνατότητα κατάφεραν και σπούδασαν, βρήκαν τον τρόπο. Ο αντίλογος εδώ θα ήταν αν ένα πραγματικό γεγονός θα πρέπει να λάβει και συνταγματικό, επικυρωτικό χειροκρότημα. Το βέβαιο είναι ότι το Σύνταγμα δεν μπορεί να περιλαμβάνει διατάξεις ακατανόητες, δηλαδή μη συμβατές με το πραγματικώς συμβαίνον, να διαπλάθει ένα φανταστικό κόσμο που γεννιέται και πεθαίνει εντός μιας νομοθετικής διατάξεως. Ο κόσμος του άρθρου 16 είναι ένας ανύπαρκτος κόσμος. Η Ελλάδα δεν αποτελεί την τελευταία νησίδα σοσιαλιστικής οικονομίας στο σύγχρονο καπιταλιστικό κόσμο. Αποτελεί την πρώτη και τελευταία νησίδα καπιταλισμού που υποβάλει τους καπιταλιστές της σε σοσιαλιστικά γυμνάσια. Ο εύπορος θα γίνει ο γιατρός που ονειρευόταν να γίνει αφού προηγουμένως ταλαιπωρηθεί λίγο. Ο μόνος λόγος για να αναθεωρηθεί το άρθρο 16 είναι για να ασκήσουμε πράγματι μια αρμοδιότητα που έχουμε σαν Πολιτεία και βρίσκεται σε ύπνωση επειδή αρνούμαστε να παραδεχθούμε τι συμβαίνει. Με την τροποποίηση του άρθρου 16 θα μπορούσε να ρυθμιστεί η σχετική αγορά, να προσδιοριστούν οι όροι της οικονομικής ελευθερίας των παρόχων υπηρεσίες εκπαίδευσης, να ελεγχθεί το επιχειρηματικό παιχνίδι και να οριοθετηθεί το πολιτισμικό κοινωνικό αγαθό της παιδείας σε ρεαλιστική βάση. Η εποχή μας είναι η εποχή του κράτους ρυθμιστή και όχι η εποχή του κράτους ιδιοκτήτη. Η Ελλάδα δεν μπορεί σε καθεστώς ελεύθερης οικονομίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης να προβάλει σοβαρά εμπόδια στην ελεύθερη κυκλοφορία των σπουδαστών στην βάση της αναγνώρισης μόνο κρατικής προέλευσης πανεπιστημιακών πτυχίων. Επειδή λοιπόν δεν μπορεί να σκοτώσει την κατσίκα του γείτονα, απλώς την βασανίζει. Το άρθρο 16 του Συντάγματος είναι το τελευταίο οχυρό ενός κόσμου αιώνιων αριστερών εφήβων με διάθεση για τζούφια καψόνια.

Οι κατά φαντασίαν μάρτυρες

Από τον Μιχάλη Ροδόπουλο     Το 1952 ο Arne Trankell διεξήγαγε ένα ελεγχόμενο πείραμα σε αίθουσα πανεπιστημίου του Γκέτεμποργκ για να μετρήσει την αξιοπιστία αυτοπτών μαρτύρων. Ενώ το μάθημα βρισκόταν σε εξέλιξη, εισήλθε άγνωστος (συμμέτοχος στο πείραμα) και διαπληκτίστηκε με τον καθηγητή ο οποίος στη συνέχεια απώθησε τον εισβολέα στο διάδρομο. Οι μαθητές που κλήθηκαν να περιγράψουν τι συνέβη έδωσαν λανθασμένη περιγραφή σε ποσοστό 33%, όπως σημειώνει ο ερευνητής. Παρόμοια πειράματα εμπειρικής στατιστικής έδωσαν ανάλογα αποτελέσματα. Όμως, και στην αληθινή ζωή τα πράγματα δεν διαφοροποιούνται. Τον Οκτώβριο του 1946, ο Καρλ Πόπερ προσκλήθηκε στη φημισμένη λέσχη του Κέιμπριτζ να δώσει διάλεξη σχετικά με την ουσία των φιλοσοφικών προβλημάτων. Ο Λούντβιχ Βιντγκενστάιν, διάσημος για το φιλοσοφικό του έργο και τον οξύθυμο χαρακτήρα του, ήταν παρών ως πρόεδρος. Καθ’ όλη τη διάρκεια της διάλεξης κρατούσε και κουνούσε μια πυράγρα, μια τσιμπίδα για τα κάρβουνα στο τζάκι. Όταν τα πνεύματα οξύνθηκαν και ο Βιτγκενστάιν ζήτησε μάλλον ειρωνικά από τον Πόπερ να κατονομάσει έναν ηθικό κανόνα, ο Πόπερ γνωστός κι αυτός για την τάση του να προβοκάρει το ακροατήριό του, απάντησε με στόμφο ότι ένας ηθικός κανόνας είναι να μην απειλείς τους καλεσμένους σου με ένα μπαστούνι. Η διένεξη των δύο σπουδαίων φιλοσόφων καταγράφηκε στο βιβλίο των δημοσιογράφων του BBC, David Edmonds και John Eidinow, Wittgenstein's Poker: The Story of a Ten-Minute Argument Between Two Great Philosophers, οι οποίοι το παρουσιάζουν με γλαφυρότητα μέσα από τις μαρτυρίες των αυτοπτών μαρτύρων. Τόσοι σπουδαίοι φιλόσοφοι παρόντες και δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν αν ο Βιτγκενστάιν πράγματι κινήθηκε απειλητικά εναντίον του καλεσμένου του ή αν χρησιμοποιούσε το μπαστούνι εν είδει δείκτη, ως χάρακα, για έμφαση στα λεγόμενά του. Φανταστείτε τώρα πιο σύνθετα βιοτικά συμβάντα όπως ένας θάνατος μετά από συμπλοκή. Το ζήσαμε πρόσφατα με τον Ζακ Κωστόπουλο, όπου οι καταθέσεις ήταν εντελώς διαφορετικές, ανάλογα με την ιδεολογική οπτική του κάθε μάρτυρα. Ακόμα και χθες στα τραγικά συμβάντα στην Αλβανία παρουσιάστηκε πλήθος σεναρίων για το τι πραγματικά συνέβη. Μια μαρτυρία μπορεί να είναι ηθελημένα ψευδής. Μπορεί όμως να είναι αθέλητα ανακριβής εξαιτίας πλήθους παραγόντων που επηρεάζουν την αντίληψη. Για παράδειγμα, η έντονη συγκινησιακή φόρτιση είναι κρίσιμος παράγων που υπονομεύει την αξίωση για ψυχρή καταγραφή των δεδομένων. Ο Altavillaπαρατηρεί προσφυώς ότι ο συναισθηματικός μας κόσμος είναι το γυαλί που χρωματίζει ποικιλότροπα τον κόσμο και αυτό δεν πρέπει να λησμονείται όταν αξιολογούμε μαρτυρίες. Η υπουργός Πολιτισμού, Μυρσίνη Ζορμπά, φαίνεται ότι βιάστηκε να τουιτάρει την κατάθεσή της, γιατί η μαρτυρία της δεν συνάδει με την αντίδραση του υπουργείου Εξωτερικών. Συνηθισμένη η πολυγλωσσία στην κυβέρνηση, πράγμα που ξεπερνάει τις διαπιστώσεις της δικαστικής ψυχολογίας των μαρτύρων και απολήγει στην πολιτική βαβέλ ως εμπεδωμένη τεχνική διακυβέρνησης. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αναπαράγονται με πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα οι μαρτυρίες που εξυπηρετούν το αφήγημα της ιδεολογικής τοποθέτησης του εκάστοτε χρήστη. Έτσι μπορεί κανείς να διαλέξει το σενάριο που υπηρετεί καλύτερα την πολιτική του ταυτότητα. Εν ψυχρώ δολοφονία, υπέρμετρη αστυνομική βία ή απολύτως αναγκαία απάντηση της αστυνομίας έρχονται απλά να κουμπώσουν με τις προκαταλήψεις κατά φαντασίαν αυτοπτών μαρτύρων. Ο κοινωνικός μηχανισμός διαμόρφωσης της επιθυμητής κατάστασης δίνει σχήμα στην αφήγηση της εμπειρίας. Η αληθής ανάπλαση των συμβάντων απαιτεί ιδιαίτερη ψυχραιμία και ικανότητα. Ψυχραιμία που ασφαλώς δεν επιδεικνύουν οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων, αλλά η κρισιμότητα των διεθνών σχέσεων υπαγορεύει μετ’ επιτάσεως στο πολιτικό προσωπικό να επιδείξει. Δύσκολα τα πράγματα. 

Ο Τζακ και η Μαρία, γραμμή κατειλημμένη

Από τον Μιχάλη Ροδόπουλο     Η ιστορία που θα αφηγηθώ, χωρίς διάθεση υπερβολών και δραματοποίησης είναι αληθινή και τα γεγονότα ακριβή. Η Μαρία θα μετακόμιζε Αθήνα για επαγγελματικούς λόγους στις αρχές του φθινοπώρου. Προνόησε λοιπόν, να ζητήσει να μεταφερθεί η τηλεφωνική της σύνδεση πριν έρθει να εγκατασταθεί στην πρωτεύουσα. Υπέβαλε αίτημα φορητότητας στον πάροχό της, στον οποίο έχει και το κινητό της τηλέφωνο και δεν ασχολήθηκε περαιτέρω. Η διαδικασία ήταν απλή, δουλειές ως συνήθως. Λίγες μέρες αργότερα όμως η εταιρεία της την ενημέρωσε ότι δεν υπάρχει γραμμή, δεν υπάρχει διαθέσιμο δίκτυο στην περιοχή. Και τώρα; Η Μαρία ενημερώθηκε ότι θα πρέπει να περιμένει. Υπομονετική η Μαρία εξοπλίστηκε με usbsticks φορητού ίντερνετ για να κάνει την δουλειά της. Δουλειά στην οποία το ίντερνετ είναι απολύτως απαραίτητο και η διαρκής προμήθεια φορητών δεδομένων αρκετά κοστοβόρα. Αυτό συνέβη αρχές Σεπτεμβρίου. Οι μέρες κυλούσαν, έγινε η ΔΕΘ, οραματιστήκαμε τη νέα Ελλάδα, αλλά η Μαρία ίντερνετ γιοκ. Μίλησε λοιπόν απευθείας στον διαχειριστή του δικτύου, την Cosmote. Η Μαρία δεν έκανε λόγο για ίντερνετ, το θεώρησε αυτονόητο. Αμ δε, τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Η υπάλληλος ενημέρωσε ότι βλέπει διαθέσιμη γραμμή! Χαράς Ευαγγέλια. Ακύρωσε το αίτημα φορητότητας στην προηγούμενη εταιρεία της, ζήτησε νέα σύνδεση απευθείας από την Cosmote (που σημαίνει ότι άλλαξε αναγκαστικά και αριθμό!), παρέλαβε το rooter της και περίμενε. Είχε φτάσει Οκτώβριος. Έφτασε λοιπόν ο τεχνικός, μετά από δύο εβδομάδες και βλέπει ότι δυστυχώς δεν υπάρχει διαθέσιμη σύνδεση για ίντερνετ. Η διαθεσιμότητα ήταν μόνο για τηλεφωνική γραμμή. Έτος 2018 πρέπει να διευκρινίσεις ότι θέλεις το συνολικό πακέτο, είσαι δηλαδή πλεονέκτης και θες και να σερφάρεις στο youtube. Ο τεχνικός ενημέρωσε ότι αυτό συμβαίνει πολύ συχνά. Ενάμιση μήνα χωρίς ίντερνετ η Μαρία. Η Μαρία μένει στους Αμπελόκηπους, δυο βήματα από την Κηφισίας, δεν μένει σε καμιά κορυφή βουνού. Απευθύνθηκε λοιπόν στην Εθνική Υπηρεσία Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων μπας και βγάλει άκρη. Η ΕΕΤΤ της είπε ότι ο πάροχος έχει υποχρέωση να την ενημερώσει πότε θα λυθεί το θέμα της αλλά δεν έχει υποχρέωση να την συνδέσει στο δίκτυο, αν το δίκτυο είναι φίσκα. Δεν έχει υποχρέωση επέκτασης του δικτύου. Έστειλε λοιπόν επιστολή στον πάροχο να ξαναμαναδιαμαρτυρηθεί. Ο πάροχος δεν της είπε πότε ακριβώς θα λυθεί το θέμα της αλλά ότι είναι πρώτη στη λίστα αναμονής. Πρώτη από τους 35! «35 οικογένειες είναι στο Κέντρο της Αθήνας χωρίς ίντερνετ;», απόρησε η Μαρία. «Πλέον το δίκτυο είναι πολύ παλιό και αρκετά φορτωμένο, συμβαίνει σχεδόν καθημερινά», ήταν η αρμόδια πλην αποστομωτική απάντηση. Συνεπώς η Μαρία περιμένει να ανοίξει θέση ίντερνετ. Δύο μήνες και έχει ο Θεός. Η Μαρία που είναι δεύτερη στη λίστα θα περιμένει μάλλον περισσότερη, ενώ η 35η στη λίστα Μαρία καλύτερα να το ξεχάσει. Η Μαρία λοιπόν (και πολλές ακόμα Μαρίες) κοντραρίζεται με τους αδιόριστους του ΑΣΕΠ. Αναμένει να βρει θέση στη γη της επαγγελίας. Να βρει ίντερνετ στο απαρχαιωμένο δίκτυο των Αθηνών. Στην Ελλάδα της καινοτομίας που σχεδιάζει να απογειωθεί στο Διάστημα έχουμε καβάντζα και το telex για ώρα ανάγκης. Την ίδια ώρα αν ανατρέξετε στην επίσημη σελίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εφόσον βεβαίως έχετε το προνόμιο να έχετε ίντερνετ, θα δείτε να γράφει τα εξής. «Οπουδήποτε κι αν βρίσκεστε στην ΕΕ πρέπει να μπορείτε να έχετε πρόσβαση σε υπηρεσίες ηλεκτρονικών επικοινωνιών καλής ποιότητας και σε προσιτές τιμές - συμπεριλαμβανομένης της βασικής πρόσβασης στο διαδίκτυο. Πρέπει να υπάρχει τουλάχιστον ένας πάροχος διαδικτύου που να μπορεί να σας παρέχει αυτή την υπηρεσία. Πρόκειται για την «αρχή της καθολικής υπηρεσίας». [βλ. σχετικό σύνδεσμο https://europa.eu/youreurope/citizens/consumers/internet-telecoms/internet-access/index_el.htm ]. Στην ίδια σελίδα βλέπουμε πόσο βελτίωσε η ευρωπαϊκή νομοθεσία τη ζωή των πολιτών. Αναφέρεται εκεί μια άλλη ιστορία, η ιστορία του Τζακ. «O Τζακ μετακόμισε σε μια απομακρυσμένη περιοχή της Σκωτίας και ήθελε να έχει στη νέα του κατοικία σύνδεση με το διαδίκτυο. Αφού διάφοροι πάροχοι του είπαν ότι το δίκτυό τους δεν κάλυπτε την περιοχή του, βρήκε τελικά ποιος ήταν ο πάροχος καθολικής υπηρεσίας στη Σκωτία. Ήλθε σε επαφή με τη συγκεκριμένη εταιρεία, η οποία τον συνέδεσε με το διαδίκτυο». Απίστευτα πράγματα, ο Τζακ είχε πρόβλημα, επικαλέστηκε τα δικαιώματά του και το πρόβλημα λύθηκε. «Μα η ευρωπαίκή νομοθεσία δεν ισχύει στην Ελλάδα;», θα αντιτείνει κάποιος. Η Οδηγία 2002/22 ορίζει στο άρθρο 4 παρ. 2 ότι «Η παρεχόμενη σύνδεση πρέπει να επιτρέπει στους τελικούς χρήστες να πραγματοποιούν και να δέχονται τοπικές, εθνικές και διεθνείς τηλεφωνικές κλήσεις, τηλεομοιοτυπικές επικοινωνίες και επικοινωνίες δεδομένων, με ρυθμούς δεδομένων που είναι επαρκείς προκειμένου να επιτρέπουν τη λειτουργική πρόσβαση στο Διαδίκτυο, λαμβάνοντας υπόψη τις επικρατούσες τεχνολογίες που χρησιμοποιεί η πλειοψηφία των συνδρομητών και την τεχνολογική σκοπιμότητα». Τα εθνικά μέτρα μεταφοράς της οδηγίας στην Ελλάδα στάθηκαν πιο πολύ μάλλον «στις επικρατούσες τεχνολογίες» και δεν αναγνωρίζουν διαρκές δικαίωμα πρόσβασης στο διαδίκτυο. Μόνο υποχρέωση αόριστης ενημέρωσης ότι βρίσκεστε σε προτεραιότητα. Ας αφήσουμε το νομικό σκέλος αν αυτό συνιστά ορθή μεταφορά της Οδηγίας στο εθνικό δίκαιο γιατί ο πολίτης δεν μπορεί να είναι μια ζωή «με την καραμπίνα» για τα αυτονόητα. Ο απλός πολίτης δεν μπορεί να είναι μόνιμα ο ρωμαλέος διεκδικητής των δικαιωμάτων του σε δικαστικές αίθουσες. Η Μαρία θα μπορούσε να είναι μια startup εταιρεία και να περιμένει ίντερνετ. Θα περιμένει η Μαρία, θα περιμένουμε και εμείς την ανάπτυξη. Στο μεταξύ θα πρέπει να διορθωθεί η σελίδα της ΕΕ. Μπορείτε να έχετε πρόσβαση στο διαδίκτυο οπουδήποτε και αν βρίσκεστε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πλην Ελλάδος. Αυτή η εξαιρετικότητα της τεχνολογικής μας καθυστέρησης που εμποδίζει τον Τζακ και τη Μαρία να επικοινωνήσουν σε ισότιμη βάση. Πόσο ηρωικοί καταντήσαμε.

Μύθοι και αλήθειες για τις Πρέσπες

Από τον Μιχάλη Ροδόπουλο     Μύθος 1ος: Δώσαμε έθνος, αναγνωρίσαμε μακεδονική εθνότητα Αντικείμενο της Συμφωνίας των Πρεσπών ήταν η επίλυση του ονοματολογικού. Πουθενά στη συμφωνία δεν υπάρχει αναγνώριση μακεδονικής εθνότητας από μέρους της Ελλάδας. Πολύ απλά γιατί τα κράτη αναγνωρίζουν άλλα κράτη, χωρίς να αναγνωρίζουν άλλα έθνη τα οποία δεν είναι υποκείμενα δικαίου, δεν είναι παίκτες στην διεθνή σκακιέρα. Μετά την απελευθέρωσή μας αναγνωρίστηκε το Ελληνικό Κράτος με συγκεκριμένη ονομασία. Δεν αναγνωρίστηκε Ελληνικό Έθνος. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν έθνη αλλά ότι δεν αποτελούν στο διεθνές δίκαιο αντικείμενο αναγνωρίσεως. Πώς έγινε το μπέρδεμα; Η κολόνια κρατάει χρόνια. Υπάρχει σύγχυση στην κοινή γνώμη που ταυτίζει την ιθαγένεια/υπηκοότητα με το έθνος. Η Συμφωνία των Πρεσπών ορίζει ως ιθαγένεια της γείτονος τη «μακεδονική/πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας». Οπότε οι Σκοπιανοί αγανακτούν γιατί να υπάρχει το «πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας» και οι Έλληνες γιατί να υπάρχει το «Μακεδόνας». Κατ' αρχήν, όπως και να λέγεται η ιθαγένειά τους, αυτή η ονομασία δεν συνδέεται με την αναγνώριση έθνους. Ο πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών λέγεται Αμερικανός χωρίς να σημαίνει ότι όλη η Λατινική Αμερική και ο Καναδάς αναγνώρισαν επεκτατική εθνότητα που θα καταλάβει ολόκληρη την Ήπειρο.  Την ελληνική ιθαγένεια έχουν Έλληνες, Αλβανοί, Αφρικανοί, Αμερικανοί και όλες οι φυλές που έχουν αποκτήσει την ελληνική ιθαγένεια με πολιτογράφηση, χωρίς να εντάσσονται παράλληλα στο ελληνικό έθνος. Ιθαγένεια και έθνος δεν είναι όροι ταυτόσημοι. Όροι ταυτόσημοι είναι το «Μακεδόνας» με το «Πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας». Όπου η συμφωνία αναφέρει τον όρο Μακεδόνας «έχει την έννοια που του αποδίδεται στο άρθρο 7 της συμφωνίας». Δηλαδή Μακεδόνας είναι ο Βορειομακεδόνας. Θα μπορούσε να λέγεται αλλιώς; Ναι, σκέτο Βορειομακεδόνας, αλλά με τόσες διευκρινίσεις δεν υπάρχει κάποιος κίνδυνος να πει ποτέ κανείς ότι αναγνωρίσαμε μακεδονική εθνότητα.   Μύθος 2ος: Δώσαμε μακεδονική γλώσσα Κατ' αρχήν η γλώσσα της Ελλάδας και των Βορειοελλαδιτών είναι η ελληνική. Επομένως θα ήταν παράδοξο να λέγεται η γλώσσα του γειτονικού κράτους βορειομακεδονική, τη στιγμή που δεν υφίσταται νοτιομακεδονική γλώσσα. Και πάλι όμως, στο άρθρο 7 παράγραφος 4 της Συμφωνίας των Πρεσπών, ξεκαθαρίζεται ότι «η επίσημη γλώσσα, η μακεδονική, ανήκει στην ομάδα των νότιων σλαβικών γλωσσών». Εμείς δεν είχαμε σλαβική γλώσσα για να μας την κλέψουν. Συνεχίζει διευκρινιστικά η συμφωνία στο ίδιο άρθρο: «η γλώσσα και τα άλλα χαρακτηριστικά τους δεν έχουν σχέση με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, την κουλτούρα, και την κληρονομιά της Ελλάδας». Πόσο πιο σαφές να γίνει στη συμφωνία;   Μύθος 3ος: Οι εθνικιστές δίπλα θα τα φέρουν στα μέτρα τους, όλος ο κόσμος θα τους λέει Μακεδονία Ήδη όλος ο κόσμος Μακεδονία τους λέει. Αντικείμενο μιας συμφωνίας δεν είναι πώς θα τους λέει ο κόσμος αλλά η επίσημη ονομασία τους, στα ταξιδιωτικά έγγραφα, στους διεθνείς οργανισμούς κ.λπ. Για παράδειγμα, το επίσημο όνομα του αφρικανικού κράτους είναι Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Στην πράξη κάποιοι το λένε ακόμα Ζαΐρ, όσες συμφωνίες και να συναφθούν Ζαΐρ θα το λένε. Δεν μπορεί να μπει κόφτης στην καθημερινή μας γλώσσα. Κάποιοι μπορεί να τους αποκαλούν απλά μαύρους, Αφρικανούς κ.λπ. Η επίσημη ονομασία όμως είναι αυτή και αυτό είναι αντικείμενο διεθνών διαπραγματεύσεων.   Μύθος 4ος: Η συμφωνία για να κυρωθεί στην Ελλάδα χρειάζεται 151 βουλευτές αλλά πρέπει να ζητήσουμε 180. Κάποια στιγμή η πολιτικοί πρέπει να κατανοήσουν ότι το σύνταγμα είναι ο υπέρτερος νόμος του κράτους γιατί θέτει δεσμευτικά τους κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού. Δεν είναι ένας κουβάς διατάξεων που διαλέγουν ανάλογα πώς βολεύει η περίσταση. Απαιτείται λοιπόν η πλειοψηφία που ορίζουν οι εφαρμοστέοι κανόνες. Οι 180 βουλευτές απαιτούνται μόνο στην περίπτωση που το ελληνικό κράτος αναγνωρίζει αρμοδιότητες σε όργανα διεθνών οργανισμών. Απολύτως καμία επαφή δηλαδή με τη Συνθήκη των Πρεσπών (άρθρο 28 παρ. 2 Σ). 151 βουλευτές χρειάζονται όταν εκχωρείται εθνική κυριαρχία (28 παρ. 3 Σ), πράγμα που επίσης δεν συμβαίνει εδώ. Συνεπώς, η Ελληνική Βουλή μπορεί να κυρώσει τη συμφωνία με απλή πλειοψηφία των παρόντων, όπως απαιτεί το άρθρο 67 Σ για έναν οποιοδήποτε νόμο. Αν π.χ. ψηφίσουν 147 υπέρ, 140 κατά και οι υπόλοιποι απόσχουν, τότε η συμφωνία θα έχει κυρωθεί κανονικά.     Αλήθεια μόνη: Μας ενοχλεί η σύνθετη ονομασία Η αίσθηση που έχω είναι ότι ακόμα και αν η γλώσσα λεγόταν βορειομακεδονική και η ιθαγένεια ήταν «πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας» πάλι θα υπήρχαν ενστάσεις για να μη στηριχθεί η συμφωνία. Τα περί ιθαγένειας και εθνότητας που κονιορτοποιούν την αλφαβήτα του διεθνούς δικαίου είναι προφάσεις για να καλυφθεί αυτή η βασική αλήθεια. Με αυτή τη θέση, ειλικρινώς διατυπωμένη, μπορεί κανείς να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει. Τα παιχνίδια με την αλλοίωση των όρων όμως ενέχουν κινδύνους. Η πλάνη του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ότι μπορεί να κουμαντάρει τους ακραίους χαϊδεύοντας τα αυτιά τους με περίεργες θεωρίες. Κάπως έτσι κατέληξε ο Γαβρόγλου να υπομένει το υποτιμητικό περιστατικό της 22α; Οκτωβρίου. Όταν σπέρνεις παραλογισμό δεν μπορείς να ελέγξεις τις θύελλες. Καλό θα είναι να παραδειγματιστούμε από τις πλάνες των νυν κυβερνώντων που λούζονται τις αμετροεπείς αντιπολιτευτικές θέσεις τους.