Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2016

Δεν έμειναν πολλές ημέρες ακόμη γι’ αυτή τη στήλη: άλλη μια βδομάδα όλη κι όλη. Στο τέλος τού μηνός κλείνει χρόνο, με καθημερινή παρουσία —όχι ότι διεκδικεί και κανένα ρεκόρ, εκτός ίσως από αυτό των δευτερευουσών προτάσεων—, και αποσύρεται, όπως το είχε πει στην αρχή-αρχή. Μια μέρα πριν το τέλος, θα κάνω τον απολογισμό της. Σήμερα, απλώς, το επικαλούμαι όλο αυτό από κούραση. Από τίποτε άλλο. Για να έχω έναν κάποιο πρόλογο. Writer’s block; Ε, όχι. Όποιος γράφει καθημερινά δεν μπλοκάρει, το αντίθετο συμβαίνει. Ακηδία, αν θέλεις, κι ας μη μου αρέσουν οι «λεξάρες». Οκνηρία, βαριεστημάρα. Έλξη προς το κενό — το διανοητικό. Να μην κάνεις τίποτε, επειδή έχεις κάνει πάρα πολλά, και σχεδόν όλα αδίκως, στον βρόντο. Απαύδισμα από όλα αυτά που μας ενοχλούν όλους καθημερινά. Τίποτε σπουδαίο δηλαδή, τίποτε πρωτότυπο. Κι όμως, συμβαίνουν ένα σωρό πράγματα, μπορούσα να διαλέξω ένα θέμα στην τύχη και να δω πού θα πάει. Απέναντι, η τρελή γριά λούζεται πάλι γυμνή στο μπαλκόνι της, αδιαφορώντας για καθετί, ρίχνοντας νερό επάνω της με το τάπερ. Σε λίγο θα σκουπιστεί με ένα μικρό πανί. Τα κοράκια κρώζουν από το πρωί, σαν κάτι να τα έπιασε, ίσως φταίει ο αέρας, ίσως κουβαλάει τίποτε έντομα, δεν ξέρω. Η Φαντομά κυνηγά άλλη μια μύγα, και το νύχι της όλο μπλέκεται στην κουρτίνα και δεν μπορεί να το βγάλει και σηκώνομαι κάθε πέντε λεπτά να την ξεμπλέξω. Ένας (ακόμη) φίλος εκδότης δεν μπορεί να αγοράσει χαρτί για να τυπώσει, δεν έχει χρήματα, και σκέφτεται να τα παρατήσει, έχει ήδη χάσει ένα μεγάλο μέρος της επένδυσής του. Ένα ζευγάρι φίλων φόρτωσε το αμάξι του και πάει στην Ειδομένη σήμερα, με σκοπό να μείνουν εκεί να βοηθήσουν, τα νέα είναι άσχημα, οι άνθρωποι εκεί είναι στα όριά τους, θα ξεσπάσει μεγάλο κακό. (Και το ξέρουν όλοι, και πολλοί το λαχταρούν). Μία συνεργάτιδα που ζει στις Βρυξέλλες υποφέρει από το lockdownπου επεβλήθη πρις τις Γιορτές πέρυσι, και δεν θέλω να σκέφτομαι πώς είναι τώρα που έγινε ό,τι έγινε. Τα περιοδικά προσφέρουν φωτογραφίες με αίματα, βίντεο με οιμωγές, γεμίζουν με θαυμαστικά και αποσιωπητικά τους τίτλους τους, όπως παλιά ο Αδέσμευτος Τύπος, σε πλημμυρίζουν απέχθεια, σε πιάνουν από τα μαλλιά και σε τραβάνε στις λάσπες, να κυλιέσαι εκεί. Φρίκη. Τα τρία φύλλα τού ΣΥΡΙΖΑ, Αυγή, Εφημερίδα των Συντακτών, Αυριανή, τα ’βαλαν πάλι με το ΔΝΤ, οπότε το νέο κύμα συζητήσεων για το Grexitπρέπει να θεωρείται δεδομένο, λογικά μέσα σε ένα δίμηνο το πολύ θα αρχίσουμε πάλι τα περσινά. Δεν υπάρχει σωσμός. Άνθρωποι της κυβέρνησης χαρακτηρίζουν τους «δανειστές» Σάιλοκ. Ακόμη δεν τους λένε ανοιχτά «Εβραίους τοκογλύφους», αλλά για εκεί το πάνε. Η Αριστερά άλλωστε ήταν ανέκαθεν αντισημιτική, γι’ αυτό και εύκολα τα ’κανε πλακάκια με τους άλλους εθνικιστές, τους ακροδεξιούς. Μου τελειώνει ο καπνός και πρέπει να πάω είκοσι λεπτά δρόμο με τα πόδια για να προμηθευτώ καινούριο από την πιάτσα με τους παράνομους, και σχεδόν δεν μπορώ, δεν έχω κουράγιο να περπατήσω, έχω την εντύπωση πως όλο περπατάω, σχεδόν σαν σε ρόδα ποντικού. Έχω βγάλει προχθές το κοτόπουλο από την κατάψυξη, κι ακόμα να το μαγειρέψω: διόρθωνα βιβλιογραφικές σημειώσεις αυτές τις ημέρες· τις κάνω πολύ καλά, και τις σιχαίνομαι με όλο μου το είναι. Δεν είναι δουλειά για κάποιον σαν και μένα, πώς να το κάνουμε. Όμως είναι η μόνη δουλειά. Τέλος πάντων, θέματα υπάρχουν πολλά. Πάντα υπάρχουν. Η μεγάλη ρόδα στο λούνα-παρκ γυρίζει και γυρίζει.

Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2016

Τι θέλουν οι ισλαμιστές τρομοκράτες; Δεν ξέρω. Και δεν είναι όλοι ίδιοι. Δεν θέλουν τα ίδια. Και, εδώ που τα λέμε, είναι και εχθροί μεταξύ τους, συχνά περισσότερο από όσο ο καθένας τους ξεχωριστά είναι εχθρός με «εμάς». Ένας φτωχούλης μεγαλωμένος σε ένα θεοκρατικό καθεστώς μέσα στις λάσπες, σε ένα πολιτισμικό επίπεδο ιγκουάνας χωρίς ουρά, με τον Αλλάχ πάνω από το κεφάλι του και τον Προφήτη μέσα στο βρακί του, ένα αμόρφωτο χωριατάκι που θεωρεί τις γυναίκες κάτι σαν την κοπριά, τους απίστους σκωλήκων βρώμα και δυσωδία, ένα δίποδο φουκαριάρικο πράγμα που δεν ξέρει από πόσους πλανήτες αποτελείται το ηλιακό μας σύστημα ή ότι υπάρχει καν ηλιακό σύστημα, θέλει άλλα από το μελαψό παλικάρι που μεγάλωσε και ζει στο Παρίσι ή στο Λονδίνο, πήγε στο σχολείο εκεί, μιλά άπταιστα όλες τις βασικές γλώσσες, μετράει ένα-δυο πτυχία στις Επιστήμες του Ανθρώπου, έχει φράγκα, αγαπά το ουίσκι, κάνει μανικιούρ δύο φορές τον μήνα, είναι περιζήτητος εραστής, γράφει συνεκτικά δοκίμια και ποίηση, και ονειρεύεται να καταστρέψει τον Δυτικό πολιτισμό σαν μία πράξη ελέους προς αυτόν, και σαν να γεννά ένα συγκινητικό έργο τέχνης, προσφέροντας θυσία τον ίδιο του τον εαυτό. Όπως καμία σχέση με αυτούς δεν έχει ο ζάπλουτος φύλαρχος με την κελεμπία και τα φισεκλίκια που απλώς επιζητεί να μεγαλώσει τη χωμάτινη επικράτειά του και να ισχυροποιήσει την εξουσία του εκεί, και που δεν έχει την παραμικρή βλέψη για την Ευρώπη: ούτε που τον νοιάζει αν υπάρχει, αν ζει ή αν πεθαίνει — του είναι απλώς χρήσιμη σαν πεδίο άσκησης εσωτερικής πολιτικής. Όπως άλλο πράγμα είναι οι (σύμμαχοί μας) του ναζιστικού καθεστώτος της Σαουδικής Αραβίας. Εν πάση περιπτώσει, οι τρομοκράτες, ο εχθρός, ούτε ομοιογενείς είναι ούτε έχουν μια χώρα, ένα «Ιράκ», που τόσο όμορφα και αποτελεσματικά διέλυσε η Δύση χωρίς να σκεφτεί (τόσους υπερμορφωμένους αναλυτές πληρώνουμε, και τζίφος!) τι πύλες της Κολάσεως άνοιγε στερώντας την περιοχή από τον ντόπιο αιμοσταγή δικτάτορά της. Και ο πόλεμος εναντίον τους δεν μπορεί να τελειώσει μέσα σε ένα επιχειρησιακό εξάμηνο: θα διαρκεί πάντα, ακόμη και αν καταστραφούν ολοσχερώς το ISIS, η Αλ Κάιντα και η Μπόκο Χαράμ (Μπόκο Χαράμ σημαίνει «Η Δυτική Παιδεία είναι Απαγορευμένη», απροπό), όταν με το καλό σκονιστούν οι boots on the ground. Τι κάνουμε, άρα; Δεν κάνουμε τίποτε. Πενθούμε τα θύματα. Συνεχίζουμε τη ζωή μας. Πηγαίνουμε σινεμά. Αναμένουμε αλλαγές στην καθημερινότητά μας. (Χωρίς ασφάλεια, δεν υπάρχει Δημοκρατία. Και χωρίς Δημοκρατία δεν υπάρχουν Ανθρώπινα Δικαιώματα). Και προστατεύουμε τους ιερούς ξένους μας: τους βασικούς εχθρούς των ισλαμιστών.

Τρίτη, 22 Μαρτίου 2016

Η σοσιαλδημοκρατία, η δημοκρατική Αριστερά, ή Κεντροαριστερά (μια λέξη που έχει καταντήσει ένα διόλου σύντομο ανέκδοτο), πρέπει να επιβιώσει και να θέσει γερές βάσεις για να αναπτυχθεί εκ νέου. Ο μόνος τρόπος για να το κάνει αυτό είναι να τεθεί η ίδια (και όχι η ΝΔ κυρίως) ως αντίπαλος του ΣΥΡΙΖΑ. Ή μάλλον: ναι, σαφώς και υπάρχουν και άλλοι τρόποι, άλλες μέθοδοι, αλλά αυτός είναι ο βασικός, είναι η μήτρα, η αναγκαία συνθήκη — το έδαφος πάνω στο οποίο θα απλώσει τις ρίζες της. Και λέμε «πρέπει», γιατί το ίδιο το πολιτικό σύστημα δεν θα αντέξει (είναι φανερό πως δεν αντέχει) τους ένθεν και ένθεν κραδασμούς (δεξιά της Κεντροδεξιάς, αριστερά της Κεντροαριστεράς) και απλούστατα θα καταρρεύσει, διολισθαίνοντας εξακολουθητικά προς τον απεχθή κρατισμό των άκρων —δηλαδή την πτωχεία—, που καίτοι δικέφαλος είναι ένας, και είναι θανάσιμος για τους πολίτες, όπως όλοι έμαθαν, ακόμη και οι κατά τεκμήριο μικρόνοες, οι χαζοί, από τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Η Κεντροαριστερά μόνο ως ούλτρα ευρωπαϊκή μπορεί να νοηθεί, δηλαδή ως φιλελεύθερη, μοντέρνα, εκσυγχρονιστική, μεταρρυθμιστική: όμορη και αδελφή της Κεντροδεξιάς, με την οποία και θα κληθεί να συγκυβερνήσει. Όλα τα άλλα είναι αγνός κουβελισμός. Ως εκ τούτου, και σε αντίθεση με τον Βενιζέλο, η Φώφη Γεννηματά κρίνεται ανεπαρκέστατη. Κι αυτός είναι ένας επιεικής χαρακτηρισμός. Προσδοκούμε το νέο κόμμα που θα γεννηθεί από την αυτοδιάλυση και την ένωση των υπαρχόντων, χωρίς βέβαια να ελπίζουμε σε τίποτε. Πολλά μικρά χωριά, πολλοί μικροί κοινοτάρχες που θέλουν να γίνουν αυλικοί και πιτσικόμηδες του καταρρέοντος προύχοντα Τσίπρα.

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2016

Δεν είμαι σε θέση να σχολιάσω αυτή την επιστολή που διακινείται στον στρατό των υπό διορισμό βασιβουζούκων τού ΣΥΡΙΖΑ, όπου ευθέως τούς λένε, «Βαστάτε γερά, αν χάσουμε στις επερχόμενες Εκλογές, χάνουμε και τον μισθό που εξασφαλίσαμε από το κορόιδα, από το βρομιάρικο, πανηλίθιο ψηφοφοράτο, από τα χάπατα που μας εμπιστεύτηκαν. Βαστάτε γερά, σφοι/σφες, μη χάσουμε την κουτάλα μέχρι να μας πνίξει το λίπος και να μας βγει η χοληστερίνη από τα μάτια». Έχω δουλειές. Ούτε θα καταδεχτώ να σχολιάσω τον Καμμένο, που, λίγο πριν μασκαρευτεί <<ΟΘΟΝ>> για τις ανάγκες της φασιστικής παρελάσεως, στέρησε ένα σκασμό λεφτά από τους ίδιους του τους ψηφοφόρους για να ταξιδέψει με το <<ER FORSE 1>> στην Αμερική, όπου πετάχτηκε για δουλίτσες, αντί να πάει με κανονική πτήση — ελπίζω βέβαια να επιληφθούν οι αρμόδιοι γι’ αυτό. Έχω δουλειές. Μπορώ μόνο να χαζεύω πώς αυτοί οι αμερικάνικοι θαλασσαετοί μεγαλώνουν τα μικρά τους στην ωραία τους φωλιά, ψαρεύοντας ο ένας μέρα-νύχτα και προφυλάσσοντάς τα η άλλη από το κρύο με το σώμα της. Όταν, δε, τα ταΐζει μπουκίτσες από την πέστροφα, απλώς ξεχνώ οτιδήποτε άλλο και κάθομαι εκεί, με τα μάτια καρφωμένα στην οθόνη. Κι ας έχω δουλειές. Δείτε τα κι εσείς, είναι απόλαυση.